52 tygodnie czytania

Dni trawy - Philip Huff

2012-02-14T10:04:00.001+01:00

7.13

06.02.2012 - 12.02.2012

Tydzień siódmy

Philip Huff - Dni trawy
Wydawnictwo Dobra Literatura
Rok wydania 2010
ISBN 978-83-930559-8-2
Ilość stron 176

"Dni trawy" - książka, o której pierwszy raz czytałam na stronie Salonu Kulturalnego. Książka, którą chciałam mieć, a przynajmniej przeczytać. Sprawa odwlekła się w czasie, o książce zapomniałam, by znów na nią wpaść.
Recenzje wszędzie pozytywne, młody pisarz chwalony, otarł się nawet o nagrodę dla debiutantów Rzeczywiście, książka robi wrażenie.
Bohaterem, a jednocześnie narratorem jest szesnastolatek, chłopak który początkowo nikomu nie sprawia problemu. Fascynuje go muzyka - muzyka Beatlesów, Boba Dylana, Presleya, którą poznaje dzięki kolekcji płyt, otrzymanej po ojcu. Ben ma wsparcie rodzinie - w ojcu, dziadku, ale kiedy obaj go opuszczają, szuka przyjaźni. Poznaje Toma, który choć rówieśnik, ma większe doświadczenie w "używaniu świata" i tak zaczyna się inicjacja narkotyczna Bena - trawka, grzyby halucynogenne, by w końcu z diagnozą psychozy maniakalno-depresyjnej wylądować w zakładzie dla nieletnich.
Książka przerażająco smutna. Nie jest szokująca jak "My dzieci z dworca ZOO" czy "Narkomanka", ale to książka, która na długo zostaje w pamięci. Spokojna, wolna narracja płynie, jak muzyka, która przewija się w treści, muzyka gitarowa, która fascynuje bohatera. Ben jest dzieckiem uzdolnionym - gra na gitarze, gra w szachy, komponuje piosenki, ale świat zaczyna mu się walić, gdy umiera dziadek, rodzice się rozchodzą. Ani matka, ani jej nowy partner nie potrafią zapewnić tej pustki, ale jest Tom, o którym Ben mówi : to był mój jedyny prawdziwy przyjaciel..
Nie jest to jeszcze jedna kolejna książka o narkotykach, to książka o dorastaniu, szukaniu akceptacji, ciepła i wsparcia. I o muzyce. O muzyce George Harrisona, który był idolem Bena.
Książkę polecam, szczególnie miłośnikom muzyki The Beatles, no i dobrej literatury, bo wszelkie pozytywne recenzje wcale nie są przesadzone.

Ładowa pieczara. Obrazek wiejski - Józef Ignacy Kraszewski

2012-02-12T13:31:00.006+01:00

6.12

06.02.2012 - 12.02.2012

Tydzień szósty

Józef Ignacy Kraszewski - Ładowa pieczara

Wydawnictwo - Virtualo

Rok wydania - 2011

Ebook

Konwersja do formatu epub - Virtualo

Ilość stron w formacie epub - 111

Postanowiłam korzystać z tego, co darmo w zasięgu ręki.Większość księgarni internetowych zajmujących się sprzedażą ebooków, ma też w swojej ofercie ebooki darmowe, w tym dość pokaźną kolekcję powieści Kraszewskiego. Toteż skwapliwie skorzystałam.

"Ładowa pieczara" to kolejna powieść ludowa Kraszewskiego, pierwsze wydanie powieści ukazało się w roku 1852, na fotce wydanie z tego roku. Kraszewski dedykował powieść swojemu bratu Kajetanowi 9 października 1951 r. Nie znam historii wydań tej powieści, ile ich było, na jakim tekście się opierały? Czy na tym z roku 1952? Dostępne ebooki nie podają źródła tekstu i czytelnik zdany jest na domysły. Baza Biblioteki Narodowej podaje trzy wydania - w tym jedno współczesne z 1991 roku. Poszukiwałam tekstu w Polskiej Bibliotece Internetowej, by porównać pisownię ( w moim tekście pisownia wg starych zasad ortografii), ale... biblioteki tej już nie ma.

Powieść "Ładowa pieczara" to pean na cześć wsi: aż chce się mistrza Kochanowskiego zacytować:

"Wsi spokojna, wsi wesoła,

Który głos twej chwale zdoła?

Kto twe wczasy, kto pożytki

może wspomnieć za raz wszytki.

I taka jest wieś u J.I.Kraszewskiego. Wieś Stare w swej doskonałości jest niezrównana. Chłop żyje za pan brat z panem, jest jego opiekunem i doradcą. Słowo starszyzny wiejskiej - niczym świętość, liczy się z nim i chłop, i pan. Nigdzie lepszej chaty, przyodziewku i zdrowszego jedzenia nie znajdziesz niż w Starem. Istna Arkadia lub niezapomniana Utopia Tomasza Morusa. W tym korowód postaci, które to autor szybko porzuca, w najlepszym przypadku w porę uśmierca. A i wątków sporo. Nasunęło mi to na myśl książkę Italo Calvina "Jeśli zimowa nocą podróżny". Można by każdy z wątków z "Ładowej pieczary" przerobić na osobną powieść. Nie wiem, co powodowało autorem, że powieść niespójna - pośpiech, brak koncepcji, planu? Powieść przy tym naiwna, idyliczna, choć i nieszczęść tu nie brakuje, tragicznych wypadków i miłości nieszczęśliwych. Ale kobiety niczym anioły - piękne, mądre, szlachetne, nieziemskie wprost.

No cóż, z bólem stwierdzam, że to chyba najgorsza powieść Kraszewskiego, jaką do tej pory czytałam. Dodatkową "atrakcją" była stara pisownia, która mnie zdecydowanie rozpraszała. ( zkąd, ztamtąd, bóty, cóś, tłómaczyć, męztwo, zwycięztwo )

Pewnie zapyta ktoś, dlaczego parłam do końca powieści. Ano... dla tytułu, dla rozwikłania, dlaczego akurat "Ładowa pieczara"? Nie zdradzę, by ktoś, kto jednak zdecyduje się czytać tę powieść, miał jakąś motywację. A przyznam, że wyjaśnienie zaskakujące.

Wisława Szymborska 1923 - 2012

2012-02-02T00:05:00.005+01:00

1954 rok

Tu leży staroświecka jak przecinek
autorka paru wierszy. Wieczny odpoczynek
raczyła dać jej ziemia, pomimo że trup
nie należał do żadnej z literackich grup.
Ale tez nic lepszego nie ma na mogile
oprócz tej rymowanki, łopianu i sowy.
Przechodniu, wyjmij z teczki mózg elektronowy
i nad losem Szymborskiej podumaj przez chwilę.

Płomień śmierci - Adrian K. Antosik (et al)

2012-01-31T18:00:00.000+01:00

5.11
30.01.2012 - 05.02.2012
Tydzień piąty

Nina Nowak (red.) - Płomień śmierci
Wydawnictwo - Bezkartek.pl. Self-Publishing
Rok wydania - brak
ISBN 978-83-62330-53-9
Ilość stron - 85 (PDF)

Przede wszystkim miałam problem z autorem. Czy tak jak w tytule notki przytoczyć autora stojącego na początku alfabetycznej listy twórców, czy wyróżnić redaktora. Sami autorzy są w tej kwestii niekonsekwentni, raz spis autorów zaczynają od pana Adriana raz od pani Niny. Jestem więc niekonsekwentna i ja.
Książka to projekt, którego idea powstała na FB. Grupa ludzi skrzyknęła się i napisała książkę. Projekt karkołomny i wydawałoby się, że raczej niemożliwy do zrealizowanie, bo jak można pisać książkę w kawałkach przez różne osobowości, o różnej wyobraźni. Jak zebrać te puzzle w całość? Okazuje się, że jest to możliwe. Książka powstała. A jak do tego doszło? O tym w przedmowie pisze Nina Nowak i chyba ta przedmowa najbardziej do mnie przemówiła.
Gorzej z resztą. Zraził mnie prolog, zrezygnować miałam, ale jak to u mnie bywa, brnęłam dalej. Przyznam się, że fabuła mnie wciągnęło. Pomijając nieszczęsny prolog:
"Śpij moja piękna... - powiedział, układając jej ciało na ołtarzu. Pocałował jej martwe usta. Po raz kolejny wbił nóż w jej klatkę piersiową i..."
A potem już bliżej rzeczywistości. Grupa przyjaciół przyjeżdża do Anglii do pracy w hotelu mieszczącym się w starym zamku. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie tajemnicze zniknięcie koleżanki. Wyglądało to na nagły wyjazd, ale czy tak jest w rzeczywistości? Prolog zapowiada złowieszczo mające nastąpić wypadki. Nie jest to zniknięcie pierwsze, ani ostatnie... Trup zaczyna słać się gęsto. Może za gęsto? Kto za tym stoi? Wyjaśnienia zagadki podejmują się koledzy i koleżanki zaginionej Karoliny, wspierani przez policjanta występującego incognito. Jak się to skończyło? Odnoszę wrażenie, że zakończeń powstało kilka, a że każdy z autorów nie chciał ustąpić pola, spreparowano z tego jedną całość.
Powiedzieć: dwa grzyby w barszczu - to mało. Powiem tak: barszcz a la zupa grzybowa.
Szkoda, bo pomysł na fabułę całkiem fajny, a pisanie zespołowe książki - zaskakujące, nowatorskie nawet.
Może marudzę, bo książka ma swoich fanów na FB, a i na stronie bezkartek.pl zdecydowana przewaga opinii pozytywnych. Książka ma więc niezliczone rzesze entuzjastów, ale ja pozostanę przy Agacie Christie, Maurice Leblancu i Conan Doyle,u. Wolę klasyczny, elegancki kryminał z dawnych czasów. Zamki, wampiry i krwawi dewianci mnie nie bawią.

Poirotem z ekranu telewizora

2012-01-27T13:17:00.006+01:00

Raczej nie powinnam się zabierać do pisania o czymś, co znam we fragmentach, a raczej w jednym większym fragmencie. Moje oglądanie telewizji jest przypadkowe i często muszę się przyznawać, że, i owszem, widziałam to i owo, ale nie bardzo wiedziałam, o co chodzi. Tak było i tym razem. Przypadkiem włączony kanał "Ale kino!" ukazał scenę, kiedy młoda dziewczyna wybiega z krzykiem z domu i wpada w objęcia młodego, przystojnego człowieka. Początkowo nie wiem, w czym rzecz i zamierzam zrezygnować z oglądania, kiedy pojawia się charakterystyczna postać z misternie uformowanym wąsikiem. No przecież!!! Toż to sam Herkules Poirot.
Oglądam, zaczynam łapać wątek. Ta dziewczyna to panna Sheila Webb pracująca w firmie zajmującej się przepisywanie dokumentów. Jakiś klient dzwoni do firmy i prosi o przybycie konkretnej maszynistki - Sheili. Kiedy Sheila pojawia się pod wskazanym adresem, dokonuje makabrycznego odkrycia - za kanapą leży trup. I jak to zwykle u szacownej Agathy - dochodzenie, problemy i na wszystkie kłopoty ... Poirot (że pozwolę sobie sparafrazować tytuł kultowego serialu polskiego "Na kłopoty Bednarski"). No i plejada postaci, postaci charakterystycznych, bez których żadna powieść Agathy Christie obyć się nie może .

Film powstał w 2009 roku ( The Clocks) w reżyserii Charlesa Palmera. Rolę Herkulesa Poirot zagrał David Suchet, wybrany do odtwarzania tej roli przez spadkobierców Agathy Christie. Nie pałam do niego sympatią, ale przyznać muszę, że sprawdza się w tej roli znakomicie, choć odtwórcom innych ról odmówić talentu nie można. Wszyscy mieszkańcy ulicy Wilbraham kolorytem nie ustępują panu Herkulesowi, szczególnie zaś krewka staruszka Millicent Pebmarsh. Fantastyczna jest też "kociara" i jej cudne koty, trudno też nie wspomnieć o rozbestwionych siostrach , celujących z procy do wszystkiego, co się rusza, ale które mają swój znaczny udział w śledztwie.
I cóż dalej? Zakończenia... nie znam, bo kiedy Poirot zebrał wszystkich zainteresowanych, by wskazać mordercę i wyjaśnić okoliczności bestialskiego mordu, zadzwonił telefon, mój telefon. Odebrałam i kiedy skończyłam pogaduszki, było po filmie. Nawet się ucieszyłam. Spokojnie mogę się zabrać za czytanie książki "Przyjdź i zgiń", na podstawie której powstał film. Trochę to zapewne potrwa, ale przyjdzie i na tę książkę kolej.
(foto z Canal+)

Tajemnicza historia w Styles - Agatha Christie

2012-01-26T13:04:00.008+01:00

4.10
23.01.2012 - 29.01.2012
Tydzień czwarty

Agatha Christie - Tajemnicza historia w Styles
Wydawnictwo Prószyński i S-ka
Rok wydania 1998
ISBN 83-7337- 432-9
Ilość stron 164

Książka tym razem również niejako pierwsza z brzegu, a raczej pierwsza z listy wikipedii, w której to tytuły ułożono wg roku pierwszego wydania. A więc rok1920 - Tajemnicza historia w Styles. Powieśc ukazała się w dwa lata po I.Wojnie Światowej, więc i w powieści pobrzmiewają jej echa. Do Styles na zaproszenie Johna Cavendisha przybywa kapitan Artur Hastings. To weteran I. Wojny Światowej, przyjaciel Johna i przyjaciel, rzecz oczywista, Herkulesa Poirot.
Tu w posiadłościStyles silną ręką rządzi pani Emilia Inglethorp primo voto Cavendish. Obecnego męża pani Emilii, młodszego o lat około dwadzieścia, nie akceptuje nikt z mieszkańców Styles. A jest ich sporo: dwaj pasierbowie Emilii - John i Lawrance Cavendish, dama do towarzystwa - Evie Howard, Mary Cavendish - żona Johna, Cyntia Murdoch - sierota przygarnięta pod dach rezydencji Cavendishów, Cyntia pracuje w aptece szpitalnej, co w dalszym rozwoju wypadków jest sprawą nie bez znaczenia. Wszyscy oskarżają "drogiego Alfreda" o to, że poluje na spadek po "drogiej Emilii" i pragnie jej śmierci, ba, podejrzewany jest o planowanie zbrodni. Podejrzenia te pewnej nocy się sprawdzają. I chciałoby się powiedzieć, że trup słał się gęsto. Niestety (dla czytelnika żądnego krwi, oczywista), trup jest jeden. W nocy, w konwulsjach, które wskazują na otrucie, ze świata żywych odchodzi szacowna dama, "droga" Emilia Inglethorp primo voto Cavendish. Wszystkie oczy zwracają się na "drogiego Alfreda" . Ale czy na pewno to Alfred jest mordercą, a może to Cyntia mająca dostęp do trucizn w szpitalnej aptece i dlaczego Lawrance, choć z wykształcenia lekarz, upiera się, że śmierć nastąpiła z przyczyn naturalnych?
Ale od czego jest Poirot? Rozwiązuje zagadkę, nie bez problemów, bo jasnowidzem nie jest, wspiera go w tym nieodłączny Hastings, Hastings, któremu się marzy być detektywem na miarę Sherlocka Holmesa
Jakie są moje wrażenia? Sympatyczne. Bardzo podoba mi się atmosfera : herbatki, obiadki, spacery , rozmowy, co Agatha Christie odmalowuje starannie. Jest tu i pomruk wojny: ranny Hastngs, oszczędności, zbiórka wszelkich surowców wtórnych, ograniczanie ilości posiłków w myśl zasady, że cały naród oszczędza.
Może intryga niezbyt zawiła, choć sposób zgładzenia starszej pani, że tak powiem, wyrafinowany. Może Poirot czasem denerwujący, ale klimat książki i język, jakim posługuje się autorka, na pewno urzeka.

Rok temu...

Widma w mieście Breslau - Marek Krajewski

A.B.C - Agatha Christie

2012-01-23T23:09:00.004+01:00

4.9
23.01.2012 - 29.01.2012
Tydzień czwarty

Agatha Christie - A.B.C
Wydawnictwo Dolnośląskie
Rok wydania 2010
Klasyka Kryminału
ISBN 978-83-245-8952-4
Ilość stron 183

Kiedy autor płodny, staję przed dylematem, od czego zacząć? Co wybrać?
"Autobiografia"? W końcu decyduję się na książkę z brzegu, a że książki ustawione... alfabetycznie, pada na "A.B.C"

Seryjny morderca morduje według klucza, którym jest alfabet. Zastanawiam się już na początku, ile tych ofiar będzie? Ponad dwadzieścia? Bo i jak się nie zastanawiać, kiedy w Andover ginie pani Ascher, właścicielka małego sklepiku; w Bexhill - młoda kelnerka panna Barnard, w Churston ofiarą mordercy pada sir Cecil Clark, a to wciąż nie koniec. W Doncaster podczas seansu filmowego zostaje zabity fryzjer... Earlsfield?! Czyżby morderca się pomylił? Czyżby ofiara była przypadkowa?
Policja prowadzi intensywne śledztwo.Przy wsparciu Herkulesa Poirota, bo to on dostaje od mordercy listy zapowiadające zbrodnie i podpisane A.B.C. Przy każdej ofierze morderca zostawia rozkład jazdy pociągów, który nazywany jest tak jak podpisuje się tajemniczy osobnik - ABC, bo zawiera alfabetycznie ułożone miejscowości
Jak to w śledztwie, bywają wzloty i upadki. Jest też główny podejrzany, który to nazywa się nomen omen - Aleksander Bonaparte Cust. Czy ma coś wspólnego z morderstwami? Nie powiem, ale polecić tę książkę mogę. To dobry kryminał, szczególnie dla miłośników tradycyjnych intryg i poczucia humoru pani Aghaty.

Jednak zmienię system czytania książek Aghaty Christie. Zamiast wybierać alfabetycznie, zacznę brać pod uwagę kolejność powstawania powieści. Tak będzie bezpieczniej.

Rok temu...

Ryszard Kapuściński - Busz po polsku

Barani Kożuszek - Józef Ignacy Kraszewski

2012-01-22T13:26:00.003+01:00

3.8
16.01.2012 - 22.01.2012
Tydzień trzeci

Józef Ignacy Kraszewski - Barani Kożuszek
Wydawnictwo LSW
Rok wydania 1986
Ilość stron 196

Zacznę od ostrzeżenia. Nie należy czytać Kraszewskiego po... Kraszewskim. Kraszewski jest strawny w małych dawkach i w niezbyt dużej częstotliwości. No ale jakoś tak mi się trafiło - książka po książce i to taki zestaw, że niechybnie przyjdzie mi sięgnąć po antydepresanty.
I "Budnik", i "Barani Kożuszek" tragiczności w sobie zawiera dostatek.
Ale od początku. Okazuje się, że tytułowy Barani Kożuszek, to postać historyczna, na temat której wiadomo niewiele. Prawdopodobnie był to młody człowiek, który siadywał w Warszawie na ulicy Miodowej i małą gilotynką ścinał głowy lalkom, które wyobrażały wielkich ówczesnych , uważanych za zdrajców ojczyzny. Wyśmiewał możnych, damy, ale i przekupki. Słynął z ciętego języka. Można go uważać za sumienie narodu. Zmarł w roku 1806 w fortecy Spandau w wieku trzydziestu lat.
Barani Kożuszek w wydaniu Kraszewskiego, to stary żebrak. Mieszka w Warszawie, życie prowadzi podwójne, o czym wiedzą tylko nieliczni. Nikt nie wie, skąd pochodzi, jakie losy przywiodły go do Warszawy, nikt nie zna prawdziwego nazwiska. Kraszewski odkrywa przed czytelnikiem stopniowo tajemnice Kożuszka - jego smutne dzieje, które splatają się z losem pięknej Loizki, damy wątpliwego autoramentu, prowadzącej dom otwarty w Warszawie, przyjmującej u siebie co znaczniejsze postacie życia towarzyskiego. Dama za nic sobie miała adoratorów, aż poznała pięknego starostę, którego to pokochała bez pamięci. Miłość ta nie przynosi szczęścia Loizce, ale daje jej szansę rehabilitacji swojego imienia w oczach znajomych i ukochanego.
Akcję powieści Kraszewski doskonale wplótł w tło historyczne, które stanowią czasy Sejmu Czteroletniego. Obok postaci fikcyjnych odnajdujemy w powieści również postacie historyczne z królem Stanisławem Augustem Poniatowskim na czele, którego to przed uprowadzeniem piękna Loizka ochroniła.
Trzeba przyznać, że Kraszewski bardzo zręcznie splótł fikcję z historią, powieść przez to staje się bardzo atrakcyjna, interesująca, prowokująca do poszukiwań w literaturze historycznej dotyczącej XVIII wieku, czasów tak ważnych dla Polski. Sama postać Baraniego Kożuszka jest postacią intrygującą, o czym świadczy popularność tej postaci wśród pisarzy. Do postaci tej sięgnął Walery Przyborowski w "Oblężeniu Warszawy" i Władysław Reymont w powieści "Rok 1794". A i Juliusz Wiktor Gomulicki poświęcił dużo uwagi sławetnemu Kożuszkowi. W roku 1960 w czasopiśmie "Stolica" nr 51/52 ukazał się artykuł "Legenda i prawda o Baranim Kożuszku" , który to uwadze fanom historii i Kraszewskiego szczerze polecam.

Budnik - Józef Ignacy Kraszewski

2012-01-17T16:58:00.004+01:00

3.7
16.01.2012 - 22.01.2012
Tydzień trzeci

J.I.Kraszewski - Budnik
Cykl: Powieści Ludowe
Wydawnictwo LSW
Rok wydania 1989
ISBN 83-205-4192-1
Ilość stron 110

To kolejna powieść z cyklu powieści ludowych Kraszewskiego. Powieść "Budnik" drukowano w roku 1848 w miesięczniku literacko-naukowym "Biblioteka Warszawska" ukazującym się w Warszawie w latach 1841 - 1914.

Kimże był ów budnik - tytułowy bohater? Budnikami na Litwie i Rusi nazywano Mazurów, którzy osiedlali się w puszczy, karczowali ją, wytwarzali smołę, klepki, gonty, terpentynę. W lesie stawiali budy (stąd nazwa budnik), które służyły za mieszkania.

Takie życie wiódł budnik Bartosz. Mieszkał w skromnej, leśnej chacie wraz z synem Mackiem, ukochaną córką Justusią i wdową po bracie - panią Pawłową. Żywot ich był ciężki, zwłaszcza na przednówku, kiedy brakowało jedzenia. Bartosz wraz z Maciejem często polowali, by zapewnić rodzinie choć skromne pożywienie. Justusia zaś, piękna dziewczyna, zajmowała się wraz z Pawłową domem. Rodzina wiodła wprawdzie żywot skromny, ale w miarę szczęśliwy, nie buntowała się, nie szukała pomocy. Nie pozwalał na to honor budnika Bartosza.

Nie godziła się jednak z takim życiem Pawłowa. Znała życie dworskie, a i widziała słabość panicza Jaśka do Justusi i starała się to wykorzystać. I jak to u Kraszewskiego bywa, jest sprytna intryga, jest nieszczęśliwa miłość, jest tragedia, jest i zemsta.

Wiodącą postacią jest Bartosz i choć mało uczestniczy w akcji, wciąż jest postacią najważniejszą. Dziwna to postać, wyobcowana, nie wiążąca się ze swoim środowiskiem, ale mająca autorytet, żyjąca wg swoich niewzruszonych zasad i te zasady stara się wpoić rodzinie - honor, prawość, uczciwość. Prawość głównego bohatera nie uchroni jednak jego rodziny przed tragedią, ale i w obliczu tragedii Bartosz nie porzuca swoich zasad.

To jedna z ciekawszych powieści ludowych Kraszewskiego. Doskonale zarysowany obraz życia budników, których autor mógł na co dzień obserwować. Powieść ta zapewne mniej znana, ale zdecydowanie jedna z lepszych z ludowego cyklu. Bardzo starannie zarysowane postacie, wartka akcja, sprawiają, że powieść czyta się z przyjemnością,

Tysiąc wspaniałych słońc - Khaled Hosseini

2012-01-14T21:33:00.003+01:00

2.6
9.01.2012 - 15.01.2012
Tydzień drugi

Khaled Hosseini - Tysiąc wspaniałych słońc
Wydawnictwo Albatros
Rok wydania 2008
ISBN 978-83-7359-734-1
Ilość stron 432

Afganistan, Kabul. To miejsce, w którym toczy się akcja książki. Idę za ciosem, niedawno czytałam "Chicken Street". Szukam lektur związanych z Afganistanem i okazuje się, że jest ich całkiem sporo.
Więc wybór pada na głośną książkę Khaleda Hosseiniego "Tysiąc wspaniałych słońc".
Bohaterka powieści Mariam, odrzucona przez ojca, osierocona przez matkę, zmuszona zostaje do poślubienia szewca Rasheeda z Kabulu. Po kilku niedonoszonych ciążach jej życie zmienia się w piekło. Jest katowana i poniżana przez swojego despotycznego męża. I wtedy do ich domu trafia ranna Laila, której rodzice giną od wybuchu bomby. Mariam opiekuje się dziewczyną, a Rasheed zapewnia leki i utrzymanie. W końcu poślubia dziewczynę, która na ślub wyraża zgodę, by ukryć swoją "hańbę", o której nie wie też i Rasheed. Początkowo Miriam jest wrogo nastawiona do Laili, choć Laila usiłuje nawiązać z pierwszą żoną Rasheeda przyjazne kontakty. Kiedy sadyzm Rasheeda dosięga w końcu i Lailę, obie kobiety jednoczą się przeciwko oprawcy, co doprowadza do tragedii.
Powieść ma bogatą w wydarzenia fabułę,trzymającą w napięciu, ale wg mnie nie to jest główną zaletą książki. Autor, dzieje obu kobiet przedstawia na tle historii Afganistanu. Akcja powieści toczy się od lat 70tych, kiedy to do władzy dochodzą komuniści, poprzez wojnę z Rosją, wkroczenie talibów, po zamach na WTC. Dużo uwagi poświęca kobietom afgańskim, ich ograniczonym prawom bez względu na sytuację polityczną w kraju. Do dziś kobiety Islamu chodzą w burkach, które zasłaniają twarz i postać, muszą być bezwzględnie posłuszne mężowi, nie mogą same pokazywać się w miejscach publicznych. Czytając powieść, łapałam się na tym, że wydarzenia widziałam w jakichś zamierzchłych czasach i każda data podawana przez autora wciąż wprawiała mnie w zdziwienie. Jak to możliwe , że w czasach cywilizacji XXI wieku istnieją takie kultury i takie reżimy, w których człowiek jest istotą ubezwłasnowolnioną.
A jednak istnieją: Afganistan, Kuba, Chiny, Korea ...I długo by tak można...

Korea Północna

A tak wyobrażałam sobie dom Mariam i jej matki. Zdjęcie pochodzi ze strony 990px.pl

Smoleńsk 10 kwietnia 2010 - Piotr Kraśko

2012-01-12T10:53:00.002+01:00

2.5
9.01.2012 - 15.01.2012
Tydzień drugi

Piotr Kraśko - Smoleńsk 10 kwietnia 2010
Wydawnictwo GJ
Rok wydania cop. 2010
ISBN 978-83-62343-79-9
Ilość stron 163

Nigdy nie pomyślałam, że czytać będę cokolwiek o Smoleńsku. A jednak... To była ciekawość, jak Kraśko poradzi sobie z takim tematem, tematem, który do dziś wzbudza ostre emocje.

Pamiętam tamte dni, pamiętam jak się o tragedii dowiedziałam, pamiętam przerażone twarze na jednym z kanałów informacyjnych, Beaty Tadli, Piotra Olejniczaka... I swoje niedowierzanie.

A potem już tylko było gorzej.
Docierały szczegóły tragedii, precyzowano listę ofiar, z Moskwy przylatywały samoloty, które witane były przez rodziny ofiar i przedstawicieli rządu.

A potem...
Potem to już chciałam pamiętać tylko te pierwsze kilkanaście dni, od dnia tragedii po ostatnie uroczystości żałobne.

I o tych dniach jest książka Kraśki, o solidarności, jaka nas wtedy połączyła, o wsparciu Świata, o niedowierzaniu, z jakim obserwowaliśmy kolejne, i kolejne powroty ofiar tragedii.
Oprócz dziennikarskiej relacji są i ciepłe wspomnienia dotyczące ofiar - Aleksandry Natalli-Świat, Izabeli Jarugi-Nowackiej, Jolanty Szymanek-Deresz i Sebastiana Kapiniuka, którego samochód czekał na parkingu lotniczym w Goleniowie, zawsze go tu zostawiał...

Śledzimy dzień po dniu: od 10 kwietnia 2010 roku do 18 kwietnia 2010. Śledzimy wydarzenia i ludzi i to, co w nich najlepsze. Kraśko unika wypowiadania się o sprawach, które już w tamtych dniach zaczynały nas dzielić, skupia się na ludzkiej życzliwości. W sposób wyważony wspomina o protestach w Krakowie.
Książka zawiera to i tylko to, o czym ja pamiętam i chcę pamiętać, bo...

...bo potem było jeszcze gorzej. Uparcie na myśl mi przychodzi histeryczny krzyk starszego człowieka na Krakowskim Przedmieściu: Bo ja ich nienawidzę! I na myśl ciśnie się odpowiedź: Kochaj bliźniego swego...

Król z żelaza - Maurice Druon

2012-01-10T22:56:00.006+01:00

2.4
9.01.2012 - 15.01.2012
Tydzień drugi

Maurice Druon - Król z żelaza
Cykl: Królowie Przeklęci
Wydawnictwo Otwarte
Rok wydania 2010
ISBN 978-83-7515-116-9
Ilość stron 352

Nie jest to moje pierwsze spotkanie z tym cyklem. Cykl "Krolowie Przeklęci" ukazał się w Polsce wieki temu i budził wielkie zainteresowanie. Wszystkie siedem tomów kiedyś przeczytałam, było to wydanie z roku 1974 może z 1977, nie wiem, ale na pewno wydanie starusieńkie. Jak wspomniałam cykl obejmuje siedem powieści:
1. Król z żelaza
2. zamordowana królowa
3. Trucizna królewska
4. Prawo mężczyzn
5. Wilczyca z Francji
6. Lew i lilie
7. Kiedy król gubi kraj

Pierwszy tom - "Król z żelaza" dotyczy rządów króla Francji Filipa Pięknego. Filip Piękny rządzi mocną ręką, a zasłynął głównie z walk z papiestwem i likwidacji Zakonu Templariuszy. Wielki Mistrz Zakonu ginie na stosie. Zdążył jednak rzucić klątwę na króla i jego zaufanych. Klątwa (niekoniecznie przy pomocy sił nadprzyrodzonych) zaczyna się wypełniać. Umiera papież Klemens V, który wyraża zgodę na proces Templariuszy. Wkrótce umiera w dziwnych okolicznościach strażnik pieczęci, zostaje tez odkryta niewierność małżeńska synowych królewskich, a w końcu na polowaniu umiera sam król.
Żywa i wartka akcja powieści porywa, intryguje. Bohaterowie to postacie barwne, choć tak naprawdę historycznie Filip Piękny jest postacią mało znaną, stanowi wciąż zagadkę dla historyków.
Sporo w powieści scen drastycznych, kto mało odporny - uprzedzam, że opisy kaźni dla mnie były trudne do przebrnięcia, choć już raz powieść czytałam.

Cykl ten polecam i tym, którzy historię lubią i tym, którzy jej nie cierpią, bo i jedni i drudzy na pewno będą doczytywać w podręcznikach lub choćby w wikipedii, kim był ów Filip Piękny.
Ja polecam podręcznik: Historia Powszechna. Średniowiecze Tadeusza Manteuffela - rozdział dwudziesty: Zatargi Francji z papiestwem.

Chicken Street - Amanda Sthers

2012-01-08T22:15:00.008+01:00

1.3
2.01.2012 - 8.01.2012
Tydzień pierwszy

Amanda Sthers - Checken Street
Wydawnictwo Noir Sur Blanc
Rok wydania cop. 2010
ISBN 978-83-7392-313-3
Ilość stron 166

Afganistan, Kabul, Chicken Street. i daleki Nowy Jork, Manhattan, gdzie jak na scenie w teatrze pojawiają się jedna za drugą postacie - Alfred, Żyd rumuński, miejscowy pisarz znający kilka języków, powiernik ludzkich tajemnic;
Szymon, Żyd z Iranu, gdzie ożeniony z aktorka wiódł dostatnie życie, w Afganistanie - szewc naprawiający zdarte obuwie. Obaj mieszkają na jednej ulicy, są jedynymi Żydami w Kabulu, bezustannie się kłócą, wszystko wydaje się ich dzielić, nic łączyć.
Jest i młoda Afganka Naema z głupkowatym bratem, która spotyka na swojej drodze amerykańskiego korespondenta wojennego Petera. W Nowym Jorku na Petera czeka żona Jenny. Jedna noc podczas bombardowania Kabulu, chwila zapomnienia Petera i Naemi i losy wszystkich tych osób tragicznie się splatają. Peter wyjeżdża. Nie wie, że Naema oczekuje dziecka. Dla Afgańskiej kobiety jest to wyrok śmierci, ale nie tylko dla niej. O niewierności męża dowiaduje się Jenny, jej świat także legnie w gruzach.
Ale czy taki przelotny romans między Afganką a amerykańskim dziennikarzem jest możliwy? Nie wiem, raczej chyba nie, ale książka w wymowie tragiczna, zdaje się być protestem przeciw sytuacji kobiet afgańskich, osaczonych, bez prawa do stanowienia o sobie, aż trudno uwierzyć, że wszystko to dzieje się współcześnie.

Książka doskonała, napisana oszczędnie, jakby poskładana z drobnych elementów w spójną i logiczną całość.
Szukam książek o Kabulu, w schowku na czytay.pl "Księgarz z Kabulu"

Niedzielny klub filozoficzny - Alexander McCall Smith

2012-01-07T17:30:00.005+01:00

1.2
2.01.2012 - 8.01.2012
Tydzień pierwszy

Alexander McCall Smith - Niedzielny klub filozoficzny
Wydawnictwo Prószyński i S-ka
Rok wydania 2005
ISBN 83-7469-005-4
Seria Z Fotelem
Ilość stron 232

Autora tejże powieści znają wszyscy, oprócz mnie. Stoją u mnie od jakiegoś czasu na półce jego książki, ale wciąż odpychane na później. Nie wiem, dlaczego akurat ta powieść na dzień dobry. Ot, tak, wpadła mi w ręce i przeczytałam. Z przyjemnością. "Kryminały" lubię, bez przesady, ale czytanie ich, szczególnie tych tradycyjnie skonstruowanych, nie sprawia mi przykrości. I do tego filozofia. Nie jest to kryminał w całym tego słowa znaczeniu, a i nie jest to rozprawa filozoficzna na temat etyki, choć w niej dużo etycznych wywodów.
Bohaterka powieści Isabel Dalhousie jest świadkiem tragicznego wydarzenia, do którego dochodzi w sali koncertowej Usher Hall. Z balkonu spada młody człowiek i ginie na miejscu.
Rzecz dzieje się w Edynburgu. Isabel - dama w każdym calu, z wykształcenia filozof, niezależna finansowo, singielka, redaktorka "Przeglądu Etyki Stosowanej",erudytka, miłośniczka krzyżówek, nie bardzo wierzy w nieszczęśliwy wypadek, ani samobójstwo. Wrodzona dociekliwość, której bliżej raczej do wścibstwa, każe jej dążyć tropem osób związanych z człowiekiem, który zginął. Tropi skutecznie, choć momentami sprawa zdaje się być przegrana. Koniec końców - zabójca zostaje odkryty. Bo jakże inaczej?
Ale nie tylko śledztwo stanowi treść powieści. I filozofii tu moc - rozważania na temat moralności, etyki, jak wcześniej rzekłam. Stąd tytuł książki - Niedzielny klub filozoficzny. Do spotkania członków klubu nigdy w powieści nie dochodzi, ale czy to przypadkiem nie my,czytelnicy jesteśmy członkami owego klubu, a autor, w osobie głównej bohaterki, nie podrzuca zagadnień filozoficznych do przemyślenia?

Z różnymi ocenami dotyczącymi książki się spotykałam, mnie czytało się dobrze i parafrazując Gombrowicza powiem:
Koniec i bomba, a kto nie czytał, ten trąba

I jeszcze jedno zdanko.
Ta Isabel to nie dama, jak sugeruje autor, a zwykły wścibski babsztyl, ot co! (ale sympatyczny)

Z półki

2012-01-03T14:19:00.004+01:00

Nowy rok, nowe wyzwania czytelnicze - tym razem Z półki. Zainteresowanych odsyłam na blog Wrota Wyobraźni, by poznać zasady wyzwania, a nieskomplikowane są, wystarczy wybrać sobie poziom i czytać to, co zalega na naszych półkach. Wybrałam asekurancko poziom drugi: 6-10 "półkowników" do przeczytania w ciągu roku . Pomyślałam sobie, że jedna książka miesięcznie, to będzie akurat, ale teraz myślę, że to śmieszne. Powinnam wybrać poziom 4 i czytać w miesiącu dwie książki, ale i tak jak na moje zbiory to mało. Powinnam czytać książkę dziennie, a i to nie wyczerpałoby moich zapasów czytelniczych, bo oprócz tej półki namacalnej, realnej jest i półka wirtualna w czytniku. Po prawdzie, na pomysł odnotowywania osobnego dzieł zalegających moje prywatne zbiory, wpadłam w ubiegłym roku około maja, zakładka nazywała się Półka, dziś zmieniłam jej nazwę na tytuł z wyzwania, ale książki przeczytane w ubiegłym roku pozostawiłam ku pamięci.
Cóż, a teraz, miast marudzić, do dzieła!

A na nocnym stoliku: Chicken Street

Świat według reportera. Szwecja - Piotr Kraśko

2012-01-02T10:22:00.006+01:00

1.1
2.01.2012 - 8.01.2012
Tydzień pierwszy

Piotr Kraśko - Świat według reportera. Szwecja
Wydawnictwo National Geographic
Rok wydania - cop. 2011
ISBN 978-83-7596-252-1
Ilość stron - 93 s.

To druga z książek Kraśki na mojej liście i choć mnie uprzedzano, że mało w niej ciekawostek, a dużo marudzenia o dworze szwedzkim, książkę przeczytałam z niekłamaną przyjemnością. Okazało się, że ciekawostek dość, a historia monarchii jest naprawdę ciekawa. Może nie monarchii, ale pewnego napoleońskiego marszałka, który to, ni z gruszki, ni z pietruszki, z dnia na dzień został królem Szwecji i założycielem
dynastii szwedzkiej, choć pochodzenie miał zupełnie nie szlacheckie.
Co do pozostałych ciekawostek szwedzkich. Że tak powiem, jest ich co niemiara, a poza tym wszelakiej różnorodności ( kulinaria, muzyka, społeczeństwo-bezpieczeństwo), z których to najbardziej zafascynowały mnie śledzie, co to śmierdzą jak sto diabłów i sposób na zamykanie mieszkania - podpieranie drzwi miotłą. Co kraj to obyczaj, co kraj to zaufanie, które jakoś w czasach globalizacji, mieszania się kultur, topnieje. Po zamachu na Olafa Palmego w Szwecji czy masakrze na wyspie Utoya w Norwegii, Skandynawowie zapewne drzwi miotłą już nie podpierają. A szkoda, bo to piękny zwyczaj, bo pod nieobecność gospodarzy można było wpaść i zrobić sobie ciepłej herbatki.

I jeszcze słówko na koniec. Niewielka to książka, taka akurat do kieszeni. Napisana niewydumanym, ładnym językiem, interesująca opowiastka, o tym co u Szwedów w trawie piszczy. Zapewne, z serii kraśkowych książek, u mnie nie ostatnia.

Coś się kończy, coś zaczyna

2012-01-01T21:20:00.000+01:00

Ale nie o Sapkowskim będzie.
Koniec starego roku czy początek nowego, to pora na podsumowania. Dziś zastanawiałam się: dlaczego? Jest to jakaś cezura, która zmusza do zastanowienia nad tym, co za nami, chociaż jakoś zbytnio się nie zastanawiałam nad minionym rokiem, odpowiednich postanowień na nowy rok też nie poczyniłam, ale w listę przeczytanych w ubiegłym roku książek, zajrzałam. Chciałam wybrać te najlepsze, ale jakoś nie wyszło. Przejrzałam miesiąc po miesiącu i w końcu doszłam do wniosku, że jednak chyba najbardziej przypadły mi do gustu książki, o których pomyślałam przed analizą listy: "Domek trzech kotów" Marka Nowakowskiego i "Gesty" Ignacego Karpowicza. Ale to wiem od dłuższego czasu. Koty lubię, towarzyszą mi w każdej minucie, w najmniej nieoczekiwanych sytuacjach. Krecia namolnie sterczy w zlewozmywaku podczas zmywania garów. Nie przeszkadza jej woda lecąca na głowę. Dziwne to zwierzaki. Stąd miłość do kocich książek, a było ich trochę. Najbardziej ciepła, to "Domek" właśnie, a najbardziej dziwna kocia to "Wędrówka Murriego" Ilji Bojaszowa. Dlaczego dziwna? Bo koty zawsze kojarzą się sympatycznie, a bośniacki kocur z "Wędrówki" to cwaniak, nic z sympatycznego kiciusia. Ale książkę przeczytałam z przyjemnością. No ba, wszystkie książki czytało mi się przyjemnie. szczególnie zaś dwie wymienione na początku. "Gesty" - najbardziej zaskakująca, wszystkiego bym się spodziewała, ale nie takiego zakończenia. Ostatni rozdział zaczynałam dwa razy, by w końcu zrozumieć, skąd ta zmiana narratora. Nie wiem, czy przeczytam coś jeszcze Karpowicza. Dlaczego? Boję się, by książki następne, wybrane przeze mnie, nie były gorsze. Chcę Karpowicza wielbić za "Gesty".
I tyle. Co w Nowym Roku? Nic, a w zasadzie to samo co w starym, żadnych zmian, bo dobrze mi z tym co mam.
Czego i Wam życzę

Dzień w książkach

2011-12-20T12:55:00.008+01:00

Wypatrzyłam u Lirael zabawę i postanowiłam spróbować.

Zaczęłam dzień w „kuchni Jerzego Knappe”

W drodze do pracy zobaczyłam głupiego Maciusia
i przeszłam obok - ulicą Nadbrzeżną
żeby uniknąć hańby
ale oczywiście zatrzymałam się przy kobiecie na kamieniu
W biurze szef powiedział: „Przyślę pani list i klucz”
i zlecił mi zbadanie domku trzech kotów
W czasie obiadu z Baltazarem i Sonieczką
zauważyłam kota, który jadał wełnę
pod British Museum (które) w posadach drżało .
Potem wróciłam do swojego biurka - magicznego miejsca.
Następnie, w drodze do domu, kupiłam tysiąc kulek
ponieważ mam nakarmić wilki.
Przygotowując się do snu, wzięłam piąte dziecko
i uczyłam się, jak mówić nie
zanim powiedziałam dobranoc kotu, który się włączał i wyłączał

Dopisek:
Knappa czytam z doskoku zważywszy, że to jednak nie beletrystyka, literatura faktu czy inne czytadło a po prostu książka kucharska - książka kucharska napisana z jajem, a więc do czytania i gotowania. Mam nadzieję, że za jakiś czas poświęcę jej więcej miejsca.
I słówko jeszcze, dzisiejsza zabawa fantastyczna, trochę pogłówkować trzeba.

James Herriot czyli szaleństwa książkowe

2011-11-08T21:32:00.001+01:00

Kiedyś tam, a w zasadzie w okolicach maja trafiłam do internetowej księgarni Matras i wpadłam jak śliwka w kompot "Cuś tanio i elegancko", kiedy po księgarniach ceny oscylujące w okolicy "pięćdziesiątki" Ba, można nawet było uniknąć kosztów przesyłki Zamówiłam książek bez liku, dziecię zadeklarowało się, że książki zamówione w naziemnym Matrasie na Osowej odbierze i przy okazji "do dom" przywiezie.Tak też się stało, ale co ma Herriot do wiatraka? No ma, bo w zestawie zamówionych dzieł i książka Herriota się znalazła - książka "Jeśli tylko potrafiłyby mówić". Herriota, a raczej jego dzieła znałam z ... tv, z serialu, który namolnie oglądałam w zamierzchłych czasach, ale do książek jakoś mi nie po drodze było, ale zawsze przeczytać chciałam
No ale gdzie tu szaleństwo? Będzie i szaleństwo Jak co dzień i dziś, zajrzałam na Fintę, a tam Herriot, a nawet trzy Zamówiłam, z punktów się wypłukałam i czekam na listonosza. Od dziś miałam o zwierzaczkach czytać, ale na spacerze będąc, do księgarni zajrzałam. Z książką wyszłam - "Łuny nad jeziorami. Agonia Prus Wschodnich" Leszka Adamczewskiego, bo jak nie znać książki tej na Prusiech Wschodnich mieszkając.
Przede mną dwie książki i rozterka: osiołkowi w żłoby dano...

Gesty - Ignacy Karpowicz

2011-10-09T19:47:00.001+02:00

41.57
03.10.2011- 09.10.2011

Tydzień czterdziesty pierwszy

Ignacy Karpowicz - Gesty

Wydawnictwo Literackie

Rok wydania - 2008

ISBN 978-83-08-04260-1

Ilość stron - 260

Nazwisko Ignacego Karpowicza jakoś mi zawsze umykało. Nie umknęły jego "Balladyny i romanse" kiedy to otrzymały Paszport Polityki. Nie umknęły - w sensie zauważenia, bo do książki jeszcze nie dotarłam, szczerze przyznam, że liczyłam na bibliotekę i "narody bratnich krajów". Przeliczyłam się. W bibliotece mieli tylko egzemplarz "Gestów", który wędrował od czytelnika do czytelnika, aż w końcu trafił do mnie. Do lektury zabierałam się średnio entuzjastycznie. Zawsze wolę czytać to, na co mam ochotę, a nie to, co trafia do mnie z "braku laku". Brak laku okazał się strzałem w dziesiątkę i choć lektura "Gestów" zajęła mi czas jakiś, śmiało mogę stwierdzić, że to jedna z lepszych książek, jakie ostatnio czytałam. Wiem, zaczynam od końca, ale treści opowiadać nie będę. Może powiem, że cały czas zastanawiałam się, ile Ignaca Karpowicza w głównym bohaterze - Grześku, ile mnie w Grześku, ile jego matki - w mojej i skąd taka umiejętność obserwacji? Każdy coś z siebie znajdzie w tej książce, znajdzie swoją zupę pomidorową z makaronem, a może z ryżem. Czytałam powoli, bo i po co się śpieszyć, kiedy język leciutki jak piórko, dowcipny, choć o sprawach trudnych i zupełnie poważnych, ba, tragicznych nawet autor rozprawiał. Przyjemności czytelnicze należy dozować. Dozowałam. I chyba mi żal, że to już, po wszystkim.
Nie umiem pisać, o czymś, co mnie zachwyca. Nie znoszę wielkich napuszonych słów, zachłystywania się "ochami", powiem więc krótko i prosto: fajna książka, taka zwyczajnie fajna!

Bobkowski i owoce

2011-09-23T08:52:00.001+02:00

...
"Nareszcie tanie owoce. Piramidy melonów po dziesięć franków sztuka, jakie kto chce. Mieszanina zapachów i barw. Żółto-zielone tony melonów, gruszek i brzoskwiń, odcienie granatu winogron i fig, ułożonych w skrzynkach i posypanych gęsto złotymi punkcikami os, kąpiących się w lepkim soku. Dalej ryby, pająki morskie i kraby, ośmiornice i grube dzwonki tuńczyka. Tam wszystko ciepłe, tu zimne i śliskie. jedynie langusty ożywiają martwotę wszystkich tonów sinego. Ciągle mam wrażenie jakiegoś drgania pod powiekami, przelewania się słów, określeń i przymiotników. "
(Z dziennika podróży. Na drogach Francji)

Rok w Poziomce - Katarzyna Michalak

2011-09-19T09:12:00.005+02:00

38.56
12.09.2011- 18.09.2011

Tydzień trzydziesty ósmy

Autor: Katarzyna Michalak

Tytuł: Rok w Poziomce

Wydawnictwo Literackie

Rok wydania: 2011

ISBN 978-83-08-04784-2

Ilość stron: 261

Jeszcze całkiem niedawno czytałam wpis na blogu jakiegoś faceta, który zjechał dokładnie polską współczesną literaturę kobiecą. Prawdę mówiąc oburzyłam się, bo wymienił m.in. Grażynę Jeromin - Gałuszkę, której to "Kobiety z Czerwonych Bagien" przypadły mnie i babskiej części mojej rodziny do gustu. W książce był "początek, środek, zakończenie i coś śmiechu" ( nie pamiętam, kto cytował ten fragment z Fannie Flagg - to chyba cytat z "Dogonić tęczę"). Czytało się dobrze, można było nawet mózg wyłączyć. Nie pamiętam, czy męski blog wymieniał Katarzynę Michalak. Ja w ciemno założyłam, że książki pani Kasi będą czytadłami w tym dobrym sensie, bo zawsze spotykałam się z pozytywnymi opiniami, no i od roku stoję bezskutecznie w kolejce w bibliotece do "michalakowych" książek. No cóż. Wypisuję się z kolejki.

Na okładce książki napisano: "Urzekająca historia ludzi, do których szczęście przyszło wtedy, gdy już przestali w nie wierzyć. Poznaj Ewę, Andrzeja, Karolinę, którzy przekonali się, że podarowane dobro wraca podwójnie." Dobra w powieści tyle, że można, by nim obdzielić cały nasz prawie czterdziestomilionowy naród i jeszcze by zostało dla Monte Carlo. Ja wiem, że narażę się tym, którzy panią Kasię wielbią, ale nawet od książek "łatwych i przyjemnych", które noszą miano powieści obyczajowych, wymagam prawdopodobieństwa, w końcu to ani fantasy ani science fiction.

Oczywiście byłabym niesprawiedliwa, gdybym nie dostrzegła dobrych intencji autorki. Na pewno zmusza, by zauważyć problem osób chorych na białaczkę, oczekujących na przeszczep szpiku, szukających dawców. Wierzę, że ktoś po przeczytaniu książki zdecyduje się zgłosić do Krajowego Banku Dawców Szpiku, zapragnie komuś dać szansę.

Nikt nie dał takiej szansy M., która niedawno odeszła, po długotrwałej walce nie tylko z losem, ale i urzędami państwowymi. Bo rzeczywistość wcale nie jest taka różowa.

I na koniec - techniczna strona książki. Niestety, jest to marne wydanie - wydanie kieszonkowe na marnym papierze, a co najgorsze fatalny druk - szczególnie fragmenty pisane kursywą. Namęczyłam się okrutnie, nie mogłam książki czytać przy sztucznym świetle. Nie wiem, kto podejmuje decyzje o takich marnych wydawniczo książkach. Pewnie główną rolę gra tu kasa - albo wydać najtaniej, albo... wcale.

***

Książka do pobrania za punkty na Finta.pl

Bobkowski i koty

2011-09-17T18:43:00.001+02:00

"I moje koty - zezowaty "Zyziu" i dorastający "Puś". Czy tam są koty?"

Są, są. Tak przynajmniej mówi Jarosław Marek Rymkiewicz w tomiku poezji "Zachód słońca w Milanówku", ale kiedy napisał pean na cześć Jarosława K., nie bardzo mu wierzę. Ale skoro św. Franciszek twierdził, że to nasi mniejsi bracia, to niemożliwe, by ich "tam" nie było. Są, na pewno... Głowę za to daję. No ale kto to wie lepiej od Ciebie!

Z dziennika podróży - Andrzej Bobkowski

2011-09-16T19:15:00.004+02:00

38.55

12.09.2011- 18.09.2011

Tydzień trzydziesty ósmy

Andrzej Bobkowski - Z dziennika podróży

Wydawnictwo - Biblioteka "Więzi"

Rok wydanie - cop. 2006

ISBN 83-88032-99-2

Ilość stron - 213

Niedawno minęła 50. rocznica śmierci Andrzeja Bobkowskiego. Zmarł 26 czerwca 1961. W Gwatemali. Pewnie nawet bym nie wiedziała, gdybym na jakimś blogu nie trafiła na recenzję jego książki. Za dwa lata będziemy obchodzili 100. rocznicę jego urodzin. Nie wiem, co lepiej świętować, bo wspominać można z każdej okazji.

Przygotowana "życiorysowo" zaczęłam lekturę. Trudno pisać o kimś, kto uznany jest pisarzem wybitnym, najwybitniejszym, piszącym pięknym językiem, ale przez naród mało znanym, w bibliotekach mało obecnym.

Ale ad rem.

Bobkowski prowadził życie nomada. Wyniósł to z rodzinnego domu, ojciec jego - wojskowy, przerzucany był z miejsca na miejsce, a za nim podążała żona z małym Andrzejem. Bobkowski z Polski wyemigrował w niewyjaśnionych okolicznościach. Wyjechał do Francji, zamieszkał pod Paryżem. I tu zaczyna się "dziennik", w czasie, kiedy Bobkowski pracuje w zakładzie rowerowym. "Dziennik" Bobkowskiego odzwierciedla zamiłowanie do życia globtrotera. Kiedy Bobkowski pisze notatki z pobytu w określonym miejscu, kiedy jego życie ulega pewnej stagnacji - proza zagęszcza się, staje się momentami irytująca, płynie wolno. Kiedy Bobkowski pisze w podróży, język staje się wartki, lekki, dowcipny, z dystansem do świata i siebie. W trakcie czytania przeglądam zdjęcia na stronie poświęconej autorowi. Szkoda, że nie ma ich w książce. Są odzwierciedleniem treści, obrazową dokumentacją dziennika. Książka mimo dowcipnych tekstów, smutna w wymowie. Kończy się notatkami z okresu, kiedy autor dowiaduje się o chorobie , a tym samym uświadamia sobie nieuchronności śmierci, tej ostatniej podróży w nieznane.

"Rano wstałem wcześnie, o siódmej i bez śniadania pojechałem do kościoła do "Meryknoll" do spowiedzi i do komunii. Jak się należy do tego "Dżokej klubu" , to trzeba zachować reguły"

I zastanowienie:

"I moje koty - zezowaty "Zyziu" i dorastający "Puś". Czy tam są koty?"

Smutno mi...

Czym skutkuje bywanie na blogach?

2011-09-12T10:48:00.001+02:00

Czym? Pędem do zakupu nowej książki. Kiedy na blogu Lirael przeczytałam recenzję ksiązki "Wielki Mur, postanowiłam w książkę się zaopatrzyć. Pytałam w mojej księgarni naziemnej ( czyjego autorstwa jest to okreslenie? ), nie mieli. Mieli jednak podobnie, że tak powiem: Zagubiony w Chinach. Wzięłam. Ale kiedy BZL "podsunął subtelnie", że w Dedalusie darmo dają, to jak miałam się nie skusić. No nie darmo, ale prawie. Do "Muru..." dorzuciłam biografię "John Steinbeck. Lekceważony noblista". Biografia chodziła za mną od momentu przeczytania "Ulicy Nadbrzeżnej" i "Podróży z Charleyem". Nareszcie mam. Dziś przyszły obie książki. Uwielbiam ten moment. Ostatnio jednak stwierdziłam, że tyle tych książek, że do śmierci nie zdążę przeczytać. Ale mimo to, jestem dobrej myśli . Może akurat.

A póki co - prezentacja:

No i może jeszcze zdobycze sierpniowe z "naziemnego" Matrasa:
Ben Brown - Złodzieje piasku
Isabelle Duquesnoy - Wyznania Konstancji Mozart 1791-1842
Peter Carey - Historia pewnej mistyfikacji
John Colapinto - Autor kontra autor

I Tymon, który ma moje potyczki książkowe w najgłębszym poważaniu:

Wojna nie ma w sobie nic z kobiety - Swietłana Aleksijewicz

2011-09-08T21:23:00.002+02:00

37.54

05.09.2011-11.09.2011

Swietłana Aleksijewicz - Wojna nie ma w sobie nic z kobiety

Wydawnictwo Czarne

Rok wydania 2010

ISBN 978-83-7536-225-1

Ilość stron 350

Z okładki spogląda na czytelnika radosna dziewczyna, czerwonoarmiejec. Na myśl przywodzi Marusię z ogólnie znanego serialu polskiego o wojnie i piękną Marusię ( wszystkie Rosjanki to dla nas Marusie ) z komedii "Gdzie jest generał".. Ale książka nie jest radosna, to książka o wojnie widzianej oczami kobiet-żołnierzy. Kobiety z tej książki były młode i piękne, ale nie tak schludne i eleganckie, jak wspomniane przeze mnie bohaterki. Nie były przede wszystkim kobietami, ale żołnierzami, czerwonoarmiejcami. Nosiły męskie za duże mundury, ciężkie buciory, męską bieliznę. Co nimi kierowało, że szły do armii? Wszystkie prawie mówiły: była wojna, byłam komsomołką, musiałam walczyć i szły " za rodzinu, za Stalinu - na boj, na boj, na boj". Dziś z dumą mówią o zdobytych odznaczeniach i orderach, ale i jeszcze dziś potrzebują specjalistycznego wsparcia, by z traumy wojennej się otrząsnąć. Nie rozumiem tych kobiet, choć im współczuję. Większość z nich nie przyznawała się, że była w armii. Powojenne społeczeństwo nie akceptowało kobiet-żołnierzy ze względów moralnych, odsądzano je od czci i wiary. Co robiły na tej wojnie, wśród tylu mężczyzn?

A one szły na pierwszą linie frontu. Zostawiały matki, ojców, małe dzieci. Do partyzantki szły z dzieckiem na ręku. Nic nie było w stanie ich zatrzymać. Nie wiem, podziwiać je, czy ganić? Książkę czytałam z mieszanymi uczuciami, kilkakroć odkładałam, by po jakimś czasie znów do niej powrócić. To prawda, że opowieści tych kobiet robią wstrząsające wrażenie, ich poświęcenie jest niewyobrażalne, ale czy wojna jest dla kobiet?

Autorka tej książki Swietłana Aleksijewicz była niejednokrotnie za swoją twórczość nagradzana. Książka "Wojna nie ma w sobie nic z kobiety", zwana opowieścią głosów, gotowa była już w roku 1983, ale dwa lata przeleżała na półce. Autorce zarzucano nadmierny pacyfizm, naturalizm ( książka momentami bywa drastyczna) i podważanie heroicznego obrazu kobiety radzieckiej. Książka drukowana była w odcinkach, zyskała rozgłos, na jej podstawie kręcono filmy dokumentalne.

Książka, jak wspominałam, budzi mieszane uczucia, ale warto ją znać, poznać heroizm kobiet, które walczyły w imię swoich ideałów, niekoniecznie zrozumiałych dla współczesnego czytelnika.

Dopisek:
Okazuje się, że powstała też książka o polskich dziewczynach, które poszły na wojnę.Jest to książka Łukasza Modelskiego "Dziewczyny wojenne" - wydawnictwo Znak, 2011.. Może warto przeczytać, a przynajmniej zajrzeć do recenzji .

Jaryna - Józef Ignacy Kraszewski

2011-09-08T10:04:00.001+02:00

37.53

05.09.2011-11.09.2011

Józef Ignacy Kraszewski - Jaryna

Wydawnictwo LSW

Rok wydania 1987
Ilość stron 144

"Jaryna" to jedna z powieści ludowych Kraszewskiego i, co dla mnie było zaskoczeniem, stanowi kontynuację powieści "Ostap Bondarczuk". Kraszewski zaskoczył chyba sam siebie pomysłem na napisanie dalszych losów Ostapa, bo w powieści pyta czytelników, czy pamiętają dzieje Bondarczuka. Bo i jak ma nie pytać, skoro powieści te powstały w odstępie siedmiu lat. W międzyczasie pojawiła się powieść również ludowa - "Budnik". Musiałam zatem zrezygnować z chronologicznego czytania ludowych opowieści na rzecz kontynuacji dziejów Ostapa. Tytuł owej powieści, a w zasadzie minipowieści, jak zazwyczaj to u Kraszewskiego bywa, nie odzwierciedla zawartości książki. A i owszem Jaryna jest jedną z bohaterek, ważną, ale akcja toczy się wokół bohaterów z poprzedniej powieści: przyjaciela Ostapa - Alfreda, żony Alfreda - Misi i samego Ostapa. Cóż, treści opowiadać nie będę, bo musiałabym nawiązać do "Ostapa...", do części finalnej. Mając na uwadze rzesze czytelników, które się sposobią do czytania powieści ludowych, przyjemności z lektury zabierać im nie mogę. Pozwolę sobie jedynie na stwierdzenie, że powieść pierwsza wydała mi się bogatszą w treści: widać było, że los chłopa poruszał autora, nie był mu obojętny. W powieści drugiej, niby chłopów dostatek, ale autor na uczuciu miłością zwanym się koncentrował. Akcja przewidywalna, treści naiwne, autor co czas jakiś popada w egzaltację, niczem panienka na wydaniu, ale czy to może odebrać JIKejowym maniakom przyjemność czytania? Zapewne nie, bo język przecudnej urody, jak zawsze jest w stanie porwać czytelnika. Zatem kolej na "Budnika"...

Na dnie w Paryżu i w Londynie

2011-09-06T10:36:00.000+02:00

37.52

05.09.2011-11.09.2011

George Orwell – Na dnie w Paryżu i w Londynie
Wydawnictwo Bellona

Rok wydania cop. 2010
Ilość stron 256
ISBN 978-83-11-11869-0

Biografie autorów znam zazwyczaj po łebkach, chyba że trafia mi się jakaś biografia, bądź autobiografia. Jakoś do tej pory Eric Blair nie leżał w sferze moich zainteresowań, stąd braki w wiadomościach o autorze. Dziwne? Nie dziwne, bo w czasach kiedy chadzałam do szkoły Orwell nie był w kanonie lektur, co nie znaczy, że „Folwarku zwierzęcego” nie czytałam. Czytałam, a jakże, ale bez entuzjazmu. Potem z oporami zabrałam się do „Roku 1984”, który czem prędzej porzuciłam. Ale w opozycji do Orwella pozostawałam w uporze do czasu, kiedy to w katalogu mojej biblioteki wyszperałam wielce obiecujący tytuł „ Na dnie w Paryżu i w Londynie”. Wykrzywiłam się na widok nazwiska autora, ale klasyfikacja, tejże pozycji 929 (biografie, autobiografie, pamiętniki), upewniła mnie, że lektura wskazana, bo biografie i autobiografię podczytuję chętnie, zamiast „Życia na Gorąco”. Recenzje zachęcające - „najlepsza książka Orwella”, a i notka na okładce swoje zrobiła.

Książka składa się z dwóch części – część pierwsza – Paryż, część druga - Londyn.
W części dotyczącej Paryża poznajemy świat ludzi wiodących żywot najmarniejszy, pracujących w restauracjach jako plongeurs – pomywacze, których żywot ogranicza się do katorżniczej pracy na zapleczu restauracji i paru godzin snu. Oprócz nich przesuwa się przed czytelnikiem cała plejada pracowników restauracji, różnych typów spod ciemnej gwiazdy, indywiduów, oszustów, złodziei, starających się przetrwać, utrzymać na powierzchni – nie cierpieć głodu, ciężką harówką lub kradzieżą zarobić na minimum egzystencji.

I Londyn – tu świat włóczęgów, których autor określa jako „osobliwy produkt społeczny”. „Produkt” ów wałęsa się po ulicach Londynu starając się zdobyć jakieś pieniądze, zbiera niedopałki, by zaspokoić głód nikotynowy i czeka otwarcia noclegowni, przytułków, by spocząć po trudach dnia. Autor znając te przybytki z autopsji określa ich „standard”, szczegółowo opisuje panujące tam warunki, rygorystyczne regulaminy, plusy i minusy pobytu w tychże przybytkach oraz menu, jakie wszystkie te przybytki proponują – wszędzie jednakowe: szklanka herbaty i dwie kromki chleba z margaryną. Dla większości bezdomnych, jest to jedyny posiłek w ciągu dnia, spożywany z konieczności w niezmienionej formie od lat, wyniszczający organizm. Taki swoisty "przewodnik Michelin" dla biedaków

W pewnym sensie książka mnie rozczarowała. Przywołała na myśl „Malowanego ptaka” Kosińskiego. Nie ze względu na treść, bo pod tym względem nic je nie łączy, ale łączy je rzekoma autobiograficzność. Że u Kosińskiego była to fikcja literacka sprzedana jako autobiografia - to wiemy, ale jak było u Orwella? Czy sam Orwell, pisząc w pierwszej osobie, chciał przekazać czytelnikowi, że wiódł takie życie, czy też zrobili to wydawcy i księgarze, sprzedając książkę jako autobiografię, która tak do końca autobiografią nie jest. To prawda, że życie na „śmietniku” Paryża i Londynu autor znał z autopsji, ale było to życie z wyboru, bo chciał na własnej skórze poczuć los nędzarza, ale w każdej chwili mógł się chronić u rodziny. Nie było to zatem życie z konieczności, ale zbieranie materiału do powieści. Wiele postaci poznanych podczas owych „włóczęgowych esklapad” spotkać można w jego utworach..

No cóż, może nie ważne jest, czym jest ta książka, ważniejsze chyba, jakie emocje wywołuje, jakie problemy dostrzec pozwala, bo czy dziś na ulicy nie słyszę: Daj pani złotówkę.
Czy nie widzę grzebiących pracowicie w śmietnikach „ekologów” w poszukiwaniu skarbów, które dadzą się sprzedać?
Książkę polecam, mimo tych moich drobnych wątpliwości, autobiografia-nieautobiografia warta przeczytania.

Zatajone katastrofy PRL - Przemysław Semczuk

2011-09-01T10:41:00.009+02:00

36.51
29.08.2011 - 04.09.2011
Tydzień trzydziesty szósty

Przemysław Semczuk Zatajone katastrofy PRL
Wydawnictwo Ringier Axel Springer Polska Sp. z o.o.
Rok wydania 2011
Ilość stron 152
ISBN 978-83-7558-921-4

Ostatni mój zakup podczas wizyty w empiku i wstyd się przyznać, ale książkę kupiłam, bo było tanio i .. sensacyjnie. Prawda, że książki dotyczące czasów PRL czytam chętnie i wciąż nadziwić się nie mogę, że żyło się w takich czasach, nawet specjalnie się sytuacji nie dziwiąc.
Autorem książki jest współpracownik Newsweeka Przemysław Semczuk.Książka zawiera zapis siedemnastu tragedii, katastrof, w których ginęli ludzie, a katastrofy te zostały przemilczane.
Ze wstępu:
"Władze celowo nie chciały nagłaśniać katastrof - wyjaśnia gen. Czesław Kiszczak. - Po co denerwować ludzi? I tak mieli dosyć problemów. Chcieliśmy, aby mieli wrażenie, że żyją w bezpiecznym kraju. Że nic im nie grozi."
To była przyczyna, dla której o katastrofach się oficjalnie nie mówiło. Celem nadrzędnym była propaganda sukcesu, stwarzanie ułudy, że żyjemy w szczęśliwym kraju, a wszystko złe, co nas spotyka, to wina sabotażystów, imperialistów z zachodu.
Zza obrazu przedstawionych katastrof przedziera się los szarego, małego skrzywdzonego człowieka, którego władza, mając na uwadze wyższe cele, pozostawia samemu sobie, bez pomocy, zaszczutego, milczącego z nakazu. Liczby osób, które zginęły w katastrofach, okoliczności śmierci porażają, ale jeszcze bardziej tragiczniejszy w wymowie jest los rodzin ofiar.
Dziś, ci co wspominają tamte lata, opowiadają o marnym sprzęcie, przestarzałych parkach maszynowych, niedoszkoleniu pilotów, siermiężności peerelowskiej technologii, przestarzałych maszynach otrzymanych w darze od "wielkiego brata", które to najczęściej były przyczyną tych tragedii. Ale są też i tacy, którzy i dziś mówić nie chcą.
Nie bez powodu zatem mówi się o czasach PRLu, jako o "czasach słusznie minionych".
Ale katastrofy dalej nam się przydarzają. Czy przyczyna jest wciąż ta sama? Mam nadzieję, że nie. Czy wiemy o nich to, co powinniśmy wiedzieć? Mam nadzieję, że tak.

Stara baśń. Powieść z IX wieku - Józef Ignacy Kraszewski

2011-08-09T09:13:00.006+02:00

33.50
08.08.2011 - 14.08.2011
Tydzień trzydziesty trzeci

Józef Ignacy Kraszewski - Stara baśń
Cykl - Dzieje Polski. T.1
Wydawnictwo LSW
Rok wydania 1984
Ilość stron 311
Źródło okładki

"Stara baśń" otwiera cykl fabularyzowanych dziejów Polski, cykl liczący 29 powieści w 78 tomach, od "Starej baśni" zaczynając a na "Saskich ostatkach" kończąc. Powieść ta wydaje się być najbardziej znaną powieścią, a przez krytyków literackich zaliczana do najbardziej udanych. Tworzenie cyklu dotyczącego dziejów Polski Kraszewski traktował jako wypełnienie swojej patriotycznej misji. Powieść powstała w roku 1876 i nie była pierwszą historyczną powieścią. Wcześniej powstała tzw trylogia saska i wiele innych mniejszych i większych utworów historycznych. Znawca twórczości Kraszewskiego - Wincenty Danek w zestawieniu powieści historycznych ujmuje 94 tytuły (W.Danek - Powieści historyczne J. I. Kraszewskiego)
"Stara baśń" to powieść o początkach państwa polskiego w IX wieku za panowania postaci legendarnych Popiela i Piasta Kołodzieja.
Na tle wydarzeń historycznych, opisów tradycji i wierzeń dawnych Słowian Kraszewski kreśli przebieg burzliwej miłości Domana i pięknej Dziwy. Ale czy ten wątek jest wątkiem przewodnim? Równie ważne są losy innych postaci, tych dobrych i tych złych. Ważny, a może nawet najważniejszy jest los państwa słowiańskiego bronionego przed nawałnicą germańską.
Jakże ta powieść różni się od obrazków obyczajowych, ludowych powieści Kraszewskiego. Sam dobór i losy postaci w "Starej baśni" są przemyślane, rola postaci pierwszo- i
drugoplanowych jest jednakowo ważna dla fabuły, każda ma swój udział w wydarzeniach. Losy wszystkich postaci śledzimy z jednakowym zainteresowaniem. Postacie są wyraziste, budzące zdecydowane sympatie lub antypatie. Dużym atutem powieści jest archaizowany język, którego autor używa nie tylko w dialogach, ale i w opisach, język ten nadaje powieści autentyczności i sprawia, że czytelnik zaczyna podświadomie traktować powieść jako źródło historyczne o losach państwa polskiego, państwa przed chrystianizacją. Notabene autor wprowadza do powieści dwie tajemnicze postacie, które uczestniczą w postrzyżynach Ziemowita i samo nadanie imienia odbywa się w imię nowego, nieznanego Boga. To zapowiedź chrystianizacji kraju.
Powieść ta zaskoczyła mnie w sensie pozytywnym. Wydaje się być rzetelna, wolna od nadmiernych egzaltacji, jakie spotykamy w powieściach obyczajowych.
Plastyczne opisy przyrody, grodzisk, wierzeń, czarów wprowadzają atmosferę baśniowości, czynią powieść tajemniczą, co sprawia, że "Starą baśń" czyta się jak.. baśń.
Moje przepychanki z "Baśnią" trwały lata, dziś polecam tę powieść do nieśpiesznego czytania i odkrywam po raz kolejny, że są lektury, do których się dorasta. Dorastałam długo, ale skutecznie. I oto dorosłam.
Co dalej? "Lubonie"?

Cykl - Koty Moje Własne

2011-08-07T20:29:00.004+02:00

Kret właś. Krecia, dla przyjaciół Diabeł Tasmański

Foto - R. Weinerowski

Produkt uboczny czytania

2011-08-06T16:36:00.002+02:00

01.08.2011 - 07.08.2011
Tydzień trzydziesty drugi

Przy okazji lektury książek Kraszewskiego, lektury z ekranu komputera, powstają czasem różne rzeczy. Obiecałam, że się pochwalę, choć miejsce na prezentacje takich wyczynów raczej dziwne.

Ostap Bondarczuk - Józef Ignacy Kraszewski

2011-08-02T19:37:00.005+02:00

32.49
01.08.2011 - 07.08.2011
Tydzień trzydziesty drugi

Józef Ignacy Kraszewski - Ostap Bondarczuk
Cykl - Powieści Ludowe
Wydawnictwo - LSW
Rok wydania 1985
Ilość stron 140
ISBN 83-2053-763-0

To druga z cyklu Powieści Ludowych powieść Kraszewskiego, wydana w roku 1847. Tytuł nieodparcie nasuwał mi na myśl Siergieja i Fiodora Bondarczuków, kojarzył ze światem filmu. Może Kraszewski wielkim pisarzem nie był, ale od pierwszej linijki "Ostapka.." Siergieja i Fiodora z całym światem filmowym wybił mi z głowy - nie ten Bondarczuk, nie ten świat, nie te czasy. Chociaż ciekawam, czy Kraszewski słyszał coś o jakimś filmie? Zmarł w roku 1887, a pierwszy zachowany film pochodzi z roku 1888. Może jednak coś wcześniej filmowego było?
Ale wróćmy do meritum.
Powieść rozpoczyna się sławnym rokiem 1812 - przemarsz armii napoleońskiej, zniszczenia kraju, w tym wsi, w której to rozpoczyna się akcja. Dworu pilnuje zarządca, hrabia z rodziną uszedł przed nawałnicą wojenną, a i rodzina zarządcy schroniła się w mieście. Zarządca pilnuje juz tylko ruin dawnych bogatych hrabiowskich włości. Wszystko zniszczone przez żołdaków, połamane i popalone meble, postrzelane portrety, zaniedbany, zachwaszczony ogród, grunta leżące nieużytkiem, bo całe chłopstwo ze wsi uszło. Został mały sierota - Ostapka z Bondarczuków. Rodzice umarli, rodzina gdzieś przepadła w zawierusze wojennej.
Wraca w końcu hrabia, powoli zaludnia się wieś. Szczęście zdaje się sprzyjać obdartemu, głodnemu sierocie Ostapowi. Wydaje hrabiemu nieuczciwość zarządcy i tym samym zyskuje sobie wdzięczność hrabiostwa. W powieści tej dają się zauważyć trzy części - sieroctwo Ostapa, jego wyjazd z kraju z synowcem Arturem po nauki, powrót do kraju i wybór drogi życiowej. Dla czujących niedosyt - jest i piękna kobieta, córka hrabiego - Misia. Jest i pogmatwany wątek miłosny.
I jak to u Kraszewskiego - nierówno. Fantastyczne opisy na początku powieści - zniszczonej wsi, chat chłopskich, zdewastowanego pałacu. Potem, jakby Kraszewski zdecydował się, że powieść będzie krótka i nie może się zbytnio rozwodzić. Momentami ma się wrażenie, jakby się czytało didaskalia, bądź scenariusz, Autor opisuje jakąś scenę w salonie i natychmiast proponuje czytelnikowi: przenieśmy się na werandę, bo tam toczy się inna akcja. Przytaczam z pamięci, chodzi mi o sens, a nie o dosłowne cytowanie. Wątki popaprane, wprowadzony nowy bohater niemalże w połowie powieści, jakby Kraszewski właśnie w tym momencie wpadł na genialny pomysł.
Wszystko to "fraszką", ważne, że Kraszewski dostrzegał problemy chłopstwa, ich nędzę, zależność od pana, niewolnictwo niemalże. Poruszał swoimi powieściami ludowymi czytelników, uwrażliwiał na krzywdę chłopską i na rzecz chłopstwa działał..
Że zacytuję samego Kraszewskiego:
"Poświadczą nam ci, co razem z nami spędzili czas przeżyty razem na Wołyniu (...), żeśmy od 1837 r. do 1858, aż do urzędowego podniesienia kwestii emancypacji i nadania włościan, przygotowali ją i budzili do rozwiązania tego zadania ciężącego na sumieniach naszych, rozumowi politycznemu kłam zadającego. Wszystkie środki do przygotowania umysłów były dobre (...) i pióro to, często działało tylko wywołując burze. Nie zrażając się wszakże trudnościami, szliśmy drogą przekonań i obowiązku.W latarni czarnoksięskiej tryumfem dla nas było, gdy pobożny, zacny ks. Ożarowski powiedział nam raz: Wiesz, nad twoim Sawką płakałem.

Ja nad Ostapem nie płakałam, ale powieść czytało się dobrze, nie powiem, że z zachwytem, ale da się to czytać bez bólu.
Niestety, muszę zrezygnować z chronologicznego czytania powieści ludowych, bo "Jaryna", która ukazała się w trzy lata po "Ostapie..." jest kontynuacją tegoż.

Nakarmić wilki - Maria Nurowska

2011-07-30T11:29:00.004+02:00

31.48
25.07.2011 - 31.07.2011
Tydzień trzydziesty pierwszy

Maria Nurowska - Nakarmić wilki
Wydawnictwo WAB
Rok wydania 2010
ISBN 978-83-7414-847-4
Ilość stron 255

Książkę chciałam przeczytać, bo dawno temu czytałam Nicolasa Evansa "W pętli". Powieść też o wilkach, o miłości, o stosunkach ojca z synem ( u Nurowskiej ojciec-córka ). Pamiętam, że książka podobała mi się, choć "Zaklinacza koni" tegoż autora nigdy nie przeczytałam. Kończyłam kilkakrotnie na pierwszych stronach, by wreszcie dać sobie spokój. Ucieszyła mnie książka Nurowskiej, bo to powrót do dawnych fascynacji wilkami.
Nurowską znam z kilku powieści, byłam pod wrażeniem "Postscriptum". Mniejsze wrażenie wywarły na mnie inne książki, a "Tango dla trojga" zniesmaczyło mnie, bo wokół niego toczyły się jakieś przepychanki z Englertem (?), co tworzyło wokół powieści niezdrowy klimat. No ale było, minęło...
Sięgnęłam po "Wilki" i rozczarowanie. Od pierwszej linijki mało wysublimowany język, mało skomplikowana akcja, cała powieść jakby posklejana z jakichś elementów. Gdzieś przeczytałam: łopatologia. Zgadzam się. Nie będę tu streszczać powieści, bo nawet mi się nie chce. W każdym razie powiem, że główna bohaterka niemal nieskazitelna. Z zazdrością piszę o tym, bo panna Katarzyna ma pasje i zainteresowana, kocha wilki a wilki ją, kochają ją studenci, co zaplanuje to zrealizuje, inteligentna, wykształcona, wysportowana. Aż się niedobrze robi, ale i tak zazdrość zżera.
A zakończenie? Nie powiem, bo czytanie całej książki do droga przez mękę, a tak będziecie mieli frajdę przynajmniej na końcu. Bo zakończenie na pewno Was trzaśnie !

Kobieta w Berlinie - Anonyma

2011-07-29T14:17:00.005+02:00

31.47
25.07.2011 - 31.07.2011
Tydzień trzydziesty pierwszy

Anonyma - Kobieta w Berlinie. Zapiski z 1945 roku
Wydawnictwo Świat Książki
Rok wydania 2009
ISBN 978-83-247-1620-3
Ilość stron 200

Książka leżała w zasięgu ręki rok, może dwa? Nie garnęłam się do niej z przyczyn niewiadomych. Swoje odleżała.
Książka ta, to dokument. Powstała na podstawie zapisków młodej berlinianki, które to zapiski prowadziła je od 20 kwietnia 1945 do 22 czerwca 1945. Zapiski ujrzały światło dzienne dzięki Ceramowi. Prowadzone przez niego rozmowy z autorką doprowadziły do wydania pamiętnika już w roku 1955 w Stanach, a potem nastąpiły kolejne tłumaczenia i wydania.
Drastyczność przeżyć zadecydowała o tym, że autorka pamiętnika pozostaje anonimowa, a wszelkie dane dotyczące miejsc przebywania, znajomych, zostały zmienione.
Bohaterkami pamiętnika są kobiety, kobiety w okupowanym przez Rosjan Berlinie, zależne od zwycięzcy. Trapi je głód, choroby, napastowanie i gwałty. Książka w swej wymowie tragiczna, choć napisana chłodno, bez emocji. Działa tu przystosowanie się do sytuacji, pogodzenie się, zimna kalkulacja: będę uległa, przeżyję, dostanę jeść. Rosjanin z gwałciciela staje się "opiekunem", chroni przed innymi, przynosi żywność, sprawia, że po wodę nie trzeba stać w długiej kolejce, ale tez żąda wdzięczności. Bohaterka nawet się zastanawia, kim jest? Prostytutką? Dostaje przecież od rozpasanych żołdaków zapłatę w postaci jedzenia. O drastycznych doznaniach pisze: moja hańba. Jak u Coetzee. Ojciec zgwałconej córki, mówi: hańba. Czyja? Gwałcących czy gwałconych?
Język dzienników ze zdania na zdanie, coraz bardziej otwarty. Autorka nie mówi już, jak na początku zapisków,omijając co drastyczniejsze wyrażenia, ale nazywa rzeczy wprost. Ba, cytuje dosadne powiedzenia zhańbionych kobiet.
Powiedzenia w obliczu tak tragicznych przeżyć - ciężkie, trudne do zaakceptowania: wolę Ruska na brzuchu, niż Amerykanina nad głową. Trudno przecież wybrać - "hańba" czy ujście z życiem spod amerykańskich nalotów dywanowych? Ale czy mają wybór? Wyboru nie miały. Godzić się musiały na wszystko, byleby przetrwać.

Po takich przeżyciach, po takiej gehennie autorka pisze:
"Żadna z ofiar nie może nosić swoich cierpień niczym cierniowej korony. Ja w każdym razie mam uczucie, że to, co mnie spotkało, wyrównało w pewien sposób rachunek"

Książka wstrząsająca, niewiarygodnie prawdziwa, nie pozostawia czytelnika obojętnym...

Wyjechali na wakacje

2011-07-15T11:19:00.002+02:00

...ale wrócą, a jak wrócą, to może się odezwą. A może się odezwą jeszcze wcześniej.

K jak kompozytor czyli Kraszewski ponownie pod kluczem.

2011-07-11T21:51:00.013+02:00

11.07.2011 - 17.07.2011
Tydzień dwudziesty dziewiąty

Uparłam się, by śledzić muzyczne ślady Kraszewskiego, a to z tej przyczyny, że nie tak dawno zastanawiałam się nad podobieństwem wszechstronności poczynań Kraszewskiego i ... Kisiela. Wyraziłam jednak wątpliwość, czy Kraszewski był muzyczny. Otóż był. Grał i komponował. Jego kompozycje to utwory na fortepian i nie dalej jak w czerwcu podczas 23. Międzynarodowych Dni Muzyki Kompozytorów Krakowskich utwory te były wykonywane przez pianistę z Białorusi prof. Igora Ołownikowa.
Komponował Józef Ignacy, ale także jego brat Kajetan. Muzyk z Białorusi wykonał na festiwalu w Krakowie dwa utwory Józefa Ignacego Kraszewskiego: Fantazyjkę na temat ulubionej śpiewki A-dur i Pieśni pastuszków, zaś Kajetana Kraszewskiego: II Nokturn Es-dur "Spacer gondolą" op.65 i Walc fantastyczny "Na Łysej Górze" G-dur op.84.
Muzykę Kraszewski kochał, codziennie grywał na fortepianie. Bywał na koncertach, chodził do opery i pisał ze znawstwem o wydarzeniach muzycznych.
Spuścizna muzyczna po Kraszewskim przetrwała i jak się okazuje do dziś jest wykonywana. Nie wiem, ile tych utworów powstało? Nie wiem! Tak jak nie wiem, czy jest coś, czego Kraszewski nie próbował. Wygląda na to, że żadna dziedzina ( artystyczna, oczywiście ) nie była mu obca. Jak organizował sobie czas, by wszystkim swoim zainteresowaniom choć chwilę poświęcić? Planowanie poczynań musiało być u niego perfekcyjne, a może stawiał na żywioł?
I oczywiście pełen podziw dla Kajetana, którego, niestety, chyba przyćmiła pozycja brata.

Dewaluacja czyli kto da mniej za Kraszewskiego

2011-07-10T20:05:00.007+02:00

04.07.2011 - 10.07.2011
Tydzień dwudziesty ósmy

Wizyta w bibliotece, to nie tylko polowanie na "Czerwony październik" (czytaj - nowości), ale, jak się dzisiaj okazało, i zakupy. Zaklinam się zawsze: nigdy więcej. Najpierw myśl, potem kupuj. Pomyślałam i kupiłam, bo nigdy więcej nie trafi mi się coś tak tanio i elegancko: cztery razy Kraszewski: Ada, Szalona, Interesa familijne i Hołota. Jak sami widzicie zestaw tytułów przedni i wiele obiecujący za jedyne 0,50 pln od sztuki. . Z podpisu odręcznego na stronie tytułowej wynika, że książek musiała się pozbyć pani Wanda Ż. Pozdrawiam pani Wando Żet! Ale żeby nie było tak kolorowo, muszę polatać za tomem trzecim Ady. Jakby ktoś...

Oczywiście, kochani czytelnicy licytacja trwa: Kto dał mniej?

Ulana - Józef Ignacy Kraszewski

2011-07-03T21:42:00.025+02:00

27.46
27.06.2011 - 03.07.2011
Tydzień dwudziesty siódmy

Józef Ignacy Kraszewski - Ulana. Powieść poleska
Wydawnictwo LSW
Rok wydania 1985
ISBN 83-205-3571-9
Cykl Powieści Ludowych

"Ulana" to powieść zaliczana do grupy powieści ludowych.
Kraszewski popełnił ich osiem:Ulana - 1843, Ostap Bondarczuk - 1847, Budnik - 1848, Jaryna - 1850, Ładowa Pieczara - 1852, Chata za wsią - 1854 - 1855, Jermoła - 1857, Historia kołka w plocie - 1860 oraz Historia Sawki - część składowa "Latarni czarnoksięskiej"
Początkowo "Ulana" cieszyła się dużą popularnością. Za życia pisarza wydano ja cztery razy, w tym dwa razy w dziełach zbiorowych. Potem uległa zapomnieniu. Od śmierci pisarza do roku 1947 ukazała się tylko dwa razy - w roku 1908 i 1914. Ponownie odkrył ją dla współczesnego czytelnika Karol Wiktor Zawodziński - krytyk literacki, historyk literatury. W latach pięćdziesiątych "Ulana" weszła do kanonu lektur szkolnych i tym samym rozpoczął się jej "złoty okres" ,miewała bowiem nawet po kilka wydań rocznie. w latach 1950-1956 ukazała się 11 razy. "Ulana" to powieść do dziś chętnie czytana, powieść o nieszczęśliwej miłości.

Panicz Tadeusz wraca do wsi na swoje włości. Zdradzony i porzucony przez kobietę, szuka ukojenia w wiejskim odosobnieniu. Nie dane mu jednak zapomnieć o kobietach. Na swojej drodze spotyka piękną Ulanę. Chłopka nie jest wolna, jest żoną Oksenia i matką dwojga dzieci. Początkowo Ulana opiera się zalotom Tadeusza. Taka miłość niesie za sobą śmierć – mówi. W końcu ulega, porzuca męża, dzieci zaślepiona dziką namiętnością do kochanka. Kocha i Tadeusz, ale przytomnieje pierwszy. Zdaje sobie sprawę, że miłość ta nie ma przyszłości. Zaczyna dostrzegać „wady” kochanki – spracowane dłonie, śmieszną, gwarową mowę. Ulana zatraca się coraz bardziej, nie zważając na rodzinę, społeczność wiejską.

Owo zaślepienie jest destrukcyjne, niesie za sobą zniszczenie i śmierć. Kto jest winien? Autor rozgrzesza prostą chłopkę, winą obarcza Tadeusza.

Wydawałoby się, że to banalna historia o mezaliansie, zakazanej miłości. Autor jednak w tej krótkiej powieści kreśli doskonały obraz wsi poleskiej, jej mieszkańców. Drugoplanowe postacie są wyraziste, ważne, doskonale naszkicowane. Okseń – mąż Ulany, teść i ojciec, piękna siostra Ulany nadają kolorytu powieści. Opis jest leki jak szkic ołówkiem, ale wiele mówiący. Kolorytu nadaje także stylizowany język. Język ów ulegał jednak zmianom wciąż poprawiany przez autora, dlatego też poszczególne wydania powieści różnią się od siebie. Choć autor sam robił korekty, nanosił poprawki, to jednak nie ustrzegł się niekonsekwencji.

W tekście natykamy się na różne formy nazw, wyrazów: Berdyczew – Berdyczów, któren – który, zazdrośny- zazdrosny czy zmięszać – zmieszać. Nie umniejsza to jednak wartości "Ulany". Powieść nadal uwodzi czytelnika.

Czy powieść straciła na aktualności? Zapewne, ale dalej budzi emocje. Jest nie tylko barwnym romansem, ale także dokumentem swojej epoki, obrazem życia codziennego, zmaganiem codziennym poleskiego chłopa. Momentami na myśl przywodzi epopeję chłopską Reymonta
Dodam jeszcze, że wydanie, które tu prezentuję, opracował i przypisami opatrzył Stanisław Burkot. Treść poprzedza obszerny wstęp, zawierający analizę twórczości Kraszewskiego z zakresu powieści ludowych. Przestrzegam, że wstęp tylko dla wytrwałych, bo może znużyć i raczej zagmatwać obraz widzenia treści. Czasem nadmiar informacji szkodzi.

Berdyczów XIX wiek. Tu wysyłał Oksenia Tadeusz, by zapewnić sobie i Ulanie swobodę schadzek.

M jak Manru czyli Kraszewski pod kluczem... wiolinowym

2011-07-02T10:15:00.019+02:00

W zasadzie mogłoby być: M jak Manru, P jak Paderewski albo N jak Nossig, ale pozostańmy przy "Manru"

Ignacy Jan Paderewski

"Manru" to jedyna opera Ignacego Jana Paderewskiego. Jej libretto powstało na podstawie powieści Józefa Ignacego Karaszewskiego "Chata za wsią". Autorem libretta jest Alfred Nossig.
Prapremiera opery odbyła się w Dreźnie 29 maja 1901 i śpiewana była po niemiecku. Premiera polska odbyła się we Lwowie 8 czerwca 1901 roku. Prapremiera amerykańska miała miejsce w Metropolitan Opera w dniu 14.02.1902. Po dziewięciu przedstawieniach operę zdjęto z afisza i nigdy przedstawień nie wznowiono.
Opera, choć grana była jako jedyna polska opera w Metropolitan Opera, nigdy nie zdobyła dużej popularności, zarzucano jej m.in.niedoskonałość libretta, ale chwalono talent kompozytora i jego muzykę. Kraszewski zapewne zmartwiłby się tą wiadomością.Chodzi, oczywiście, o libretto, nie o muzykę!
Początkowo Nossig zaproponował Paderewskiemu napisanie opery do swojego libretta, ale kompozytor się nie zgodził. Dopiero libretto oparte na motywach "Chaty za wsią" zyskało jego aprobatę. Muzykę Paderewski pisał 8 lat, tekst libretta - nie bardzo udany podlegał ciągłym przeróbkom, dodano nową postać - matkę Ulany oraz zaostrzono konflikt Ulany z wiejską społecznością. Nie przyniosło to jednak spodziewanego rezultatu. Krytycy po premierze nowojorskiej stwierdzili, że opera powinna się skończyć po drugim akcie happy endem, a nie tragedią w akcie trzecim.

*****

Kim był Alfred Nossig? To rzeźbiarz, literat, librecista, działacz społeczny i polityczny, krytyk sztuki. Urodził się we Lwowie w 1864 roku, zginął niechlubnie w Warszawie w roku 1944 z wyroku Żydowskiej Organizacji Bojowej za przekazanie gestapo informacji na temat żydowskiego ruchu oporu.

*****

Marcella Sembrich jako Ulana w Metropolitan
Foto Aime Dupont

Żródło: Metropolitan Opera Association

[Met Performance] CID:28960
United States Premiere
Manru {1} Metropolitan Opera House: 02/14/1902.
(United States Premiere)
(Debut: Alexander von Bandrowski)


Metropolitan Opera House
February 14, 1902

United States Premiere


MANRU {1}
Paderewski-Nossig

Manru...................Alexander Von Bandrowski [Debut]
Ulana...................Marcella Sembrich
Urok....................David Bispham
Hedwig..................Louise Homer
Asa.....................Fritzi Scheff
Jagu....................Robert Blass
Oros....................Adolph Mühlmann
Maiden..................Marie Van Cauteren

Conductor...............Walter Damrosch

Manru received nine performances this season.
 Photograph of Marcella Sembrich as Ulana by Aimé Dupont.

*****

A tu plakat do premiery Manru w operze bydgoskiej z dnia 21.10.2006. Przedstawienie reżyserował Laco Adamik. Opera otrzymała nową wersję libretta autorstwa Romana Kołakowskiego. Źródło informacji i plakatu

OperaNova Bydgoszcz

Głupi Maciuś - Józef Ignacy Kraszewski

2011-06-29T13:27:00.012+02:00

27.45
27.06.2011 - 03.07.2011
Tydzień dwudziesty siódmy

Józef Ignacy Kraszewski - Głupi Maciuś
Opracowanie wersji elektronicznej: Telekomp Service
Polska Biblioteka Internetowa
Ilość stron 8
Wersja elektroniczna darmowa

Tytuł baśni wypatrzyłam wśród tytułów w Projekcie JIK. Baśni Kraszewskiego nie czytałam nigdy, więc zaległość postanowiłam nadrobić, bo znalazłam Maciusia w Polskiej Bibliotece Internetowej. Baśń krótka, więc niedogodności czytania z ekranu monitora nie bardzo uciążliwe.
Na początek chciałam wyśledzić, czy baśń o głupim Maciusiu była gdzieś publikowana i natknęłam się na książkę "Kwiat paproci i inne baśnie polskie". Książka wydana została przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek w roku 1989 i stanowi antologię baśni polskich autorstwa m.in. Porazińskiej, Dygata, Sienkiewicza i Kraszewskiego właśnie. Ale natknęłam się także na rzecz zupełnie współczesną - Audiobook z Maciusiem Kraszewskiego (30 min), więc nie jest tak źle z Kraszewskim. I w dobie komputeryzacji, elektroniki Kraszewski ma się dobrze.
W każdym razie baśń przeczytałam z przyjemnością. Fajnie wrócić do czasów dzieciństwa, kiedy się baśnie czytało z wypiekami na twarzy. Motyw trzech braci, w tym jednego głupiego - stary jak świat, tylko szczegóły wokół wątku ulegają zmianom w zależności od regionu, autora, tradycji.
Treść jednak zawsze z grubsza taka sama. Dwaj bracia puszczają głuptasa z torbami. Bóg jednak nad biedakiem czuwa i sowicie go wynagradza, karze zaś niegodziwych braci.
Baśń osadzona w realiach, brak tu elementów magicznych ( no, może gadająca sroka nie jest czymś normalnym ), ale jak to w baśni - zwycięża sprawiedliwość i dobro.
I kiedy Was znuży poważna lektura, sięgnijcie do baśni. Nade wszystko do takich z motywem głupiego Jasia, a do baśni Kraszewskiego - szczególnie.

Audiobook z Głupim Maciusiem

Źródła ilustracji:

1. lubimyczytac.pl

2. księgarnia internetowa Gandalf

Kot Rademenes

2011-06-28T10:12:00.003+02:00

Mało seriali oglądam, w zasadzie nie oglądam, czasem na nie wpadam. Ale z dawnych czasów pamiętam serial "Siedem życzeń". Serial lubiłam, bo głównym bohaterem był kot Rademenes, który mówił fantastycznym, tajemniczym, bardzo charakterystycznym głosem. Głosem Macieja Zembatego, Macieja który odszedł, choć parę dni temu na swoim blogu napisał w krótkim poscie zatytułowanym "Reaktywacja":

po długim śnie zimowym, Artysta, poczuwszy wolę bożą ( w kuluarach nazywaną weną) zawiadamia, ze w krótkim czasie, ku chwale Ojczyzny - z martwych powstanie…

Foto - Blog Macieja Zembatego

Był poetą, był muzykiem, bardem. Był tłumaczem. Zafascynowany Cohenem, tłumaczył jego piosenki. Był współtwórcą pierwszego festiwalu Piosenki Prawdziwej, tworzył muzykę do filmów. Był...

Rademenes

O Kraszewskim

2011-06-26T21:56:00.023+02:00

26.44
20.06.2011 - 26.06.2011
Tydzień dwudziesty szósty

Antoni Trepiński - Józef Ignacy Kraszewski
Seria Małe Portrety Literackie
Wydawnictwo PWN
Rok wydania 1986
ISBN 83-01-06328-9
Ilość stron 143

Trochę "mój" Kraszewski postawiony na głowie. Najpierw zamieszczam recenzje powieści Kraszewskiego, a potem biografia .
Na początek, szczerze wyznam, że tej serii biograficznej nie lubię. Szaro-bure niewielkie książeczki rozpadające się przy czytaniu. Zawierają dużo materiałów fotograficznych, ale marnej jakości, za to informacji o autorze, które by mnie interesowały, mało. Jakoś mało wiadomości zamieścił Trepiński o twórczości powieściopisarskiej Kraszewskiego. Za to moc informacji o jego działalności społecznej, dziennikarskiej, co akurat interesowało mnie średnio. Chętnie poczytałabym o Kraszewskim-człowieku. Jakim był mężem, ojcem. Czy prywatne życie pisarza znalazło odzwierciedlenie w jego dziełach? Jaki wpływ miało na konstrukcję postaci?
Na końcu książeczki zamieszczono kalendarium. Na dobrą sprawę pierwszą część można by pominąć i poprzestać na czytaniu owego kalendarium, bo tu dopiero odnajdujemy rok po roku informacje o rodzinie, działalności i twórczości pisarza.
Autor biografii chce dowieść iż Kraszewski nie był starym safandułą, a człowiekiem z krwi i kości, ruchliwym, wojażującym dziennikarzem. Mnie do końca nie przekonał, ale mnogością zainteresowań Kraszewskiego zaskoczył. Przyznać trzeba, że pisarz mimo uwikłań w procesy , trudy życia w czasach zaborów, nękające go bezustannie choroby, był ewenementem na skalę światową, który pisał, pisał i pisał. Wg Estreichera popełnił 346 dzieł, w tym 600 tomów. Tytan pracy. Dziś jednak, kiedy biografie odsłaniają najgłębiej skrywane tajemnice ludzi wielkich, te dawne biografie - nudzą i rozczarowują.
Życie Kraszewskiego było bogate, tak jak bogata była jego twórczość, tym trudniej je odtworzyć, zmierzyć, co było ważne, co mniej. Tak jak problemy stwarza opracowanie pełnej bibliografii twórczości Kraszewskiego. W "Zarysie bibliograficznym" Instytutu Badań Literackich PAN we wstępie napisano: Pełna bibliografia twórczości bodaj najpłodniejszego pisarza na świecie pozostanie na długi, bardzo długi czas pragnieniem i marzeniem, jeśli nie w ogóle utopią.
Mam jednak nadzieję, że z okazji zbliżającej się okrągłej rocznicy Kraszewskiego ktoś pokusi się o napisanie nowoczesnej biografii. A niech tam nawet z pikantnymi ploteczkami, które uczłowieczą pisarza, odczarują jego utrwalony przez lata mało ciekawy wizerunek Czego sobie i Kraszewskiemu życzę.

Kraszewskiego czas zacząć

2011-06-22T07:29:00.027+02:00

26.43
20.06.2011 - 26.06.2011
Tydzień dwudziesty szósty

Józef Ignacy Kraszewski
Ewunia. Pomywaczka
Wydawnictwo LSW
Rok wydania 1989
ISBN 83-205-4013-5
Ilość stron 212

Dlaczego Kraszewski. Nie będę opowiadać, wystarczy kliknąć w banerek i wszystko będzie jasne. Do projektu, póki co, nie przystąpiłam, bo znam swój słomiany zapał, więc na razie biegnę obok w charakterze luzaka. Odwiedzając blog z projektem, pomyślałam: A dlaczego by nie poczytać? Że padłam na podejściu do "Starej baśni"? Przecież podnieść się mogę, bo jakieś doświadczenia z literaturą Kraszewskiego mam. Ot, choćby "Ulana", "Chata za wsią"... Wiem, wiem. Nie ma się czym chwalić póki podejścia do cyklu z dziejów Polski nie zrobię. Niby pierwszy krok poczyniony. Z biblioteki przyniosłam biografię Kraszewskiego autorstwa Antoniego Trepińskiego, Ewunię i Pomywaczkę (dwa w jednym) i ...
Starą baśń. Pomyślałam, że jeżeli znów padnę, obejrzę film.
A tymczasem Ewunia

Ewunia
Czasy Stanisława Augusta.
Opowiadanie z końca XVIII wieku
Ta niewielka powieść za życia Kraszewskiego drukowana była tylko raz. Powstała na zamówienie Salomona Lewentala - właściciela czasopism Tygodnik Romansów i Powieści oraz Kłosy. Ukazała się w Tygodniku w 16 odcinkach w latach 1871-1872. Wydawca prosił o powieść jednotomową, przeznaczoną dla tzw stanu średniego, sugerując gusta dla jakich powieść miała być przeznaczona. Jednotomową, bo wskazany jest pośpiech. Druk gazeta rozpoczyna jesienią 1871 roku.
Akcja powieści rozpoczyna się w zapusty, kiedy to szlachta polska jeżdżąc od dworu do dworu bawi się wykorzystując ostatnie dni przed postem. Główną bohaterką powieści jest Ewunia podczaszanka, panna do wzięcia - młoda, piękna i bogata. I jak to w romansach bywa - ojciec szuka dla swej córki dobrego kandydata na męża. Cóż, jako że serce ni sługa, panna jednak lokuje swoje uczucia w kuzynie - miłym, grzecznym, pięknym lecz bez grosza sierocie. Usłużni przyjaciele, konkurenci do ręki Ewuni, donoszą anonimowo podczaszemu, co się święci.Ojciec postanawia córkę wydać, za dobrą partię, a "gołysza" odprawić jak najdalej. Pewnie plan by się powiódł, gdyby nie przebiegłość pozornie niewinnej i szczerej Ewuni oraz sumienie autorów anonimu, no i upór "gołysza".
Kraszewski spełnił oczekiwania czytelników Tygodnika Romansów i Powieści. Mając na względzie ich gusta, arcydzieła nie popełnił. Choć podtytuł powieści sugerowałby powieść historyczną, tak nie jest. Jest to bardziej komedia z wątkami romansowymi, w której autor wykorzystał pomysł z powieści Ignacego Krasickiego "Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki". Owe "wątki romansowe" to aluzje do osiemnastowiecznych romansów miłosnych, którymi karmili się naiwni czytelnicy, a powieść to zawoalowana satyra na gusta czytelnicze współczesne Kraszewskiemu (jak powiadają wydawcy w nocie wydawniczej). Cierpliwości nie lada trzeba, by przebrnąć przez perypetie miłosne, intrygi i podchody, bo opowieść o Ewuni twórczość Basi Cartland na myśl przywołuje.
No i jak to w prawdziwym romansie bywa, wszystko się dobrze kończy, a wszyscy żyli długo, szczęśliwie i bogato.

I tak na marginesie.
"Mikołaja Doświadczyńskiego przypadków przez niegoż samego opisanych, na trzy księgi rozdzielonych" autorstwa Ignacego Krasickiego nie czytałam, o czym z bólem i wstydem donoszę, więc, co Kraszewski użyczył od Krasickiego, nie wiem.

Pomywaczka
Obrazek XVIII wieku

To niewielkie opowiadanie po raz pierwszy wydrukowano w Tygodniku Ilustrowanym w roku 1863 w czterech częściach - w numerach 211-214. Pierwsze wydanie książkowe ukazało się dopiero po 16tu latach tj w roku 1879. Było to tzw. wydanie jubileuszowe. Akcja opowiadania toczy się w osiemnastowiecznej Warszawie. Nakreślone realia, historyczne postacie - książę Józef Poniatowski, Braniccy, Karol Stanisław Radziwiłł, król Stanisław August Poniatowski sugerują opowiadanie historyczne. Opowiastka dotyczy księcia Stanisława Poniatowskiego i ma na celu stworzenie wokół Poniatowskiego pozytywnego obrazu księcia.
Osiemnastowieczna Warszawa bawi się, a z nią książę Józef. Znudzony otaczającym go blichtrem, sztucznymi pięknościami, wymyka się sam na przejażdżkę poza Warszawę, na Pragę. Tam zupełnie niespodziewanie spotyka nad Wisłą młodą, prostą dziewczynę. Świeża uroda, naturalność dziewczyny zachwyca go. Postanawia zaopiekować się dziewczyną. Zaczyna unikać towarzystwa dam tłoczących się wokół niego . Owa zmiana w zachowaniu zostaje natychmiast dostrzeżona, a wieści o pięknej nieznajomej krążą po salonach. Kim jest, ile znaczy dla księcia to dziewczę pogardliwie przezwane ze względu na niski stan - pomywaczką? Nie obejdzie się i tym razem bez intryg, knowań.
To niewielkie opowiadanko niewielką ma wartość. Można by je podzielić na dwie różne jakościowo części: pierwsza to rzetelny opis osiemnastowiecznej Warszawy i druga taka sobie, mało znacząca historyjka o "kopciuszku" z Pragi. Często opowiadanie to pomijane było przez bibliografie, wydawane kilkakrotnie wspólnie z innymi opowiadaniami. Często ingerowano w tekst, pisownię, gramatykę i styl bez wiedzy autora. Obecne wydanie jest oparte na pierwodruku z "Tygodnika Ilustrowanego". Zachowano tu pierwotna formę językową, ale dokonano zmian w interpunkcji i zasadach pisowni dostosowując ją do współczesnych zasad.
Dziś opowiadanie raczej śmieszy niż roztkliwia i należy je traktować bardziej jako ciekawostkę literacką niż literaturą niosącą jakieś poważne przesłanie. Ale jak mówi jeden z biografów Kraszewskiego Antoni Trepiński, Kraszewski przyczynił się swoja literaturą do podniesienia poziomu czytelnictwa. Po książki Kraszewskiego sięgali wszyscy, nawet ci, których jedyną literaturą była książka do nabożeństwa.

Sonieczka - Ludmiła Ulicka

2011-06-12T18:51:00.002+02:00

24.42
06.06.201 - 12.06.2011
Tydzień dwudziesty czwarty

Ludmiła Ulicka
Wydawnictwo Philip Wilson
Rok wydania cop 2004
ISBN 83-7236-169-x
Seria Klub Interesującej Prozy
Ilość stron 97

Książka, którą przeczytałam drugi raz. Niewielka książeczka, ale szokująca, od lat na światowych listach bestselerów, jak podają notki na okładce. Przetłumaczona na 25 języków. I ja w to wierzę, choć często - to co na okładce ma się nijak do zawartości. Czytając drugi raz książkę, znów przeżywałam emocje. To książka o trzech kobietach związanych z jednym mężczyzną, a raczej o trzech rodzajach kobiecości. Lektura obowiązkowa dla lubiących książki o książkach. Książka ciepła, choć niewesoła, książka o bezinteresownej miłości, albo... głupocie. Drugi raz czytam i znów mam dylemat, co o tym wszystkim myśleć. Wiem jedno na pewno - jest to proza doskonała, zaskakująca. Nie zabrakło w tej mini powieści wątków polskich. Nie znam innych książek Ulickiej, ale warto się za innymi rozejrzeć. W Polsce ukazały się: Szczerze oddany Szurik, Medea i jej dzieci oraz Przypadek doktora Kukockiego.
Wspaniała babska książka, ale panom też polecam.

Suma przeczytanych stron 9117 + 97 = 9214

Co czyta Szymborska?

2011-06-08T21:36:00.005+02:00

24.41
06.06.201 - 12.06.2011
Tydzień dwudziesty czwarty

Lektury nadobowiązkowe - Wisława Szymborska
Część druga
Wydawnictwo Literackie
Rok wydania 1981
ISBN 83-08--00676-0
Ilość stron - 238

W zasadzie tytuł notki powinien brzmieć: co czytała Szymborska, bo książka wydana 30 lat temu. Lektury w niej omawiane pochodzą z lat 1972 - 1981. Trudno to nazwać zbiorem recenzji, bo recenzje to nie są. Sama pani Wisława nazywa swoje zapiski książkowe felietonami, odżegnuje się od pisania recenzji, by uniknąć wartościowania. Wartościowania jednak uniknąć się nie dało, bo czytając poszczególne notki, wiemy, co się naszej noblistce podoba, a co nie. I jeśli coś się nie podoba, daje temu bezpardonowo wyraz - raczej dowcipny niż zjadliwy.
Zdziwienie budzi zestaw lektur, chciałam przedstawić całą listę, bo książka wydawała się niepokaźna. Jednak lista jest baardzo długa, a niepokaźność książki wynikła z marności papieru - cieniutki pergamin, który utrudniał czytanie, bowiem przebijał tekst z odwrotnej strony. I to co miało być ucztą czytelniczą, stało się mordęgą w sensie fizycznym. Cóż, książka wydana była w czasie polskiego kryzysu, więc wydano ja w myśl zasady: jak się nie ma, co się lubi... to się drukuje na byle czym.
Ale może parę tytułów, jaki zawiera książka owa:
Stefan Sosnowski - Vademecum turysty pieszego
Danuta Will - Jak mieszkać wygodniej
Księga nonsensu.
Znalazł się tu też "Słownik kieszonkowy bułgarsko-polski i polsko-bułgarski". Sprawdźcie sami, lista lektur przebogata i urozmaicona., że tak powiem od Sasa do Lasa.
Tak jak wspominałam książka pełna humoru, z dystansem do wielkości i małości tego świata, z charakterystycznymi i tez szalenie dowcipnymi rysunkami Szymona Kobylińskiego.
Książki nie da się czytać na sportowo - na czas. Należałoby czytać po jednym felietoniku, góra dwóch, by poczuć smaki i smaczki tej niewyględnej, ale jakże prześmiesznej książeczki. Zaczynam się rozglądać za "Nowymi lekturami nadobowiązkowymi" bowiem teksty naszej noblistki są wyśmienite, bez względu na to, o czym pisze.

Suma przeczytanych stron 8879 + 238 = 9117

Martwe dusze - Mikołaj Gogol

2011-06-02T22:21:00.002+02:00

23.40
30.05.201 - 05.06.2011
Tydzień dwudziesty trzeci

Mikołaj Gogol - Martwe dusze
Wydawnictwo PIW
Biblioteka Arcydzieł
Rok wydania 1962
Ilość stron 333

Klasyka u mnie zawsze na dalszym planie. Odkładana z roku na rok, bo przecież zdążę. Tym razem postanawiam przeczytać "Martwe dusze". Powieść zaliczana do arcydzieł literatury światowej, znana ale czy czytana?
Trudno jest pisać o książce, która jest niezaprzeczalnie wielka i uważana za szczytowe osiągnięcie autora. Powieść niedokończona, miała być tryptykiem na wzór "Boskiej komedii" Dantego.
Główny bohater powieści to Paweł Iwanowicz Cziczikow, kombinator i oszust podróżujący po kraju.Poznaje ludzi, nawiązuje kontakty, stara się uchodzić za porządnego i statecznego człowieka. Do końca czytelnik nie wie, co zamierza Cziczikow. Atmosfera stopniowo się zagęszcza, powoli poznajemy zamiary Cziczikowa.
Niezaprzeczalnym atutem powieści jest plejada postaci, wyraziste charaktery. Autor popisał się mistrzowską charakterystyką, fantastycznym językiem. Powieść skrzy się humorem - powieść "z iskrą" jak wyjjściowy surdut Cziczikowa
Szkoda, że nie udało się autorowi doprowadzić dzieła do końca, ale to co stworzył jest niezaprzeczalnym majstersztykiem.
Wydanie książki prawie zabytkowe z serii PIWu - Biblioteka Arcydzieł. z roku 1962. Wstęp do powieści stanowi przemówienie Marii Dąbrowskiej wygłoszone z okazji setnej rocznicy śmierci Gogola (1952).

Suma przeczytanych stron 8546 + 333 = 8879

Jak mówić nie i budować udane związki - Carla Wills-Brandon

2011-05-29T21:46:00.005+02:00

22.39
23.05.201 - 29.05.2011
Tydzień dwudziesty drugi

Carla Wills - Brandon - Jak mówić nie
Wydawnictwo Atext
Rok wydania 1974
ISBN 83-85156-41-0
Ilość stron 207

Nie tylko w świecie ciuchów ulegamy modzie. Rządzi też ona na rynku księgarskim. Swego czasu, jak grzyby po deszczu, zaczęły pojawiać się wszelkiego typu poradniki, które nazywałam „receptą na szczęście”. Kupowali wszyscy, koleżanka nie rozstawała się z „Potęgą podświadomości”. Kupowałam i ja. Dziś nie jestem w stanie powiedzieć, ile tego było, ale wciąż potykam się o zapomniane tytuły. Tak, kupowałam, ale czytanie odkładałam na potem. Ważne, że mam. Przeczytać zdążę. I tak mijały lata. Kilka dni temu „potykam się” o książkę „Jak mówić nie i budować udane związki” Carli Wills-Brandon.
Carla Wills-Brandon to amerykańska psychoterapeutka, autorka książek 12 książek. Prowadzi prywatną praktykę terapeutyczną. Często zapraszana jest z wykładami na uczelnie.

Mieszka z mężem w Teksasie. Ma dwójkę synów. W Polsce znana głównie z książki „Jak mówić nie...” . Poradnik miał u nas kilka wydań.

Druga część tytułu sugeruje związki damsko-męskie, ale tak nie jest. Chodzi tu o budowanie zdrowych związków z rodzicami, dziećmi, przyjaciółmi. Książka „receptą na szczęście” nie jest. Raczej pozwala na określenie z grubsza, co komu doskwiera. Omawia różne stany duszy ludzkiej , stawiania granic, czucia własnej mocy, omawia różne rodzaje uzależnień.

Przeczytanie książki nie czyni czytelnika szczęśliwym, niby wskazuje drogę, która ulatuje z pamięci po zamknięciu książki. Może nie powinno się z książką taką rozstawać, zaznaczyć co wartościowsze fragmenty i sięgać do nich? Książka zawiera kwestionariusz samooceny składający się ze 151 pytań ( pominęłam, bo nie miałam ochoty na wiwisekcję) i słownik trudniejszych terminów użytych w książce. Dla mnie przygoda z książką już się skończyła, przeczytałam i odłożyłam na półkę. A przyznać muszę, że czytało się dobrze, bo rozważania pani psychoterapeutki poparte historiami z życia wziętymi. A któż nie lubi trochę sensacyjek poczytać i przez dziurkę od klucza do sąsiada pozaglądać? Jaka jest wartość merytoryczna książki? Nie wiem, należałoby spytać fachowców. W każdym razie doświadczenie związane z czytaniem poradnika - ciekawe.

Suma przeczytanych stron 8339 + 207 = 8546

Dom z papieru - Carlos Maria Dominquez

2011-05-29T07:45:00.011+02:00

22.38
23.05.201 - 29.05.2011
Tydzień dwudziesty drugi

Carlos Maria Dominquez - Dom z papieru
Wydawnictwo Świat Książki
Rok wydania 2005
ISBN 83-7391-917-1
Ilość stron 111

Kolejny raz prawo serii. Kiedyś wspominałam o nim.
Tu można zerknąć. Zabieram się za czytanie książki Domingueza i wpadam na nazwisko Gomulickiego i jego projekt Bibliophilia ( artykuł w Wysokich Obcasach), na FB ktoś pisze o obrazach malowanych na książkach, szukam i znajduję - Mike Stilkey, no i trafiam na recenzję książki Doctorowa o maniactwie zbierania w ogóle - na blogu Młodej Pisarki, a na blogu Lirael - fotka książkowej wieży Babel.
I w zasadzie notki o książce nie potrzebuję pisać. Wszystkie te odsyłacze, które zamieściłam dokładnie odzwierciedlają, to o czym w książce mowa.Książka ukazała się jakiś czas temu, nie jest nowością, więc recenzji na blogach sporo. Większość określa to wydawnictwo, jako opowiadanie, baśń nawet. Rzeczywiście, książka niewielka, ale jeżeli o zawartość idzie, to mam wrażenie, że autor z maniactwa czytelniczego pokpiwa, ale i przed nadmierną miłością do książek ostrzega. Pewnie wpadnięcie pod samochód z powodu książki nam nie grozi, ale wpadnięcie do sąsiada wraz z podłogą i całym księgozbiorem - na pewno. No i etykieta "dziwaka", przy sprzyjających wiatrach - ekscentryka.
Sama do owych gromadzących książkowe dobra należę, choć nie tak dawno księgozbiór swój ostro przetrzebiłam ze względu na ograniczony metraż. Dziś znów robi się ciasno, a ja czekam na kolejną książkę, która powinna być w poniedziałek.
Ale wracam do książki - to jedna z książek o książkach, o miłości do książek, czytania. Kto takich książek nie lubi? Idziemy tropem pisarzy, tytułów, na karteluszkach wypisujemy nazwiska, których nie znamy, tytuły, które powinniśmy przeczytać - ja koniecznie "Smugę cienia" Conrada.

Maurycy Gomulicki - projekt Bibliophilia - jedno ze zdjęć ( no cóż...można i tak )

Mike Stilkey

A gdyby ktoś miał ochotę tak do końca zatracić się w książkach polecam zajrzeć do artykułu Dom pełen książek

Suma przeczytanych stron 8228 + 111 = 8339

Tysiąc kulek - Peter Pohl

2011-05-26T11:45:00.011+02:00

22.37
23.05.201 - 29.05.2011
Tydzień dwudziesty drugi

Peter Pohl - Tysiąc kulek
Wydawnictwo Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza
(obecnie Czarna Owca)
Rok wydania 2005
ISBN 83-89763-99-0
Ilość stron 157

Korzystając z portalu książkowego lubimyczytac.pl zawsze, chcąc nie chcąc, widzę opinie aktualnie czytanej książki. Tak też było i tym razem.

"Za dużo tych kulek. zgubiłam się i nie wybrnęłam"
"Książka mnie nie wciągnęła, ale wymęczyłam ją do końca"

Tym ostrzej zabieram się do lektury.
Na okładce napis: Mroczny thriller dla młodzieży.
I krótka notka:
Osaczenie. Podłość nauczycieli. Namiętne uczucia.
Trójka nastolatków, wklinowanych pomiędzy własne przysięgi, podejrzenia rodziców i policyjne interwencje.

Co jest ważne? Co uczciwe? Gdzie kończy się zabawa, a zaczyna prawdziwa zbrodnia? Jaki jest TWÓJ system wartości?

Nie bardzo zgadzam się z notką na okładce, a w szczególności z pierwszą częścią. Dużo przesady, żaden to thriller, a tym bardziej mroczny. Książka nie tylko dla młodzieży, ale także dla rodziców - poczytaj i dowiedz się, co wymyśli Twoja pociecha i dowiedz się, jakich odpowiedzi udzieli na pytania postawione w drugiej części okładkowej notatki.
Na lubimyczytac.pl znajduję jeszcze jedną notkę: Wydumana opowiastka o trójce młodych ludzi. Ale czyta się przyjemnie i szybko.

Prawie się zgadzam. Prawie, bo książkę czyta się rzeczywiście przyjemnie i szybko. Ale czy wydumana? Pewnie autorka owej notki miała na myśli włamanie bohaterki książki do sieci pewnego wydawnictwa, by przeszukać zasoby archiwum, a potem próbę włamania do systemu bankowego. Pewnie i ja bym tak myślała: mocno wydumane, gdybym nie czytała o historii pewnego młodego Austriaka, nomen omen "siedemnastolatka", który to włamał się do systemu Pentagonu. Albo o aferze związanej z WikiLeaks. Więc to co wydarzyło się w książce, mogło wydarzyć się naprawdę A dlaczego piszę "nomen omen"? Bo centralną postacią owej powieści jest Allan, któremu to niecne pomysły lęgną się w głowie, nazywany przez prasę "Siedemnastolatkiem".

Powinnam jeszcze coś wspomnieć o tytule. Skąd się wzięło owe "Tysiąc kulek", w których to cytowane przeze mnie czytelniczki się pogubiły ? Od deski Galtona, ale o tym doczytacie w książce i na ... wikipedii.

Suma przeczytanych stron: 8053 +175 = 8228

Autostopem przez galaktykę - Douglas Adams

2011-05-24T22:39:00.005+02:00

22.36
23.05.201 - 29.05.2011
Tydzień dwudziesty drugi

Douglas Adams - Autostopem przez galaktykę
Wydawnictwo Zysk i S-ka
Rok wydania 1996
ISBN 83-7150-161-7
Ilość stron 175

W zasadzie nie wiem, jak się zabrać do tej notki. Fanką fantasy ani science fiction nie jestem. Zapyta ktoś, to skąd więc taka lektura? Otóż książka owa figuruje na wielu listach typu "to należy znać". No i znam Gdybym napisała, że książka ta jest dla mnie zbiorem liter, które układają się w różne wyrazy, a te z kolei w krótsze lub dłuższe zdania, zbiory zdań owych rozdzielone są czasem napisem rozdział z numerem - to to by oddawało moją tegoż tekstu percepcję. Kilkakrotnie książkę odkładałam mówiąc sobie: Dość! Po cóż te katusze, kończyć nie muszę. Ale wracałam, czytałam... Bohaterami powieści są Artur Dent - Ziemianin i jego przyjaciel Ford Prefect - od piętnastu lat zamieszkujący Ziemię kosmita, o czym Artur nie wie. Powieść zaczyna się tuż przed zagładą Ziemi, która zostaje unicestwiona wraz z całą ludzkością. Artura ratuje Ford-kosmita i od tego momentu zaczynają się eskapady przez galaktykę. Bywa i śmiesznie i strasznie. Niestety zawodzi mnie wyobraźnia, bo komiksów nie czytałam, nie byłam maniaczką gier komputerowych, ni żadnych "Gwiezdnych wojen" Oczywiście opisując doznania, przesadziłam nieco, bo w końcu coś tam z treści przyswoiłam, ale nie będzie to moja ulubiona literatura. Miałam nadzieję, że się przemogę, może nawet rozsmakuję, ale niestety, moje starania spełzły na niczym. Planowałam nawet czytanie pozostałych części, ale raczej na pierwszej poprzestanę.
Oczywiście przyszłych czytelników przestrzegam przed sugerowaniem się moją opinią, bo jest ona baaardzo subiektywna. Zresztą, trudno to nawet nazwać opinią.

Suma przeczytanych stron: 7878 + 175 = 8053

Czyja wina?

2011-05-24T08:27:00.001+02:00

23.05.201 - 29.05.2011
Tydzień dwudziesty drugi

Wczoraj pisząc o kotach Nowakowskiego, dojrzałam, że w poście dotyczącym Sylwii Chutnik błędnie wpisałam etykiety. Po opublikowaniu Nowakowskiego poprawiłam wpis "chutnikowy" i kiedy kliknęłam w "publikuj" okazało się, że "Dzidzia" Chutnik przeskoczyła pięć wpisów.
Jako, że gawędząc o książkach, prowadzę też księgowość - ile, kiedy i dlaczego, owo wydarzenie doprowadza mnie do szału. Rytm zaburzony, nie potrafię tego naprawić. Nie raz i nie dwa edytowałam i poprawiałam wpisy, ale zawsze pojawiały się na swoich miejscach. Kto zawinił, pytam: Blogger czy ja?

Dzidzia - Sylwia Chutnik

2011-05-23T22:10:00.003+02:00

20.32
09.05.2011 - 15.05.2011
Tydzień dwudziesty

Sylwia Chutnik - Dzidzia
Wydawnictwo Świat Ksiązki
Rok wydania cop. 2009
Seria Nowa Proza Polska
ISBN 978-83-247-1889-4
Ilość stron 173

Długo nie dane mi było zmierzyć się z czymś takim. Nie wiem jak nazwać książkę Sylwii Chutnik . Powieść? Zdecydowanie nie. Groteska? Na pewno obraz naszych plag polskich w krzywym zwierciadle, plag do których jesteśmy przywiązani, bez których nie jesteśmy w stanie egzystować. Musimy wspominać wojnę i płakać, musimy być matkami Polkami i cierpieć borykając się z problemami życia codziennego. "Dzidzia" to proza obrazoburcza, prześmiewcza, buntownicza, ironiczna i niebywale inteligentna. Proza doskonała. Nie da się czytać bez emocji. Nie da się czytać, pogryzając ciasteczko. To proza mocna, w której kipi polska codzienność, slang, popkultura, głupota, narodowe kompleksy.
Nie potrafię pisać o takich tekstach, nie opowiem treści, bo mało jej, z tym się trzeba zmierzyć, wziąć za bary... a potem cieszyć się życiem.

Suma przeczytanych stron: 7249 + 173 = 7422

Domek trzech kotów - Marek Nowakowski

2011-05-23T21:52:00.013+02:00

22.35
23.05.201 - 29.05.2011
Tydzień dwudziesty drugi

Marek Nowakowski - Domek trzech kotów
Wydawnictwo Świat Książki
Rok wydania 2011
ISBN 978-83-247-2508-3
Ilość stron 110

Marek Nowakowski jest autorem płodnym, ale nie dane mi było z nim się wcześniej zetknąć. W zasadzie książkę wybrałam ze względu na tytuł, a nie nazwisko. Jako posiadaczka dwóch kotów, kocią literaturę lubię i z premedytacją na nią poluję. Książka niewielka, dziś rano przyniósł ją listonosz, a już parę słów o niej usiłuję napisać.
Na miejskim podwórku pojawia się kocia rodzina - kocica z dwójką kociąt. Późna jesień, chłody - koty zamieszkują stertę liści. Mieszkańcy kamienicy - stronnictwo kociarzy, chce kotom pomóc, ochronić przed zimnem, głodem. Są i oponenci, którzy protestują przeciw dzikim lokatorom.
Opowieść ciepła, optymistyczna, składająca hołd "kociarzom" - ludziom niosącym bezinteresowną pomoc zwierzętom niechcianym, porzucanym, bezdomnym; składa hołd kobietom dokarmiającym bezdomne koty na ogródkach działkowych, blokowiskach. Książka nie jest radosną lekturą, ale niosącą nadzieję, że los "małego brata" nie będzie ludziom obojętny.
Książkę polecam nie tylko posiadaczom kotów, ale także miłośnikom "gadziny wszelakiej", bo bohaterami powieści są nie tylko koty, ale i psy, gołębie, wrony i gawrony. Powieść napisana ładnym językiem, niewydumanym. Autor stosując zabieg powtarzania "kto-kim", czyni postacie przystępnymi, znajomymi nawet, sąsiadami z naprzeciwka.
Podwórko, ogródek, kamienica, jej mieszkańcy, zwierzęta tworzą swoisty ekosystem, doskonale podpatrzony i zapisany przez Nowakowskiego. Niewątpliwie autor pisząc o kotach, ich zachowaniach i zwyczajach, wie o czym pisze i jawi się tu jako doskonały znawca natury kociej.

Suma przeczytanych stron: 7768 + 110 + 7878

Alaska - Piotr Kraśko

2011-05-16T12:28:00.003+02:00

21.34
16.05.201 - 22.05.2011
Tydzień dwudziesty pierwszy

Piotr Kraśko - Alaska
Wydawnictwo G+J RBA
Rok wydania cop 2011
Seria: Świat Według Reportera
Ilość stron: 95 + 48 fotografie

Pisałam już, że książkę Piotra Kraśki kupiłam dla "Przystanku Alaska". Kiedy słyszę Alaska, widzę od razu łosia wędrującego ulicami Cicely. I co? Od razu cios między oczy. Kraśko wyjaśnia, że "Przystanek" nie był kręcony na Alasce, a w Kandzie i próżno szukać prawdziwie alaskańskich widoków w serialu. Nie zraziło mnie to, bo książka świetna. Dużo informacji, ciekawostek, lekki tekst, nic tylko czytać. Czego tu nie ma: położenie geograficzne, zaludnienie, dżinsy, złoto, psie zaprzęgi, renifery, komunikacja lotnicza, baza wojskowa, historia Alaski. A wszystko to podane na tacy, na srebrnej tacy
Wiecie, że gdyby zaludnienie w NY było takie jak na Alasce, to na Manhattanie mieszkałoby 16 osób? A czy wiecie, że renifer wcale nie jest wielkim zwierzem, jego wzrost równy jest wzrostowi psa rasy dog? Ja nie wiedziałam. Nie wiedziałem tego i wielu innych rzeczy.
Książkę polecam, bo lekka, łatwa i przyjemna w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Poza tym ładne wydanie, choć miałam problemy z określeniem tytułu, ilości stron, bo jedna trzecia książki to zdjęcia. Książka w wielu księgarniach internetowych figuruje pod tytułem: Świat wg reportera. Alaska. Okazuje się, że "Świat wg reportera" to seria. Ale czy to ważne, ważne, że książka w sposób bezbolesny i naprawdę przyjemny przybliża Alaskę. No i jeszcze to, co lubię - w książce zakładka. Mała rzecz, a cieszy.

Suma przeczytanych stron: 7673 + 95 = 7768

Lubię wydawnictwa National Geographic

2011-05-14T11:56:00.005+02:00

09.05.2011 - 15.05.2011
Tydzień dwudziesty

Wracałam z biblioteki, wpadłam do księgarni, by kupić jakiś notatnik na listy, jakie sporządzam, kiedy wybieram się do biblioteki. Za każdym razem robię je na karteluszkach, karteluszki giną, a ja znów piszę kolejna listę. Książki z listy nie zawsze są w danym momencie dostępne, więc za każdym razem wszystko zaczynam od nowa. Po notatnik mogłam zajść do papierniczego, ale księgarnię wybrałam z premedytacją.
Tak, tak, na notatniku się nie skończyło. Kupiłam książki, ale trudno to nazwać książkami. Malusie, taniusie i z National Geographic. Wprawdzie autorzy nie moi, ale jak nie poczytać o ukochanej Alasce (każdy kocha "Przystanek Alaska") i o Tybecie ( każdy widział "Klasztor Shaolin" albo "Siedem lat w Tybecie"). Przeglądałam, wygląda to całkiem dobrze. Może jeszcze coś dokupię?

Beata Pawlikowska - Blondynka w Tybecie
Rok wydania 2010

Piotr Krasko - Alaska
Rok wydania 2011

Awaria bloggera?

2011-05-13T19:54:00.003+02:00

09.05.2011 - 15.05.2011
Tydzień dwudziesty

Dwa dni na bloggerze działy się dziwne rzeczy. Moje wpisy z dwóch dni dotyczące Sylwii Chutnik i J. M. Coetzee znikły. Czy tylko mnie to spotkało?
Liczę a na odzew użytkowników bloggera. Czy komuś też się coś takiego przydarzyło?

Hańba - J. M. Coetzee

2011-05-12T20:24:00.000+02:00

20.33
09.05.2011 - 15.05.2011
Tydzień dwudziesty

J.M. Coetzee - Hańba
Wydawnictwo Znak
Rok wydania 2003
Seria Proza
ISBN 83-240-0052-6
Ilość stron 251

Coetzee uważa się za pisarza mało w Polsce znanego. Przyznam, że i ja przegapiłam czas i nazwisko, kiedy ogłaszano przyznanie temu pisarzowi Nagrody Nobla. A przecież pisarz to znany i uznany, bo otrzymał również dwa "bookery".
"Hańba" to historia profesora uniwersytetu kapsztadzkiego, który wikła się w romans ze studentką, romans fatalny w skutkach: utrata posady, wykluczenie z najbliższego otoczenia, co zmusza go do wyjazdu z miasta. Odwiedza dorosłą córkę mieszkającą na wsi, gdzie dochodzi do tragicznych zdarzeń.
Co oznacza tytuł "Hańba"? Czy hańbą jest tryb życia prowadzony przez bohatera powieści, czy hańbą są tragiczne przejścia jego córki, czy stosunki panujące w RPA pomiędzy ludnością białą a kolorową?
Powieść z początku zapowiadająca się jako powieść uniwersytecka ( od razu przyszedł mi na myśl Lodge i jego powieść "Skazani na ciszę") okazała się powieścią poruszająca wiele ważnych problemów. Mnie ujęła stosunkiem bohatera do zwierząt, jego głębokiej empatii. Autor wszystkie wątki pozostawia otwarte, niczego nie wyjaśnia do końca, ale nie czuje się z tego powodu niedosytu.
Książka dla mnie genialna, pochłaniająca bez reszty, nie dająca się odłożyć na potem.

Suma przeczytanych stron: 7422 + 251 = 7673

Nowy zakup starych książek

2011-05-10T12:41:00.007+02:00

09.05.2011 - 15.05.2011
Tydzień dwudziesty

Już nie wiem, kiedy przejdę koło książki i powiem: stop, żadnego kupowania. Bo znów kupiłam książek dwie na allegro. Zaczęło się od Kawabaty - czarna seria PIW. Potem poczytałam artykuł o literaturze współczesnej francuskiej. Potem wypatrzyłam na allegro Jeana Rouauda "Pola chwały" , a że Czarna Seria PIW, to kupiłam, do kompletu "Sztukmistrza z Lublina" z tejże serii. A potem to jeszcze wypatrzyłam na liście 100 książek Guardiana "Wielkie pustkowie" i też kupiłam. Ale mówię dość. Dość! Absolutnie! Tak!
( śmiech mnie dopadł w duchu - pusty, a głupi ) I przypomniałam sobie program jakiś, gdzie "zbieraczy" pokazywali. Tyle skarbów nagromadzonych, że do domu wejść nie można było. Czy i mnie to grozi syllogomania? Nie robię juz żadnych postanowień, bo i tak wiem, czym to się skończy. A wszystkie syllogomaniaczki tu zaglądające pozdrawiam.

Moje zdobycze:

Czytelniczka znakomita - Alan Bennett

2011-05-07T09:27:00.005+02:00

19.31
02.05.2011 - 08.05.2011
Tydzień dziewiętnasty

Alan Bennett - Czytelniczka znakomita
Wydawnictwo Media Rodzina
Rok wydania cop.2009
ISBN 978-83-7278-384-4
Ilość stron 112

Podróże kształcą, te po blogach czytelniczych też. Książkę znaleźliśmy u "książkowca" i czem prędzej zamówiliśmy. Dotarła do Nas dopiero przed świętami. Zamówiliśmy ją w Merlinie i zażyczyliśmy Sobie odbiór w Gdańsku. Dziecię Nam książkę odebrało i tylko co dowiozło.
Wybaczcie, że o sobie piszę w pierwszej osobie liczby mnogiej, jak co najmniej królowa Anglii, ale trudno przestawić się na normalne "gadanie" po takiej lekturze. Porobiło mi się tak nie po raz pierwszy. Kiedyś po przeczytaniu "Podziemnych" miesiąc gadałam Kerouaciem, kto czytał, wie o czym mówię.
Ale do "Czytelniczki znakomitej" wracając... Książka niewielka, choć na pierwszy rzut oka normalna. 112 stron to jak większe opowiadanie, choć tłumaczka nazywa to powieścią. Prawda, że używa tez określenia - baśń dla dorosłych. Tak, to baśń, ale mocno osadzona w realiach. Nie, baśnią bym tego nie nazwała. Jak zwał tak zwał. Czyta się dobrze i dla zmęczonych czytaniem poważnych dzieł, idealny przerywnik, który mobilizuje do przeczytania... Prousta. Otóż królowa angielska ( właśnie Ta ) popada w manię czytania, czym niepokoi cały dwór. Ot i tyle o treści, ale w książce przewija się cały korowód pisarzy. Co czytała królowa, jacy to pisarze i jak to się wszystko skończyło? Proponuję zajrzeć, a nie będzie to czas stracony, tym bardziej, że na przeczytanie tej książki, dużo go nie trzeba, a i autor znany i uznany, choćby z tego, że tytułu szlacheckiego przyjąć nie chciał. I strzeżcie się - czytając, łatwo zapomnieć, że to fikcja literacka.

Aaaa... książka swą normalność fizyczną zawdzięcza grubym kartkom, prawie karton w kolorze ecru. Jak ktoś czuły na okładki, to na pewno książkę kupi - oprawa twarda w tonacji szaro - dżinsowej, piękna.

Suma przeczytanych stron: 7137 + 112 = 7249

Głos góry - Kawabata Yasunari

2011-05-06T14:55:00.005+02:00

19.30
02.05.2011 - 08.05.2011
Tydzień dziewiętnasty

Kawabata Yasunari - Głos góry
Wydawnictwo PIW
Czarna Seria
Rok wydania 1982
ISBN 83-06-00682-8
Ilość stron 233

Odnalazłam książkę podczas porządków na wsi. Ktoś czyścił swój księgozbiór domowy i książki trafiły do mnie. Przeglądałam je wcześniej, ale Kawabaty nie pamiętam, a musiałam mieć w ręku. Znam pierwszy rozdział. Przekładam książki, bo na wiosnę zalało nam lokum, rażąc wilgocią książki. Wyciągam i przekładam w suchsze rejony - Kawabata na stolik pospołu z Sienkiewiczem. Zabieram do domu do czytania. Kuzynka wpadłszy z wizytą dostrzega zamoczone łupy: Czytasz "Głos góry"? Ja już zmęczyłam.
W duchu się najeżam. Nie lubię znać cudzych opinii przed rozpoczęciem czytania, ale opanowuję się i odpowiadam: To i ja zmęczę.
Przeczytałam z przyjemnością.
Piękna proza, wabiąca spokojem, opowieść o sześćdziesięciolatku i jego rodzinie. Shingo Ogata wiedzie spokojne na pozór życie u boku żony, syna i synowej. Na pozór, bo trapią go problemy synowej ( syn ma kochankę), problemy córki (opuściła męża).. Synową uwielbia, ma z nią dobry kontakt, a i ona darzy go sympatią i szacunkiem. We wspomnieniach wraca do dawnej niespełnionej miłości. Kocha i podziwia przyrodę.
Powieść tchnie spokojem, równowagą, choć daje się w niej wyczuć lekki niepokój. Niepokój przed tym , co nieuchronne - śmiercią symbolizowaną głosem góry. Rytm życia wyznaczają pory roku, przyroda - kwitnące wiśnie i śliwy, kwiaty. Przyloty i odloty ptaków, prószący śnieg.
To pierwsza książka Kawabaty, którą przeczytałam, ale nie ostatnia. Gdzieś napisałam: Katuję się noblistami. W odniesieniu do Kawabaty określenie to zupełnie odpada.

Suma przecztanych stron: 6904 + 233 = 7137

Poza domem

2011-05-04T10:32:00.006+02:00

02.05.2011 - 08.05.2011
Tydzień dziewiętnasty

Kiedy się wraca do domu po długiej nieobecności, oddycha się z ulgą, że wszystko na swoim miejscu. Wyjeżdżając na wieś, uciekam od cywilizacji, bo nie mam tam dostępu do internetu, a telewizora nie włączam, bo wybrany kanał (są trzy) odbiera w porywach do 5 min, a potem długo, długo nic. Można się przełączyć na inny, ale inny wykazuje te same tendencje. Więc nie oglądam. Za to po powrocie do domu mam co odkrywać. Że nie ma już Osamy Bin Ladena, że Kate and William są małżeństwem, że pomiędzy dwoma antagonistami polskimi wszystko jak zawsze.
No a pod wpisem na blogu wpisała się Oleńka, a pod obserwację wzięła mnie m.in Nemeni. Zaglądam do niej, trafiam na Francuską Kawiarenkę Literacką i zaczyna się "przekopywanie" zasobów internetowych, co by tu z literatury francuskiej... I trafiam na artykuł Sylwii Gibs "Współczesna literatura francuska" Wprawdzie artykuł z roku 2007, ale cóż to szkodzi. Poczyniam notatki "ku pamięci". Może się kiedy nada? Akcesu do Francuskiego Wyzwania Czytelnczego na razie nie zgłaszam, ale nie znaczy to, że o przy tym postanowieniu zostanę.

Tu nieuporządkowane notatki, a raczej listę nieskładną zamieszczam. Sobie a innym na pożytek:

Proust

Guide

Romain Rolland

Malraux

Jean Rouaud – Pola chwały.

Michel Houellebecq – Cząstki elementarne

Michel Tournier – Piętaszek albo otchłanie Pacyfiku

Michel Tournier – Król olch

„nowa powieść”

Robbe-Grillet

Butor

Claude Simon

Nathalie Sarraute

„autofikcja”

Frédéric Beigbeder

Emmanuel Carrère

Christine Angot

Marguerite Duras - „Moderato Cantabile” i „Kochanek”

Patrick Modiano, laureat nagrody Goncourtów w 1978 za powieść „Ulica ciemnych sklepików”

Patrick Modiano – na groda Gouncourtów – 2007 za powieść „Łaskawe”

Max Gallo i Françoise Chandernagor - autorzy powieści historycznych

Jean-Christophe Rufin, autor powieści przygodowo-historyczno-futurystycznych

Fred Vargas - mistrzyni powieści kryminalnej

Marc Dugain i Nancy Huston - nieliczni francuscy autorzy powieści politycznych,

Philippe Delerm - autor opowiadań o drobnych, ale ważnych przyjemnościach naszego życia.

Pascal Quignard, autor - „Życie sekretne”, „Wszystkie poranki świata” i „Błędne cienie”, za którą otrzymał w 2002 nagrodę Goncourtów

Christoph Grangé „Le serment des limbes” – „Przysięga otchłani” ( trylogia na temat Zła, t.2, Czarna linia, t. 1)

Powinnam wspomnieć, o literaturze francuskiej, którą znam, ale o tym innym razem. W każdym razie tym, którzy lubią dziwaczności polecam "Żaluzję" Robbe-Grilleta z nurtu "nowej powieści"

Zgubiłam tydzień

2011-05-03T19:09:00.005+02:00

02.05.2011 - 08.05.2011
Tydzień dziewiętnasty

Tak, zgubiłam tydzień, w ogóle kwiecień nie był moim dobrym miesiącem dla czytania. Przygotowania świąteczne, przyjazd gości, wyjazd na wieś z całą ekipą odsunął książki na plan dalszy. .Nie to żebym o książkach w ogóle nie myślała. Zestaw na wieś pociągnęłam - Martwe dusze , Perswazje i Wyznania Nata Turnera. Do zestawu jednak nie zajrzałam, ale zaglądałam do awaryjnego zestawu wiejskiego, zawsze odkrywam jakąś zapomnianą książkę, tym razem Głos góry Kawabaty Yasunari i Listy z podróży do Ameryki Sienkiewicza. Pierwszą w połowie przeczytaną i drugą zaczętą "ledwo co" przywiozłam do domu. Czytam. Dochodzę do wniosku, że fajnie jest czytać nowości, ale jeszcze fajniej odgrzebywać na półce dobrą literaturę, czasowo zapomnianą. Na wsi pozostała także odkryta Maleńka pani wielkiego domu i czeka wakacji. Tak to u mnie z czytaniem w okresie wielkanocnym i "po" było. Czy źle? Chyba nie aż tak bardzo.

Baltazar - Sławomir Mrożek

2011-04-20T14:38:00.009+02:00

16.29
18.04.2011 - 24.04.2011
Tydzień siedemnasty

Sławomir Mrożek - Baltazar. Autobiografia
Wydawnictwo Noir sur Blanc
Rok wydania 2006
ISBN 83-7392-138-9
Ilość stron 252

Afazja. Nie znałam tego określenia, kiedy spotkałam na ulicy Tadeusza, a on dziwacznie szarpiąc się z kurtką, zwrócił się do mnie: No weź to. Musiało trochę minąć (szprechen-migen), bym zrozumiała, o co chodzi. Miałam zapiąć patkę na rękawie. Zapięłam, a potem się dowiedziałam, że ma kupić "do herbaty". Cytrynę? Nie!! Złości się. Do herbaty ma być cukier. Liczby (do dziesięciu ) pokazuje na palcach. Tyle tam byłem. Domyślam się, że w szpitalu. Dowiaduję się, że chodzi na zajęcia, by uczyć się liczyć, pisać, poznawać słowa, które wypadły z pamięci. Nie umie pisać, nie umie liczyć...

I stykam się teraz z biografią Mrożka, którą pisze w celach terapeutycznych. Po udarze mózgu, nie potrafi mówić, nie potrafi pisać. Zapomina wszystko to, co pisarzowi niezbędne. Nauka mówienia, pisania idzie powoli, ale skutecznie. Przy pomocy logopedki powstaje autobiografia dedykowana ludziom dotkniętym afazją, mojemu znajomemu też.

Czytam i podziwiam Mrożka. Tragiczne życie pokazane z dystansem. Nie biadoli, nie ubolewa nad sobą, choć życie nie szczędziło mu kopniaków. Ba, odnoszę wrażenie, że jest spełniony, zadowolony. Autobiografia zdaje się być pogodna. Koleje losu spisane prosto, bez dziwactw - nie ma tu groteski - od dzieciństwa poprzez czasy młodości, związków z komuną (reportaż o Nowej Hucie ), początków kariery pisarskiej, pierwszych zagranicznych podróży.

Dawno nie czytałam autobiografii i cieszę się, że trafiłam na Mrożka, choć ulubionym moim pisarzem nie był nigdy. Ale człowiekiem zupełnie normalnym - zawsze.
Dzięki Tadeuszowi, wiem, jak wygląda afazja i co przechodził Mrożek, dzięki Ewie zetknęłam się z autobiografią Mrożka, dzięki Mrożkowi doświadczyłam przyjemności czytania.

Suma przeczytanych stron: 6652 + 252 = 6904

Podróże z Charleyem - John Steinbeck

2011-04-15T23:21:00.014+02:00

15.28
11.04.2011 - 17.04.2011
Tydzień szesnasty

John Steinbeck - Podróże z Charleyem
Wydawnictwo SAWW
Rok wydania cop 1991
ISBN 83-85066-34-9
Ilość stron 268

"Kiedy byłem bardzo młody i czułem natarczywe pragnienie znalezienia się gdzie indziej, ludzie dojrzali zapewniali mnie, że dojrzałość uleczy te zachcianki"

   Nie uleczyła. Steinbeck w wieku 58 lat rusza w drogę, by szukać Ameryki. Czyni niezbędne przygotowania. Przystosowuje do drogi ciężarówkę - Rosynanta, zabiera psa, który ma być lekarstwem na samotność i rusza w drogę, by Ameryki szukać... w ludziach.
   Powinnam peany prawić na cześć noblisty, ale szczerze powiem, że z książką kontaktu złapać nie mogłam. Przesilenie wiosenne, zmęczenie materiału? Podczas czytania myśli uciekały gdzieś w zupełnie inne rejony i podróż ze Steinbeckiem na dobre mi nie wychodziła. Około trzeciej części drogi nasze się zeszły i nie musiałam wracać kilkakrotnie do stron przeczytanych.
   Książka mnie zaskoczyła - "Podróże z Charleyem. W poszukiwaniu Ameryki" to książka nie o Ameryce w sensie geograficznym, krajoznawczym, a o ludziach. Steinbeck chce poznawać ludzi, szuka z nimi kontaktów, rozmawia, poznaje ich problemy, życie, poglądy. Odwiedza rodzinne strony, przyjaciół. Porusza problem rasizmu, z którym się nie godzi.
To również książka o psie, tytułowym Charleyu, który jest towarzyszem doli i niedoli w podróży. Autor i Charley wspierają się nawzajem. I w zdrowiu, i w chorobie. A więc książka nie tylko dla fanów Steinbecka, ale także dla miłośników psów i ... indyków.
   Książka została wydana w roku 1962 i zbiegła się z przyznaniem autorowi nagrody Nobla. Trzeba przyznać, że Steinbeck jest autorem lubianym i czytanym. Cóż, moje "przepychanki" z książką raczej z winy mojego braku koncentracji niż autora, bo jak większość czytających, Steinbecka lubię. Zatem książka do ponownego czytania w stosowniejszym dla mnie okresie.

Suma przeczytanych stron: 6384 + 268 = 6652

Wyprawa

2011-04-13T17:09:00.011+02:00

11.04.2011 - 17.04.2011
Tydzień szesnasty

Mnóstwo spraw do załatwienia. Rozłożonych geograficznie. Dla mnie wyprawa komunikacją miejską do punktu oddalonego o 5 km, to jak wyprawa na Biegun Północny. Więc się wyprawiam, załatwiam podpisy, poświadczenia. Nie dla mnie to, dzieci miały mnie podrzucić tu i tam, ale stwierdzam, że jak cena paliwa niebezpiecznie zmierza do cyfry 6, to powinnam jechać komunikacją miejską za 1,90 i dzieciom się nie opowiadać. Dzwonię tylko - załatwione. Odwiedzam przy okazji przyjaciółkę, która widuję raz na pół roku, bo jakoś tak... I będąc u niej przypominam sobie, że zawsze mi była inspiracją czytelniczą i ... muzyczną. Słuchu za grosz, ale śpiewa głośno, z zaangażowaniem niemiłosiernie fałszując ( mąż muzyk), dziś puszcza mi Grażynę Łobaszewską z kawałkami Niemena. I mówię do niej: Ewka, daj mi coś mądrego do poczytania! I dostaję Laury Claridge: Tamarę Łempicką i Sławomira Mrożka: Baltazara. Cała Ewka! I mówi, czytaj tą "Łempicką" .
Piję kawę, pojadam nerkowce. Mówi, gdzie kupić tę kawę, że nerkowce to z Niemiec, dlatego nie wysuszone na kość, a kawę "sypaną" to tylko w Lidlu - Ta Czarna z Czerwonym Napisem. Jutro kupię.
Dziś wstępuję jeszcze do biblioteki, w zasadzie wbiegam, bo dziś do piętnastej, a jest parę minut "przed". Szukam po półkach sama (kartkę oczywiście z zestawem lektur mam) i znajduję, to co mi trzeba "Hańba" Coetzee i "Dzidzia" Sylwii Hutnik. Odszukiwanie konkretnej książki po półkach w mojej bibliotece jest koszmarem. Beletrystyka ustawiona jest z podziałem ze względu na treść powieści, bo może to być książka historyczna, sensacyjna, romans, społeczno-obyczajowa i inne takie. By znaleźć książkę, trzeba wiedzieć, gdzie szukać, bo nie wystarczy znać tytuł, ale trzeba znać też klasyfikację, a dopiero potem iść do odpowiedniej półki. I taki np Steinbeck stoi w 4 miejscach. Powoli się z takim ustawieniem godzę, ale wciąż uważam, że to przesada. Radzę sobie, już nie pytam, czy jest. Z katalogu on-line spisuję sygnatury i w półki w bibliotece walę jak w dym.
I co? I to wszystko na dziś, wracam do czytania "Charleya" (o Boszsz ) , a potem...

Baltazar. Autobiografia - Mrożek

Tamara Łempicka - Claridge

Hańba - Coetzee

Dzidzia - Hutnik

Książki do wymiany

2011-04-08T21:51:00.001+02:00

04.04.2011 - 10.04.2011
Tydzień piętnasty

Książki gromadziłam zawsze, do wniosku, że to głupota, dochodziłam z okazji remontów. Trzeba to było wszystko ruszyć z miejsca i wtedy zastanawiałam się, jak do tej pory nie spadłam z całym dobytkiem do sąsiadów. Po którejś z kolei szarpaninie, część zbiorów zlikwidowałam, teraz staram się część z przeczytanych książek wymieniać. To całkiem fajna metoda, wprawdzie księgozbiór się nie zmniejsza, ale i nie powiększa.
Dziś doszły do mnie dwie książki, to prawda, że nie łatwo rozstać się ze swoimi zbiorami, ale mania zbierania też nie wychodzi na zdrowie.

Lista książek do wymiany w bocznej szpalcie, co jakiś czas ją uzupełniam, jestem otwarta na propozycje, nie przyswajam, niestety, fantasy, boję się horrorów, unikam bliskich kontaktów z wampirami.

Kilka miesięcy, całe życie - Ewa Nowacka

2011-04-06T12:02:00.017+02:00

15.27
04.04.2011 - 10.04.2011
Tydzień piętnasty

Ewa Nowacka - Kilka miesięcy całe życie
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok wydania: 1978
Lista Honorowa IBBY - 1979
Ilość stron: 215

Śmierć autorki zmobilizowała mnie do sięgnięcia po jej książki, w zasadzie książkę. W bibliotece była akurat tylko jedna i to w dziale dla dzieci. Wydawałoby się, że o Ewie Nowackiej mało było słychać, a tu zaskoczenie - wszystkie książki wypożyczone, bo od zawsze są chętnie czytane. Biorę więc tę jedyną, jaka pozostała na półce, trochę z ociąganiem i z powątpieniem, bo liczyłam na jakąś historyczną, a tu książka dla młodzieży.
   Biorę i czytam, czytam powoli, nie spiesząc się odgrzebując z niepamięci dziwne nazwy - pikuty, ciupy. Nie są to nazwy nieznane, są to nazwy zapomniane. Stwierdzam, że to też przecież historia, historia lat siedemdziesiątych. Zabawy dziecięce, filmy w kinie i w tv, samochody - syrenki, trabanty, wartburgi, stary system nauczania - siedmioklasowa szkoła podstawowa.
   I wartości - system wartości jednak taki jak dziś: wyjazd za granicę - wprawdzie tylko na wczasy bądź wycieczkę do ... Rumunii, na Węgry, Bułgarii, chęć posiadania domku letniskowego z działką, samochodu. I w tym wszystkim pozostawiony sobie nastolatek, choć pozornie niczego mu nie brak, nastolatek, który ma wsparcie u dziadka. Dogadują się, rozumieją, są sobie bliscy.
   Choć w tle książki słychać "pomrukiwanie" czasów słusznie minionych, to książka ma swoje niezaprzeczalne walory - znaleźliby tu coś dla siebie antyglobaliści, ekolodzy, ludzie walczący z postawą konsumpcjonizmu, humaniści, wszyscy ci, którym nie obce jest uczucie empatii, zarówno dla ludzi jak i zwierząt.
   Książka powstała w czasach komunizmu, w każdej publikacji w owych czasach musiało znaleźć się coś, co kształtowałoby socjalistyczną postawę młodego człowieka. I w tej książce elementy takie można znaleźć, ale prawie niezauważalne, gdzieś tam z tyłu wstydliwie schowane. Są, bo być musiały. W każdym razie "produkcyjniakiem" powieść nie jest, a przy tym napisana pięknym językiem, długo nie straci na aktualności. Wydawana jest do dziś.

Suma przeczytanych stron: 6169 + 215 = 6384
(www.gandalf.com)

Przy okazji polska lista honorowa ibby wg wikipedii:

2004 - Beata Ostrowicka - Świat do góry nogami
2002 - Katarzyna Kotowska - Jeż
2000 - Krystyna Siesicka - Dziewczyna mistrza gry
1998 - Anna Onichimowska - Najwyższa góra świata
1994 - Dorota Terakowska - Córka czarownic
1988 - Marta Tomaszewska - Wielkolud z Jaskini Piratów albo Tajemnica czwartej ściany
1986 - Danuta Bieńkowska - Daniel na Saharze
1984 - Adam Bahdaj - Gdzie twój dom, Telemachu?
1982 - Małgorzata Musierowicz - Kwiat kalafiora
1980 - Zofia Chądzyńska - Wstęga pawilonu
1979 - Ewa Nowacka - Kilka miesięcy, całe życie
1979 - Wanda Chotomska - Drzewo z czerwonym żaglem
1978 - Edmund Niziurski - Sposób na Alcybiadesa
1976 - Wojciech Żukrowski - Porwanie w Tiutiurlistanie
1974 - Janusz Domagalik - Koniec wakacji
1966 - Hanna Ożogowska - Ucho od śledzia
1964 - Irena Jurgielewiczowa - Ten obcy

Archipelag 4/2011 wiosna

2011-04-04T22:24:00.003+02:00

04.04.2011 - 10.04.2011
Tydzień piętnasty

Wpadłam nań niechcący. Zapisałam na dysku i czytać będę, tym bardziej, że zauważyłam tekst o Sylvii Plath, od czasów "Szklanego klosza" nie czytałam nic, choć chodziły za mną "Pamiętniki"

Książki nowe i nienowe

2011-04-02T16:08:00.011+02:00

28.03.2011 - 03.04.2011
Tydzień czternasty

Z jedną z książek - "Tatami kontra krzesła" otrzymałam katalog książek z Muzy. Jak zawsze zagapiona odkryłam Alexandra McCalla Smitha "44 Scotland Street", "Opowieści przy kawie" i "Miłość buja nad Szkocją", która ma się jeszcze ukazać. A tak naprawdę to cykl liczy 6 tomów, więc jeszcze trochę czytania przede mną. Pewnie gdybym wiedziała, że tyle tego będzie, nie zaczynałabym, bo należę raczej do krótkodystansowców. W każdym razie juz dwie książki u mnie. Na dniach doszła też "Nie odstępuj mnie" Elizabeth Strout (Pulitzer).
No i jeszcze dziś wypad do biblioteki. Po raz pierwszy oddałam nieprzeczytaną książkę. Na pewno do niej wrócę, ale doszłam, że czytanie jej teraz, kiedy brak mi do niej serca, jest bez sensu. Przyniosłam książkę Ewy Nowackiej "Kilka miesięcy, całe życie" z działu dziecięcego ( no cóż,tylko to było ) i Steinbecka "Podróże z Charleyem. W poszukiwaniu Ameryki" . Pomyślałam sobie, że mniej znana, więc wrażeń przy czytaniu więcej, jak przy "Ulicy Nadbrzeżnej"

Ewa Nowacka

Kilka miesięcy, całe życie

Wydawnictwo Nasza Księgarnia

Rok Wydania 1978

John Steinbeck
Podróże z Charleyem. W poszukiwaniu Ameryki.
Wydawnictwo: SAWW
Rok wydania: cop 1991