52 tygodnie czytania

Subiektywnie

2012-05-26T20:19:00.001+02:00

21.29
Tydzień dwudziesty pierwszy
21.05.2012 - 27.05.2012

Vilhelm Moberg - Jedź dziś nocą
Wydawnictwo Poznańskie
Seria Dzieł Pisarzy Skandynawskich
Rok wydania 1975
Ilość stron 289

Musi być subiektywnie, bo jest wszystko tak jak lubię: powieść historyczna, literatura skandynawska i ulubiona seria.
Do tej pory nie miałam okazji czytać niczego z twórczości Vilhelma Moberga. Książka od jakiegoś czasu stała na półce i doczekała się mojego zainteresowania dzięki wyzwaniu Trójka e-pik i Z półki.
Powieść "Jedź dziś nocą" uważana jest za jedną z lepszych powieści Moberga. Autor przedstawia w niej czasy królowej Krystyny, a przede wszystkim ciężkie położenie chłopa za jej panowania.
Chłop Ragnar Svedje gospodaruje wraz z matką Sigge na swojej ziemi, którą to dziad uzyskał przez karczowanie i wypalanie lasu, tracąc przy tym życie. Syn i matka ciężko na niej pracuję, a i to często głód zagląda im w oczy. Brak ziarna, zmusza do pieczenia chleba z leszczynowych pączków, słomy, korzeni perzu, a i to poborca z zamku stara się jak najwięcej wydrzeć od biednego chłopa. Jakby tego było mało żąda, by chłopi przychodzili do pracy na pańskich polach. Svedje oponuje, namawia również innych gospodarzy do buntu, są przecież wolnymi chłopami i nie muszą odrabiać pańszczyzny. Kiedy jednak pan nasyła na chłopów pachołków pod wodzą świeżo mianowanego wójta, chłopi ulegają. Nie ulega tylko Svedje. Płaci za to wysoką cenę, musi uchodzić do lasu, matko zostaje wyrzucona z gospodarki i szuka schronienia u siostry w innej wsi, a we wsi zostaje narzeczona, córka starosty. To starosta pierwszy zdradził Svedjego i to nie jedyna przewina Jona Stange - zatrzymuje przekazywaną ze wsi do wsi deseczkę z tajnym znakiem - zbuntowani chłopi rozsyłają wici.
Wydawałoby się, że powieść monotonna, ale wciąż czuje się napięcie, bo chłopi to nie jedyny temat, jest tu wątek miłosny, są wierzenia, tradycje, jest historia dziejąca się w tle - krajowy zjazd stanów i koronacja królowej, wątek bezuchego kata i złodziejaszka przypominającego momentami Robin Hooda Jest w powieści baśniowo, ale nie radośnie i ta baśń nie kończy się zwycięstwem dobra nad złem, ale mimo to niesie nadzieję, że może jednak...
Wić przybywa. Jedź dziś nocą, dziś!

Statek niełaskawy

2012-05-24T16:09:00.001+02:00

21.28
Tydzień dwudziesty pierwszy
21.05.2012 - 27.05.2012

Akira Yoshimura - Zagłada
Wydawnictwo Prószyński i S-ka
Seria Biblioteczka Konesera
Rok wydania 2000
ISBN 83-7255-435-8
Ilość stron 128

Zupełnie przypadkiem trafiłam a książkę i przyznać muszę, że bardzo lubię takie przypadki, bo to jedna z lepszych książek, jakie ostatnio przeczytałam.

Rzecz dzieje się prawdopodobnie w średniowieczu w małej japońskiej wiosce niemalże odciętej od świata. Rytm życia w wiosce wyznaczają pory roku, a główne zajęcie mieszkańców, to starania wokół zdobywania pożywienia i chronienie swoich najbliższych przed śmiercią głodową.
Mieszkańcy wioski położonej w górach nad brzegiem morza zajmują się połowem ryb, kalmarów i ośmiornic, warzeniem soli, zbieractwem darów natury i drobnym handlem, który pozwala im na zakup ziarna i niezbędnych do życia towarów. Jest jeszcze jedna metoda zdobywania środków do życia - sprzedawanie się w niewolę. W niewolę sprzedają się ojcowie rodzin, kilkunastoletnie dziewczynki i chłopcy, by rodzina mogła za nich otrzymać skromne środki na przetrwanie najgorszej biedy. Mieszkańcy wsi żyją zgodnie, wspierają się, wspólnie na plaży warzą sól, którą po równo dzielą między sobą, bo sól mogą wymienić na ziarno w sąsiednich, bogatszych wioskach.
Ale czy tylko o handel wymienny tu idzie? Dziesięcioletni bohater powieści Isaku sądzi, że to obrzędy religijne, bo warzenie rozpoczyna się każdego roku, kiedy na drzewach czerwienieją liście, burzy się morze i rozpoczyna się czas niepogody a uczestniczy w nim cała wioska. Kiedy ojciec Isaku sprzedaje się w niewolę, Isaku staje się głową rodziny, uczestniczy jak inni mężczyźnie w życiu wioski, przechodzi swoistą inicjację. Ważenie soli to nie obrzęd. Palące się na plaży ogniska wabią zbłąkane nocą śród niepogody statki, które rozbijają się na przybrzeżnych skałach. Statki łaskawe, jak nazywają je mieszkańcy wioski, to statki, które przewożą wszelkie dobra - ryż, olej, wino, których smaku niektórzy mieszkańcy jeszcze nie znają. Zbłąkany statek to dla głodującej wioski wybawienie, zapas ziarna na dłuższy czas, święto. Ale na statku są też ludzie, świadkowie grabieży...

Narracja książki jest spokojna, oszczędna, powiedziałabym infantylna - z perspektywy dziesięcioletniego bohatera powieści Isaku. Daje ona poczucie spokoju, budzi współczucie wobec mieszkańców wioski, usypia czujność czytelnika. Ten spokój jest jednak złudny, bo oto znów na horyzoncie pojawia się statek, tym razem mniej łaskawy.

Tak jak wspomniałam, książka bardzo dobra, zaskakująca i po japońsku mroczna.. Dziwne, że jakoś umknęła wcześniej mojej uwagi, bo autor znany i nagradzany, opublikował około dwudziestu powieści, był prezesem japońskiego związku pisarzy. Zmarł w roku 2006.

Książka przeczytana w ramach Trójka e-pik - literatura azjatycka

Ach, te baby

2012-05-22T11:54:00.000+02:00

21.27
Tydzień dwudziesty pierwszy
21.05.2012 - 27.05.2012

Zofia Nałkowska - Niedobra miłość
Seria Koliber
Wydawnictwo Książka i Wiedza
Rok wydania 1975
Ilość stron 259

Książką przeczytana w ramach wyzwania czytelniczego Trójka e-pik - klasyka polska. Okazało się jednak, że nie tylko ja wpadłam na genialny pomysł przeczytania "Niedobrej miłości" Nałkowskiej. Powieść ta została w ramach wyzwania wybrana także przez Natannę. Trudno, nie jestem oryginalna, ale za to poznałam jedną z wielu nieznanych przeze mnie powieści Nałkowskiej.

Akcja powieści toczy się w okresie międzywojennym, tuż po zakończeniu
I wojny światowej w prowincjonalnym miasteczku na kresach wschodnich w środowisku zbankrutowanych wyższych sfer. Mimo biedy w miasteczku i sąsiednich chylących się ku ruinie majątkach organizowane są obiadki, kolacyjki, rauty i wszelkiej maści towarzyskie spotkania, a to za sprawą nowo przybyłych znaczących osobistości.

Do miasteczka przyjeżdża małżeństwo - Agnieszka i Paweł Blizborowie. Ona córka dygnitarza, on - nikt specjalny. Ona radosna, towarzyska, on mrukliwy, milczący, ale oboje zakochani w sobie bez pamięci. Wzbudzają zachwyt wśród mieszkańców, wiodą prym w kulturalnym życiu okolicy. Cóż, szczęście nie trwa jednak wiecznie. Do akcji wkracza słodka i niewinna mężatka Renata, przyjaciółka Agnieszki, która, jak się okazuje, nie pierwsze rozbite małżeństwo ma na sumieniu, a może to on Paweł namówił piękną Renatę do grzechu?

W powieści przewija się cała plejada kobiet, ale dziwne to kobiety. Może jedna Agnieszka budzi ciepłe uczucia. Wspomniana Renata Słuczańska ma na sumieniu dwa rozbite małżeństwa, cudzoziemska synowa hrabiny Osienieckiej bezpardonowo ruguje hrabinę z włości, sama hrabina ma za nic stany niższe i zero empatii dla biedoty, Mania Siesławska - córka nauczyciela i uwiedzionej służącej za wszelką cenę pragnie osiągnąć wyższy status społeczny, w czym bardzo pomocny jest Justyn, na którego zastawiła sidła, a i wykorzystany bezpardonowo dyrektor banku. Krótko mówiąc, wredne te baby.

Przyznać jednak należy, że Nałkowska mistrzowsko odmalowała bohaterów powieści, zajmująco przedstawiła czasy, których charakterystyka bardziej mnie pochłaniała niż sam romans. Drażniły mnie napuszone słowa tyczące namiętności uczuć, bo choć pamiętałam, że powieść powstała bez mało sto lat temu, to jednak sceny miłosne mnie zwyczajnie drażniły, takie niedzisiejsze, co jednak niczego nie ujmowało z pięknego języka, jakim posługuje się Nałkowska. Prawda, że styl z niejednym "zawijasem", trudny, wymagający dużej uwagi, ale zaprzeczyć się nie da, że mocno urodziwy.
I jeszcze łatkę małą autorce przypnę - marna ta fabuła, mnie nie porwała, ale czy aby na pewno w tej powieści o fabułę szło?

Public relations w wydaniu Muriel Spark

2012-05-10T11:22:00.000+02:00

19.26
Tydzień dziewiętnasty
7.05.2012 - 13.05.2012

Muriel Spark - Gwiazda filmowa
Wydawnictwo Czytelnik
Rok wydania 1975
Ilość stron 140

Szczerze mówiąc, książka mnie rozczarowała. Nie śledzę "pudelków", "plotków" i innych radosnych ploteczek z życia wyższych sfer, a gwiazd w szczególności i choć książka przedstawia historię fikcyjną, to jednak nie o tym chciałabym czytać, ale przyznać muszę pani Spark, że intryga zmyślna i zaskakująca.

Aktorka, Annabela Christopher i jej mąż Fryderyk, chcą zrobić karierę w filmie, ale to tej głupszej ( w przekonaniu męża ) udaje się wejść z powodzeniem w świat filmu, nawet zrobić karierę. Mąż w cieniu gwiazdy zadowala się dawaniem lekcji dykcji, pisaniem scenariuszy, które mają wzięcie, ale nie przynoszą wielkiego zysku, a i nie zaspokajają jego ambicji zawodowych. To prowadzi do niesnasek,. zadrażnień w małżeństwie, które dla potrzeba mediów zostaje wykreowane jako idealne stadło, które wcale takie idealne nie jest. Mąż szuka pocieszenia u innych kobiet, planuje odejście od żony. Cóż, kiedy i jedno i drugie z małżonków jest niewolnikiem wykreowanego przez specjalistkę obrazu.
Jak wyplątać się z pęt wyimaginowanego ideału małżeńskiego i zaszkodzić karierze żony? Prosto i zaskakująco, ale o tym w książce, by nie psuć potencjalnym czytelnikom lektury.

Na pewno problem poruszony w książce - ważki, choć może mniej w świecie artystów, a bardziej w świecie polityków. Czy każda publiczna postać jest autentyczna, czy to tylko kreacja stworzona przez fachowców od public relations na potrzeby odbiorców ? Kochamy gwiazdy, głosujemy na sympatycznych polityków, by potem stwierdzić, że nie jeden ma sporo za uszami.
No więc reasumując - książka jest "zjadliwa", czytanie nie sprawia przykrości, ale czy po inne książki Muriel Spark sięgnę? Nie sądzę.

O kłamstwie, zdradzie i wielkiej literaturze

2012-05-08T21:22:00.000+02:00

19.25
Tydzień dziewiętnasty
7.05.2012 - 13.05.2012

Jan Tomkowski - Nie ma Pauliny
Wydawnictwo Nowy Świat
Rok wydania 2012
ISBN 978-83-7386-441-2
Ilość stron 239/5353

Wybór książki na podstawie okładki, tytułu, a nawet notki wydawniczej jest ryzykowny. Tym razem wybierając książkę sugerowałam się przede wszystkim autorem, ale nie tylko. Zestawienie znanego literaturoznawcy z tytułem, że tak powiem, babskim - zastanawiające. Jan Tomkowski w wydanie fabularnym? Intrygujące. Złudzenie tylko chwilowe, bo ani książka babska, ani "fabularna". Od pierwszych linijek już wiadomo, że Tomkowski pozostaje Tomkowskim, wiernym swojej pasji naukowej i twórczej. Nie, żeby Pauliny nie było, bo jest. Są i inne kobiety, ale to tylko pretekst do rozmowy o literaturze, filmie i sztuce w ogóle.
Autor oszczędnie kreśli dzieje związku Pauliny z głównym bohaterem. Wśród tytułów książek, arcydzieł filmowych przewija się Paulina, która kłamie, zdradza, w końcu porzuca partnera, by życie związać z innym mężczyzną. Niewiele tych zdań o burzliwym związku, ale i te dają kompletny obraz . Każde wydarzenie związane z Pauliną to odwołanie się do klasyki literatury - Nabokova, Dostojewskiego, Manna, Henry Jamesa czy arcydzieł filmowych Bergmana, Antonioniego, Saury czy Formana.
Paulina układa sobie na nowo życie, a jej były partner układa sobie śmierć.
Książka nie jest łatwa, ale nie sposób jej porzucić w połowie zdania. To książka, że przytoczę za autorem słowa Paula Valery, która stawia opór. Warto ten opór pokonać, warto zrobić sobie czytelniczy rachunek sumienia i warto do książki powrócić, tak jak bohater powieści chciał powracać do lektury "Ady" Nabokova: "Chciałem powrócić do pewnych fragmentów, przyjrzeć się raz jeszcze konstrukcji całości, sprawdzić kilka szczegółów." I ja do książki wrócę, by wynotować parę tytułów, sprawdzić, ilu zdań potrzebował autor, by wśród literackich zauroczeń, przedstawić tak sugestywny obraz toksycznego związku.

Za książkę dziękuję wydawnictwu Nowy Świat

Majowa trójka e-pik

2012-05-04T10:30:00.000+02:00

W nowej odsłonie "Trójki" do wyboru klasyka polska, literatura azjatycka i powieść historyczna. Zestaw jakoś mnie nie porwał, nie mam pomysłów - miotam się, tym bardziej, że najczęściej klasyka polska z powieścią historyczną się łączy.
Z klasyki polskiej mam do wyboru "Wampira" Reymonta, stoi od lat na półce, więc może pora przeczytać? Ale korci też Kraszewski i Żeromski, wróciłabym chętnie do dawno czytanej "Wiernej rzeki", ale tyle książek nieprzeczytanych czeka. Z literaturą azjatycką nie mam problemu. Na pewno będzie to Akira Yoshimura - "Zagłada". No i historia. Chyba się zdecyduję na książkę Vilhelma Moberga "Jedź dziś nocą" z mojej ukochanej Serii Dzieł Pisarzy Skandynawskich. Oczywiście chodziła mi po głowie inna powieść, też czytana przed laty - "Glina i popioły" Zoe Oldenbourg, no ale powtórkę jednak zostawię na inny czas. Czy to mój ostateczny wybór - nie wiem, ale warto przymiarkę zrobić.
A więc wstępnie:
* klasyka polska - Władysław St. Reymont - Wampir
* literatura azjatycka - Akiro Yoshimura - Zagłada
* powieść historyczna - Vilhelm Moberg - Jedź dziś nocą

Aneks:
Zagapiłam się przy wyborze lektur do wyzwania czytelniczego. W edycji kwietniowej, jedna z uczestniczek wybrała książkę Reymonta "Wampir" w dziedzinie horroru. Myślę, że będzie ciekawej, jeżeli tytuły nie będą się powtarzały i stąd mój nowy wybór w ramach klasyki polskiej. Będzie to "Niedobra miłość" Zofii Nałkowskiej zamiast "Wampira" Władysława Reymonta.

Hiper polio w natarciu

2012-04-29T21:17:00.000+02:00

17.24
Tydzień siedemnasty
23.04.2012 - 29.04.2012

Graham Masterton - Kondor
Dom Wydawniczy Rebis
Rok wydania 1998
ISBN 83-7120-661-5
Ilość stron 349/5114

W ramach wyzwania czytelniczego Trójka e-pik, książka kolejna - tym razem horror, tzn miał być horror. Jakoś żywię wciąż mylne przekonanie, że jak Masterton - to musi być horror i nie ma bata. Takoż mi się kojarzy King, ale moja znajomość Kinga też nie za wielka, ogranicza się do przeczytania kilku rozdziałów "Bastionu", chwilowo odłożone, ale czytanie kontynuowane będzie. Ot tak, ze zwykłej ciekawości.
Wracam do Mastertona jednak.
Jakoś tak się dziwnie złożyło, że i ten zaczęty przeze mnie "Bastion" i "Kondor" maja podobna tematykę - wirus, który zabija w tempie piorunującym. Początkowo książka wydawała mi się nawet interesująca, ale wielowątkowość, przeogromna ilość bohaterów tych pierwszo i drugoplanowych miesza w głowie okrutnie i bez doskonałej pamięci - pamiętanie szczegółów, ba nawet tych szczegółów nieszczególnych, graniczy z cudem. No i zniechęca. Do połowy starałam się pamiętać , co kto komu i dlaczego, za połową machnęłam jednak ręką, starając się śledzić z grubsza akcję, by, jak to młodzież powiada, "kumać bazę".
Z grubsza zatem chodzi o to, że dziewięciolatek trafia przypadkiem w lesie na niemiecki samolot z okresu II wojny światowej ( rzecz dzieje się w Stanach!). By dowieść, że on jest odkrywcą tak sensacyjnego znaleziska, zabiera z samolotu torbę, która zawiera sześć dziwnych fiolek z tajemniczą cieczą. Jedną z fiolek otwiera, co kończy się dla niego tragicznie , ale to tylko zwiastun armagedonu. Ludzie padają jak muchy. Skąd się wziął tajemniczy niemiecki samolot zakopany w lesie? Dlaczego wirus polio jest tak zabójczy? Czy jest jakieś antidotum? Co wspólnego ma kandydat na prezydenta Stanów z doktorem Mengele i jego świtą? Kogo temat intryguje, odsyłam do "Kondora"
Ta bajka nie dla mnie. Nie potrafię się fascynować tego typu literaturę, choć autor staje na głowie, by ją uatrakcyjnić. Można by się w treści doszukiwać przesłania dotyczącego eksperymentów z bronią biologiczną, ale i tak nie przekonało mnie to do książki. Masterton ma jednak swoich oddanych wielbicieli i chyba dobrze, że ma, bo nudno by było, gdybyśmy mieli obowiązujący kanon lektur do zachwytu i kanon do potępiania. Co do tej lektury, ja jednak jestem zdecydowanie na "nie".

Najweselszy barak w obozie

2012-04-26T19:58:00.001+02:00

17.23
Tydzień siedemnasty
23.04.2012 - 29.04.2012

Maryna Miklaszewska & Masław - Mikołajek w szkole PRL
Wydawnictwo Dom Słowa Polskiego
Rok wydania 1991
ISBN 83-85477-08-X
Ilość stron 94/4765

Pierwsze wydanie tej niewielkiej książeczki ukazało się w roku 1986 w drugim obiegu. Wydała ją nielegalna Oficyna Wydawnicza Rytm. I nic dziwnego, bo książka napisana w konwencji książeczki dla dzieci, przedstawia satyryczny obraz PRL. Bohaterami książki są uczniowie klasy trzeciej peerelowskiej szkoły podstawowej, a cały problem w tym, że edukacja szkolna nie idzie w parze z edukacją domową. Nie zawsze zatem uczniowie wiedzą, jak wygląda prawda , choć coś wiedzą. Na ławkach szkolnych wydrapują hasła: WRON won, Wrona orła nie pokona. Wpadkę zalicza nawet prymus Bożydarek. Opowiada dzieje wojenne swojego dziadka, którego losy wiodą z Kołymy, do armii Andersa, by po wielu perypetiach dziadek znów trafił na Kołymę.
Jednym z bohaterów książeczki jest Mściwój, który to ma na ławce najfajniejsze rysunki, bo świetnie rysuje. Pod postacią Mściwoja ukrywa się autor rysunków Masław, wówczas dziesięcioletni - syn autorki Mikołaj Chylak, który jest także autorem plakatu "Głosuj na Solidarność" (Masław miał wówczas 14 lat), a na plakacie widnieją bohaterowie książki "Mikołajek w szkole PRL"
Książka choć niewielka formatem, wielka w treści - śmieszna i nostalgiczna zarazem. Szczególną uwagę przykuwają ilustracje, zwłaszcza kiedy uświadomi się sobie wiek autora.Szczerze polecam, a Izce dziękuję za podanie tropu, bo szczerze przyznam, że choć plakat nie był mi obcy, książeczka mojej uwadze umknęła.

źródło plakatu

Mój kraj

2012-04-20T21:07:00.000+02:00

16.22
Tydzień szesnasty
16.04.2012 - 22.04.2012

Michał Rudawski - Mój obcy kraj?
Wydawnictwo Tu - Agencja Wydawnicza
Rok wydania 1996
ISBN 83-902971-4-0
Ilość stron 282/4671

Nie mam doświadczenia w czytaniu literatury żydowskiej, nie znam żydowskiej kultury, choć tematyka żydowska w moim rodzinnym domu stale była obecna, bowiem dziadkowie moi wywodzili się z małego miasteczka na Podlasiu, w którym to życie obok siebie wiedli i Polacy, i Żydzi. Nie tak dawno zwiedzałam sejneńską Białą Synagogę stojącą na środku rynku. Książek, traktujących o Żydach, przeczytałam niewiele:
Hanna Krall - Zdążyć przed Panem Bogiem
Jan Tomasz Gross - "Sąsiedzi"
Robert Marshall - W kanałach Lwowa
Było jeszcze kilka, których nie pamiętam ani tytułów, ani autorów. Postanowiłam zaległości nadrobić i wybrałam wspomnienia Żyda obecnie zamieszkałego w Szwecji. We wspomnieniach Michał Rudawski wiedzie nas przez okres dzieciństwa , wojnę, pobyt w
związku Radzieckim, służbę w wojsku w Polsce Ludowej, studia na politechnice, życie rodzinne i w końcu emigrację do Szwecji.
W szczegółach opisuje Rudawski swoją pracę na rzecz Żydów, pisze o ich sytuacji w Polsce, pogromie kieleckim 1945, exodusie Żydów z Polski w latach 1955-1960 i kolejnej fali emigracji w latach 1968 - 1972.
Trzeba przyznać, że jest to kopalnia wiedzy, ale przede wszystkim o kręgu znajomych i rodzinie samego Rudawskiego. Pojawiają się tez postacie historyczne, niekoniecznie o chwalebnych dokonaniach.
Trzeba jednak mieć duże pokłady cierpliwości, by przebrnąć przez tę książkę, bo jest bardzo subiektywna. Autor snując wspomnienia, zasypuje czytelnika drobiazgami, powtarza się, wciąż dowodzi swojej prawości, miłości do kraju, który się go wyrzekł. Życiorys ma nieskazitelny. Zasługi Rudawski dla ludowej ojczyzny miał zaiste wielkie, w wojsku dosłużył się stopnia pułkownika, ukończył Politechnikę jednocześnie z technikum na koszt Wojska Polskiego; żona medycynę, oboje byli członkami partii.
Przed wyjazdem na emigrację, oboje oddali swoje legitymacje partyjne. Rozliczyli się z krajem i partią.

Czuję jakiś niesmak Czytałam książkę Grassa "Sąsiedzi" i powiem szczerze, że Grass nie wzbudził we mnie takich kontrowersji, jak Rudawski. Nie przeczę, że znaleźć można w naszej historii niechlubne karty w stosunkach Polaków z Żydami, ale i chlubę nam przynosi fakt, że wśród odznaczonych medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata najwięcej jest właśnie Polaków, o czym Rudawski zdaje się nie pamiętać.

No cóż, na koniec dodam tylko, że lektury należy dobierać sobie starannie. Miast poznawać historię Żydów poprzez wspomnienia Michała Rudawskiego, lepiej wziąć do ręki rzetelne opracowanie historyczne, albo iść do kina na film Agnieszki Holland "W ciemnościach"

A ja po cichu ... "Krainę Chichów"

2012-04-17T09:05:00.001+02:00

16.21
Tydzień szesnasty
16.04.2012 - 22.04.2012

Jonathan Carroll - Kraina Chichów
Wydawnictwo Pruszyński i Ska
Rok wydania - 1999
ISBN 83-85661-44-1
Ilość stron - 296/4389

To książka, która długo czekała na swoją kolej. Nie stoi na mojej półce, bo Jonathan Carroll nie należał do tych pisarzy, którego książki kupowałam. Oprócz oczekujących na przeczytanie książek stojących na mojej półce realnej, są książki zapełniające półkę w mojej głowie. I tam właśnie od lat stała "Kraina Chichów". Dlaczego? Nie wiem. Carroll nie jest moim ulubionym pisarzem.. Przeczytałam wieki temu jego dwie książki Poza ciszą i Głos naszego cienia, z których niewiele pamiętam, chociaż z książki Poza ciszą pamiętam atmosferę tajemniczości, która robiła wrażenie. Dziś jestem po lekturze Krainy Chichów i pewnie zaskoczę miłośników fantasy, do połowy książkę czytałam z zainteresowaniem, od połowy, kiedy to zaczęły się dziać "cuda-niewidy", książka przestała mnie interesować. To nie moja bajka, ale dotrwałam do końca, bo jednak coś dla siebie znalazłam: najkrócej ujmując jest to książka o książce tej wydumanej i tej ze świata rzeczywistego.

Główny bohater - Tomasz Abbey, postanawia napisać biografię swojego ukochanego pisarza Marshalla France. Wraz ze swoją dziewczyną Saksony Gardner, również miłośniczką książek France'a, rusza tropem pisarza i trafia do Galen - bastionu znajomych i przyjaciół France'a. I od tej pory rzeczywistość zaczyna się mieszać z magią, żywot bulterierów ma taki sam ciężar gatunkowy jak żywot ludzi, a książki moc magiczną.
Jak rzekłam, do końca dobrnęłam, ale autor mógł mi zaoszczędzić zakończenia. Czasem dobrze jest odłożyć książkę, nie dokończywszy jej. Ja skończyłam. Czy jest to czas stracony?
Może zacytuję klasyka: Jestem za, a nawet przeciw.

***

Za "carrollową mobilizację" dziękuję pomysłodawczyni wyzwania czytelniczego "Trójka e-pik" - Sardegny, bo jak zawsze trzymałabym się swoich utartych szklaków czytelniczych i zapewne szkoda byłoby mi czasu na książki "do-po-czy-ta-nia" par excellence . A muszę jednak przyznać, że lektura "Krainy Chichów" to ciekawe doznanie.

Z "młodzieżówką" za pan brat

2012-04-13T09:23:00.003+02:00

15.20
Tydzień piętnasty
9.04.2012 - 15.04.2012

Joanna Fabicka - Szalone życie Rudolfa
Wydawnictwo WAB
Rok wydania 2004
ISBN 83-88221-94-9
Ilość stron 238/4093

Jeśli idzie o literaturę współczesną, tę tzw popularną, to jestem w tyle. Jakoś nie jestem w stanie nadążyć za tym, co się na rynku księgarskim w tej materii ukazuje. Nie znam Joanny Fabickiej i to jest moje pierwsze z nią spotkanie. Na cykl "rudolfowy" wpadłam na Fincie, a kiedy zaczęłam poszukiwać informacji na temat pani Joanny, dokopałam się książki dla pań - "Idę w tango. Romans histeryczny", napotkana recenzja zapowiadała ubaw po pachy, ale że biblioteka moja książki tej nie posiadała, wzięłam, co było czyli "Szalone życie Rudolfa" i "Świńskim truchtem". Kiedy poprosiłam o książki, pani biblioteczna rzekła: To młodzieżówka. Mnie akurat ta "młodzieżówka" kojarzy się młodzieżówką partyjną, głównie PZPRu, ale niech tam...
Nie będę się rozwodzić, bo szkoda czasu i ambarasu. Rudolf ( imię od Rudolfa Valentino, nie od renifera z czerwonym nosem ) ma zwariowaną rodzinę - matka, ojciec, babcia i szalony bratanek Gonzo. Sam Rudolf też nie odstaje od rodzinnej normy. Na początku było nawet śmiesznie, ale gdzieś około 1/3 książki ta śmieszność zaczęła mnie nużyć, w końcu wkurzać. Książkę odłożyłam, by za jakiś czas do niej powrócić i tak czytanie zajęło mi miesiąc. Może i dobrze, że do końca dopełzłam, bo zakończenie książki zadziwiło mnie, nawet zaskoczyło powagą, co jakby zrównoważyło te wszystkie durnoty i szaleństwa dziejące się w rodzinie Gąbczaków. Książka pisana jest w formie dziennika, w którym Rudolf zapisuje swoje perypetie życiowe. Trzeba przyznać, że Gąbczak junior jest całkiem inteligentny, elokwentny, tylko, niestety, życie mu dokopuje, jak może.
Stoję zatem przed dylematem, brnąć dalej w życie młodego Gąbczaka, czy dać się na spokój?
A tak na marginesie: młodzież do czytania tej "młodzieżówki" to się chyba nie bardzo garnie. Książka wydana w roku 2004, a niczym "nówka-sztuka".

Do serca przytul psa, weź na kolana kota*

2012-04-12T10:36:00.010+02:00

15.19
Tydzień piętnasty

Andżelika Piechowiak - Koty i ich sławni ludzie
Wydawnictwo Nowy Świat
Rok wydania 2011
ISBN 789-83-7386-412-2
Ilość stron 159 plus fot.
3755

Książkę zauważyłam czas jakiś temu, kiedy to na rynku ukazało się pierwsze wydanie, czyli około roku 2010. Dziś mamy wydanie kolejne, a ja możliwość przeczytania, bo „nic, co kocie, nie może być mi obce”. Autorką książki jest aktorka z zawodu – Andżelika Piechowiak, nie tylko miłośniczka kotów, ale znawczyni ich charakterów i chyba wszystkiego, co o kotach traktuje. I to w książce widać od pierwszego zdania.

Z Andżeliką Piechowiak odwiedzamy ludzi kultury, których łączy przede wszystkim miłość do zwierząt, a kotów w szczególności. Tytuł sugeruje, że to nie gwiazdy, a raczej ich pupile są bohaterami książki, ale chyba i jedni i drudzy znaleźli swoje miejsce w książce. I tak poznajemy pupilów m.in. samej autorki Andżeliki Piechowiak, Zofii Czerwińskiej, Grzegorza Turnaua, Marysi Sadowskiej, Joanny Chmielewskiej czy Anny Chodakowskiej. No i mojego ulubionego pana Grzegorza Miecugowa. Są tu opowieści nie tylko o sławnych ulubieńcach, ale o także o sytuacji zwierząt w Polsce, działalności na ich rzecz, wspieraniu takich organizacji jak Arka, w której działa pani Anna Chodakowska czy Viva, którą wspiera Ewa Bem.

Przez opowieści przewija się cała plejada kocich i nie tylko kocich gwiazd, są i ukochane psy. Samych kotów przez książkę przemaszerowuje prawie setka. Wszystkie kochane, wszystkie wyjątkowe i wszystkie takie normalne, niewiele tu kociej arystokracji, większość zwierzaków po przejściach, znaleziona na ulicach, w lasach, bezdomna, zabiedzona, chora, przygarnięta przez dobre dusze. Przepiękne te opowieści. Czasem śmieszne, czasem tragiczne, smutne. Bardzo wzruszająca i serdeczna, a także bardzo intymna jest opowieść Waldemara Obłozy o Kici, zaskakuje stan „posiadania”i zadziwia działalność społeczna na rzecz czworonogów Anny Chodakowskiej, rozmiesza przewrotna opowieść Wojciecha Manna.

Książkę polecam tym, co koty posiadają i tym, którzy ich nie posiadają. Ci pierwsi uczą się dostrzegać, to czego jeszcze w pupilach swoich nie dostrzegli, ci drudzy - może spojrzą na kota inaczej, może z większą sympatią?

Ilustracje do tekstu stanowią zdjęcia pupilów i ich właścicieli. Szkoda, że zamieszczono je hurtem na końcu książki, ale i tak stanowią niemałą frajdę dla czytelnika. Piękna jest okładka książki ze zdjęciem posągowego rudzielca. Czego mi w książce zabrakło? Dziesięciu pustych stron na końcu książki, bo może nie każdy z czytelników tej książki jest sławny, ale na pewno ma wspaniałe koty, nie ustępujące tym książkowym i mógłby tu dodać swoją kocią opowieść, ja - o Tymonie i Kreci, co to „w jednym stali domu”.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Nowy Świat.

* Tytuł zaczerpnięty z piosenki Jana Kaczmarka "Do serca przytul psa"

Kopa mi trzeba

2012-04-09T17:01:00.002+02:00

Trzeba mi kopa porządnego, bo jakoś ostatnio wszystko mi się rozłazi. Czas spędzam na niczym, choć roboty huk, albo nawet dwa huki. Wymyśliłam sobie, że rolę kopa spełniać będzie jakiś czas wyzwanie czytelnicze nazwane przez twórczynię "3e-pik". Przy wyborze zestawu było moc emocji, bo co by tu, bezboleśnie, i współcześnie, i strasznie przeczytać, bowiem wyzwanie nakazuje przeczytanie w kwietniu książek trzech, do których się wstępnie przymierzyłam:
1. współczesna literatura polska - "Koty i ich sławni ludzie" Andżeliki Piechowiak - to pewniak

2. horror - pewnie będzie to coś z Kinga, bo niczego nie czytałam, mam ochotę na "Bastion" - nie wiem czemu i nie wiem, czy przeczytam akurat to!

3. współczesna literatura amerykańska - Carroll, Vonnegut lub Wharton. Tu pomysłów miałam wiele:Wharton odpada, Vonneguta - co chciałam, to kiedyś przeczytałam, ale powtórzyłabym "Losy gorsze od śmierci", ale ostatecznie zdecydowałam się na "Krainę Chichów" Carrolla, bo uważałam zawsze ( nie wiem dlaczego), że to powinnam znać.

Tak właśnie wyglądają moje plany, ale co z nich wyjdzie...

Rendell i Schlink czyli co ma piernik do wiatraka

2012-03-30T12:09:00.005+02:00

13.18
Tydzień trzynasty
26.03.2012 - 1.04.2012

Bernhard Schlink - Lektor
Wydawnictwo Muza S.A
Rok wydania 2009
ISBN 978-83-7495-645-1
Ilość stron 168

Doskwiera mi pewna przypadłość – nie umiem pisać o książkach dobrych ( dobrych - w moim przekonaniu). O „Lektora”, że tak powiem ocierałam się nieraz, ale nigdy nie przejawiałam chęci, by czegokolwiek o książce się dowiedzieć. W końcu jednak spotkaliśmy się – Ja i „Lektor”.

Początek mnie zaskoczył negatywnie, bo jakoś nie miałam ochoty czytać o inicjacjach seksualnych małolata (15 lat) z partnerką starszą o lat 20. Nie sama różnica wieku tu zaskakiwała, a wiek nastolatka. Zważywszy na czas akcji i sama różnica wieku jest czyś niebywałym.

Szybko jednak się okazało, że wszystko w tej powieści zaskakuje, bulwersuje, prowokuje do zadawania trudnych pytań: z dziedziny moralności, etyki, odpowiedzialności za zbrodnie, motywy postępowania. Czy autor daje gotowe odpowiedzi? Jedną. Nie ma ucieczki od przeszłości.

Główną zaletą tej powieści jest nie tylko tematyka ale chłodny styl, dystans do najstraszniejszych dziejów historii – ludobójstwa. Bernhard Schlink unika ckliwości, nie rozdrapuje ran, chłodnym okiem widzi to, co do dziś pokoleniu II Wojny Światowej spać po nocach nie pozwala. Ten chłód i dystans powoduje, że powieść jest bardziej wymowna, oskarżycielska. Ale czy do końca oskarżycielska, bo nie raz łapałam się na tym, że współczuję Hannie i jest mi jej po prostu zwyczajnie żal.

Jednak nie tak do końca pochłonął mnie „Lektor”. Przeszkadzała mi znajomość pewnej książki, książki

Ruth Rendell „Kamienny wyrok” czytanej lata temu. Niby kryminał, niby nic wielkiego, a jednak. Zaskakujący motyw zbrodni. I właśnie ta książka złagodziła efekt odbioru „Lektora”. Bo i tu motyw postępowania głównej bohaterki Hanny jest ten sam, jak w książce Ruth Rendell.

Pytanie ciśnie się na myśl samo: Co było pierwsze – jajko czy kura?

Na facebooku

2012-03-27T10:25:00.005+02:00

A na facebooku prezentowana przez empik lista 100tu książek, które nalezy znać wg BBC. Listę taką zamieściłam już kiedyś na blogu, ale chyba ta się różni od tej wcześniejszej, a może nie, więc dla przypomnienia jeszcze raz tu ku pamięci zamieszczam. Oczywiście, takie listy wzbudzają często kontrowersje. Na facebooku ktoś zapytał: A gdzie "Gra o tron"? Powiem po cichu: Nie znam tej książki, przed chwilą doczytywałam w internecie, co to za twór. Chyba nie dla mnie.
Każdy pewnie zrobiłby swoje zestawienie nie mniej wartościowe, ja się nie podejmuję, ale nad kilkoma książkami z listy się zadumałam: A one tu czego?

Lista 100 książek, które należy przeczytać (wg BBC). Które z poniższych pozycji już przeczytaliście? :-)

1. Duma i uprzedzenie – Jane Austen*
2. Władca Pierścieni – JRR Tolkien
3. Jane Eyre – Charlotte Bronte*
4. Seria o Harrym Potterze – JK Rowling

Harry Potter i kamień filozoficzny
5. Zabić drozda – Harper Lee
6. Biblia
7. Wichrowe Wzgórza – Emily Bronte
8. Rok 1984 – George Orwell
9. Mroczne materie (seria) – Philip Pullman
10. Wielkie nadzieje – Charles Dickens*
11. Małe kobietki – Louisa M Alcott
12. Tessa D’Urberville – Thomas Hardy*
13. Paragraf 22 – Joseph Heller
14. Dzieła zebrane Szekspira
15. Rebeka – Daphne Du Maurier
16. Hobbit – JRR Tolkien
17. Birdsong – Sebastian Faulks
18. Buszujący w zbożu – JD Salinger
19. Żona podróżnika w czasie – Audrey Niffenegger
20. Miasteczko Middlemarch – George Eliot
21. Przeminęło z wiatrem – Margaret Mitchell
22. Wielki Gatsby – F Scott Fitzgerald
23. Samotnia (w innym tłumaczeniu: Pustkowie) – Charles Dickens*
24. Wojna i pokój – Leo Tolstoy
25. Autostopem przez Galaktykę – Douglas Adams
26. Znowu w Brideshead – Evelyn Waugh
27. Zbrodnia i kara – Fyodor Dostoyevsky
28. Grona gniewu – John Steinbeck*
29. Alicja w Krainie Czarów – Lewis Carroll
30. O czym szumią wierzby – Kenneth Grahame
31. Anna Karenina – Leo Tolstoy
32. David Copperfield – Charles Dickens
33. Opowieści z Narnii (cały cykl) – CS Lewis
34. Emma- Jane Austen*
35. Perswazje – Jane Austen*
36. Lew, Czarwnica i Stara Szafa – CS Lewis
37. Chłopiec z latawcem – Khaled Hosseini*
38. Kapitan Corelli (w innym tłumaczeniu: Mandolina kapitana Corellego) – Louis De Bernieres
39. Wyznania Gejszy – Arthur Golden
40. Kubuś Puchatek – AA Milne
41. Folwark zwierzęcy – George Orwell
42. Kod Da Vinci – Dan Brown*
43. Sto lat samotności – Gabriel Garcia Marquez*
44. Modlitwa za Owena – John Irving
45. Kobieta w bieli – Wilkie Collins
46. Ania z Zielonego Wzgórza – LM Montgomery
47. Z dala od zgiełku – Thomas Hardy
48. Opowieść podręcznej – Margaret Atwood
49. Władca much – William Golding
50. Pokuta – Ian McEwan*
51. Życie Pi – Yann Martel*
52. Diuna – Frank Herbert
53. Cold Comfort Farm – Stella Gibbons
54. Rozważna i romantyczna – Jane Austen
55. Pretendent do ręki – Vikram Seth
56. Cień wiatru – Carlos Ruiz Zafon
57. Opowieść o dwóch miastach – Charles Dickens
58. Nowy wspaniały świat – Aldous Huxley
59. Dziwny przypadek psa nocną porą (również: Dziwny przypadek z psem nocną porą) – Mark Haddon*
60. Miłość w czasach zarazy – Gabriel Garcia Marquez
61. Myszy i ludzie (również: O myszach i ludziach) – John Steinbeck*
62. Lolita – Vladimir Nabokov
63. Tajemna historia – Donna Tartt
64. Nostalgia anioła – Alice Sebold
65. Hrabia Monte Christo – Alexandre Dumas
66. W drodze – Jack Kerouac*
67. Juda nieznany – Thomas Hardy*
68. Dziennik Bridget Jones – Helen Fielding
69. Dzieci północy – Salman Rushdie*
70. Moby Dick – Herman Melville*
71. Oliver Twist – Charles Dickens*
72. Dracula – Bram Stoker
73. Tajemniczy ogród – Frances Hodgson Burnett
74. Zapiski z małej wyspy – Bill Bryson*
75. Ulisses – James Joyce
76. Szklany kosz – Sylvia Plath
77. Jaskółki i Amazonki – Arthur Ransome
78. Germinal – Emile Zola
79. Targowisko próżności – William Makepeace Thackeray
80. Opętanie – AS Byatt
81. Opowieść wigilijna – Charles Dickens*
82. Atlas chmur – David Mitchell
83. Kolor purpury – Alice Walker
84. Okruchy dnia – Kazuo Ishiguro
85. Pani Bovary – Gustave Flaubert
86. A Fine Balance – Rohinton Mistry
87. Pajęczyna Szarloty – EB White
88. Pięć osób, które spotykamy w niebie – Mitch Albom
89. Przygody Scherlocka Holmesa – Sir Arthur Conan Doyle
90. The Faraway Tree Collection – Enid Blyton
91. Jądro ciemności – Joseph Conrad*
92. Mały Książę – Antoine De Saint-Exupery
93. Fabryka os – Iain Banks
94. Wodnikowe Wzgórze – Richard Adams
95. Sprzysiężenie głupców (również: Sprzysiężenie osłów) – John Kennedy Toole
96. Miasteczko jak Alece Springs – Nevil Shute
97. Trzej muszkieterowie – Alexandre Dumas*
98. Hamlet – William Shakespeare
99. Charlie i fabryka czekolady – Roald Dahl
100. Nędznicy – Victor Hugo*

Miałem sen

2012-03-25T21:57:00.004+02:00

12.17
Tydzień dwunasty
19.03.2012 - 25.03.2012

Kathryn Stockett - Służące
Wydawnictwo Media Rodzina
Rok wydania 2010
ISBN 978-83-7278-435-3

Ilość stron 584

Sen miał Martin Luther King, a w zasadzie marzenie. I pani Kathryn Stockett też miała sen, ale sen chyba niewyśniony do końca. Czytałam książkę i zżymałam się.

Książka porusza sprawę rasizmu w Stanach. Nie znam się na rasizmie, nie znam historii rasizmu w Stanach i jakoś mi nie prędko ją dogłębnie poznać. Rasizm znam tylko z „Chaty wuja Toma” a i to niekoniecznie, bo z książki tej niewiele pamiętam. Czytałam ją w zamierzchłych czasach, a może nie czytałam, a widziałam film? Nie pomnę, ale pomnę, że jeszcze rasizm znam z jakiegoś serialu, w którym to Kunta Kinte był głównym bohaterem. No i „Przeminęło z wiatrem” - tylko tu murzyni mieli się całkiem dobrze. No i rasizm, to jeden z ważnych tematów mojej wczesnej edukacji – w PRLu rasizm potępiano z całą mocą, kochano Martina Luthera Kinga, a jego przemówienia były nadawana przez telewizję polską. Kochaliśmy Martina, byliśmy przeciw rasizmowi w imperialistycznych Stanach, co nie przeszkodziło nam w roku 1968 pognać z Polski precz Żydów, ale za to Murzynów – nigdy!

Lata 60te, czasy zabójstwa prezydenta J.F. Kenedy'ego, miasteczko amerykańskiego południa - Jackson. Główna bohaterka, sprawczyni całego zamieszania, panienka Skeeter, postanawia spisać przeżycia czarnych służących pracujących u białych. Jako że rzecz dzieje się na amerykańskim południu, przedsięwzięcie staje się bardzo ryzykowne. Kolorowym za drobne przewiny grożą pobicia lub śmierć ze strony białych, białym zadającym się z czarnymi – wykluczenie z towarzystwa. Do planu dają się wciągnąć dwie czarne służące: Aibileen i Minny, a potem następne czarne kobiety służące u białych. W tajemnicy przed społecznością Jackson powstaje książka, książka o życiu czarnych służących...

Na książkę zaczęłam polować, kiedy to pokazały się zwiastuny filmu, jaki powstał na motywach powieści. Wyglądało to bardzo interesująco. Film w końcu przegapiłam, ale pokornie odczekałam w bibliotecznej kolejce trzy miesiące i książki się doczekałam. I tak, jak zaznaczyłam wcześniej, czytając zżymałam się na ckliwe kawałki. Nie przeczę, łzę nie raz uroniłam, co mnie jeszcze bardziej rozwścieczyło. Autorka złapała mnie, jak starego wróbla na plewy. Była uroniona łza, ale i był śmiech. Fantastyczne były fragmenty książki dotyczące pań z towarzystwa, ich trybu życia, prowadzonych pseudo akcji dobroczynnych. Tu autorka nie miała skrupułów. Biedna Celia konsekwentnie nieprzyjmowana do towarzystwa, przeżywa także swój osobisty dramat, nie jest postacią śmieszną, a raczej tragiczną, ale jest tą białą, nie zasługującą na współczucie.

Książka jest nierówna, tendencyjna. Rozgrzesza ze wszystkiego czarnych, potępia białych. Jedyną pozytywną białą postacią jest Skeeter, choć całą akcje podejmuje po to, by zaistnieć w świecie dziennikarskim. Potem jakby jej postępowanie nabiera cech współczucia dla wykorzystywanych czarnych służących. Zastanawiam się jednak, czy nie najbardziej tragiczną postacią nie jest Celia. - śmieszna, nieokrzesana, upijająca się na balu dobroczynnym, roniąca ciążę za ciążą i ukrywająca swoje niedoskonałości przed mężem. Wyrzucona poza nawias liczącej się społeczności, stanowiąca „atrakcję” dla pań z towarzystwa.

Narzekam, marudzę, krytykuję, ale cóż... czytajcie, bo to jednak całkiem fajne czytadło.

Ale i posłuchajcie M.L.Kinga, to był nie tylko wizjoner ale i miał poetycką duszę. Czy śnił o czarnym prezydencie?

Czuk, Hek, Timur i reszta

2012-03-23T18:51:00.006+01:00

11.15
Tydzień jedenasty
12.03.2012 - 18.03.2012

Arkady Gajdar - Czuk i Hek
Wydawnictwo Nasza Księgarnia
Rok wydania 1983
ISBN 83-10-08499-4
Ilość stron 46

11.16
Arkady Gajdar - Timur i jego drużyna
Wydawnictwo Nasza Księgarnia
Rok wydania 1988
ISBN 83-10-07897-8
Ilość stron 95

Dwie niewielkie książeczki Gajdara, większości znane. Ci co je czytali, wspominają miło. Pierwsza książka "Czuk i Hek"opowiada o dwóch małych chłopcach, urwisach, którzy z matką wybierają się do ojca na Syberię. Tym, którzy nie czytali, od razu wyjaśniam. Ojciec nie znajduje się tam za karę, ale pracuje. Jest geologiem. Książka oszczędna w słowie, ale chłopcy przeżywają moc przygód i pamiętam, jak bardzo im kiedyś zazdrościłam, że nie mogę pojechać na Syberię.
Druga książka "Timur i jego drużyna" to opowieść o grupie chłopaków, którzy pod przywództwem Timura pomaga rodzinom, których ojcowie, mężowie, synowie są na wojnie. Przypomina to polską akcję "Niewidzialnej Ręki" propagowaną chyba przez Ekran z Bratkiem w latach 60 czy 70tych.

Pierwsza książka powstała w roku 1939, druga w roku 1940. Obie propagowały wielkość i niezłomność Kraju Rad i dziś to szczególnie widać.
Czy jest sens wracania do takiej literatury? Pewnie tak, bo po czasie widzi się więcej i zdecydowanie inaczej. Ci, co czytali obie książki przed okresem transformacji ustrojowej, zgodnie twierdzą, że obie książki bardzo im się podobały, mimo tych czerwonych gwiazd i najpiękniejszego miasta na świecie - Moskwy. Szkoda, że autor ma tak niechlubną przeszłość. Nie jeden pisarz błądził, ale nie każdy aż tak. Nie udało mi się dotrzeć do książki Sołouchina "Słone jezioro", by rozszerzyć wiedzę na temat niechlubnych "dokonań" Gajdara. Nie trafiłam nigdzie na ślad polskiego wydania. Czy w ogóle było?

Znacie?

2012-02-29T10:22:00.004+01:00

Ten sympatycznie wyglądający młody człowiek to Arkady Gajdar. Jakoś tak niedawno przypomniała mi się jego książka dla dzieci "Czuk i Hek" i oczywiście "Timur i jego drużyna" . Postanowiłam odkopać z niepamięci te dwa tytuły, a i odświeżyć wiedzę o pisarzu, który pisał dla dzieci. I co się okazało? Ten sympatyczny młody człowiek - radziecki pisarz, nie był wcale taki sympatyczny, jak to kiedyś o nim pisano.
Urodził się 1904 roku w Lgowie, w roku 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, po dwóch latach awansował na dowódcę pułku i dowodził dwutysięczną grupą dorosłych ludzi, co świadczy o tym, że dla władzy radzieckiej był przykładnym czerwonoarmiejcem. Rzeczywiście zasłużył się znacznie, tłumiąc powstania antybolszewickie. Nie walczył z równymi sobie, ale brał udział w masowych egzekucjach, w tym kobiet i dzieci. Zbrodnie te opisał w książce "Słone jezioro"
Władimir Sołouchin. To przykre, że pisarz przedstawiany jako przyjaciel dzieci i młodzieży dopuszczał się mordu na nich i ich matkach. Ilu jeszcze takich "pięknych i wspaniałych" kryje niepamięć ludzka i bezkresne archiwa komunistyczne?

Dopisek
Zamówiłam na "podaj" dwie książki Gajdara. Codziennie zaglądam i codziennie adnotacja bez zmian -
niewysłane. Nie po raz pierwszy mnie to spotyka. I szukam książki "Słone jezioro" Chyba nie było w Polsce wydania, bo nie ma tytułu w katalogach Biblioteki Narodowej. Znajduję "Wyrok", "Zielsko", "Spotkania z ikonami" a na "Słone jezioro" trafić nie mogę.

Dopisek bis:
Doszły gajdarowe książki, gabaryty niewielkie raczej ale z ilustracjami za to.

Cztery grzyby w barszczu

2012-02-28T12:00:00.003+01:00

8.14

20.02.2012 - 26.02.2012

Tydzień ósmy

Robert Marshall - W kanałach Lwowa
Wydawnictwo Świat Książki
Rok wydania 2011
ISBN 978-83-7799-096-4
Ilość stron - 240

Rozpoczynając lekturę książki Marshalla nie sądziłam, że książek poruszający dzieje lwowskich Żydów wiele.Każdy mający swój udział w wydarzeniach tamtych czasów, postanowił pokazać światu swoje dzieje i tak na półkach księgarskich, poza książką Roberta Marshalla znaleźć można
"Dziewczynkę w zielonym sweterku" Krystyny Chigner (et al) i "Świat w mroku. Pamiętnik ojca dziewczynki w zielonym sweterku" Ignacego Chignera. No i jeszcze film "W ciemności" Agnieszki Holland, który to był poległ na czerwonym dywanie w starciu z Pakistanem. Cóż, przestaliśmy być egzotycznym krajem ( choć niektórzy powiadają, że Polska to dziki kraj) i wieści docierające z naszego kraju już tak nie ekscytują, jak za czasów "żelaznej kurtyny". Jesteśmy krajem, który przebojem wszedł do cywilizacji i świat sądzi, że niczym ich nie zaskoczymy. Niech tymczasem świętuje Pakistan, bo i pewnie mu się to należy. Filmu Agnieszki Holland nie znam, nie byłam w kinie i pewnie nie pójdę, bo z trudem brnę przez opisy pogromu Żydów. Kogokolwiek, zresztą. A książka zawiera ich wiele, Ciężko było narodom okupowanym, a Żydom w szczególności, bo doświadczyli oni sporo i od strony okupantów, ale i od okupowanych.
Co książka zawiera - pewnie każdy wie: 14 miesięcy gehenny w kanałach grupy Żydów, którą wspomagali polscy kanalarze: najpierw z chęci zysku, potem zwykłego człowieczeństwa.
I może nie życie w kanałach mną poruszyło, bo temat wykorzystywania kanałów podmiejskich w literaturze i filmie znany - "Kanał" Jerzego Stefana Stawińskiego i przejmujący film Wajdy o tym samym tytule. Największe wrażenie wywarł na mnie opis stosunków panujących wśród ludzi uwięzionych w kanałach. Marshall nie uładza ich, ale otwarcie pisze o tarciach, wrogości powstałych grup, bezwzględnej walce o przetrwanie, walce o przywództwo w grupie, o ekstremalnych sytuacjach, które pozbawiają ludzi człowieczeństwa, każą dokonywać nieludzkich wyborów.
A może tych grzybów w barszczu nie za dużo? Może warto znać kilka punktów widzenia? Usłyszeć, co mają do powiedzenia ci, którzy przetrwali. Każdy ze swojej perspektywy, choć Marshall stara się przekazać różne punkty widzenia, przekazane przez różne osoby.
Tego nie wiem i nie dowiem się, póki nie sięgnę do pozostałych tytułów i nie wybiorę się do kina.

Dni trawy - Philip Huff

2012-02-14T10:04:00.002+01:00

7.13

13.02.2012 - 19.02.2012

Tydzień siódmy

Philip Huff - Dni trawy
Wydawnictwo Dobra Literatura
Rok wydania 2010
ISBN 978-83-930559-8-2
Ilość stron 176

"Dni trawy" - książka, o której pierwszy raz czytałam na stronie Salonu Kulturalnego. Książka, którą chciałam mieć, a przynajmniej przeczytać. Sprawa odwlekła się w czasie, o książce zapomniałam, by znów na nią wpaść.
Recenzje wszędzie pozytywne, młody pisarz chwalony, otarł się nawet o nagrodę dla debiutantów Rzeczywiście, książka robi wrażenie.
Bohaterem, a jednocześnie narratorem jest szesnastolatek, chłopak który początkowo nikomu nie sprawia problemu. Fascynuje go muzyka - muzyka Beatlesów, Boba Dylana, Presleya, którą poznaje dzięki kolekcji płyt, otrzymanej po ojcu. Ben ma wsparcie rodzinie - w ojcu, dziadku, ale kiedy obaj go opuszczają, szuka przyjaźni. Poznaje Toma, który choć rówieśnik, ma większe doświadczenie w "używaniu świata" i tak zaczyna się inicjacja narkotyczna Bena - trawka, grzyby halucynogenne, by w końcu z diagnozą psychozy maniakalno-depresyjnej wylądować w zakładzie dla nieletnich.
Książka przerażająco smutna. Nie jest szokująca jak "My dzieci z dworca ZOO" czy "Narkomanka", ale to książka, która na długo zostaje w pamięci. Spokojna, wolna narracja płynie, jak muzyka, która przewija się w treści, muzyka gitarowa, która fascynuje bohatera. Ben jest dzieckiem uzdolnionym - gra na gitarze, gra w szachy, komponuje piosenki, ale świat zaczyna mu się walić, gdy umiera dziadek, rodzice się rozchodzą. Ani matka, ani jej nowy partner nie potrafią zapewnić tej pustki, ale jest Tom, o którym Ben mówi : to był mój jedyny prawdziwy przyjaciel..
Nie jest to jeszcze jedna kolejna książka o narkotykach, to książka o dorastaniu, szukaniu akceptacji, ciepła i wsparcia. I o muzyce. O muzyce George Harrisona, który był idolem Bena.
Książkę polecam, szczególnie miłośnikom muzyki The Beatles, no i dobrej literatury, bo wszelkie pozytywne recenzje wcale nie są przesadzone.

Ładowa pieczara. Obrazek wiejski - Józef Ignacy Kraszewski

2012-02-12T13:31:00.006+01:00

6.12

06.02.2012 - 12.02.2012

Tydzień szósty

Józef Ignacy Kraszewski - Ładowa pieczara

Wydawnictwo - Virtualo

Rok wydania - 2011

Ebook

Konwersja do formatu epub - Virtualo

Ilość stron w formacie epub - 111

Postanowiłam korzystać z tego, co darmo w zasięgu ręki.Większość księgarni internetowych zajmujących się sprzedażą ebooków, ma też w swojej ofercie ebooki darmowe, w tym dość pokaźną kolekcję powieści Kraszewskiego. Toteż skwapliwie skorzystałam.

"Ładowa pieczara" to kolejna powieść ludowa Kraszewskiego, pierwsze wydanie powieści ukazało się w roku 1852, na fotce wydanie z tego roku. Kraszewski dedykował powieść swojemu bratu Kajetanowi 9 października 1951 r. Nie znam historii wydań tej powieści, ile ich było, na jakim tekście się opierały? Czy na tym z roku 1952? Dostępne ebooki nie podają źródła tekstu i czytelnik zdany jest na domysły. Baza Biblioteki Narodowej podaje trzy wydania - w tym jedno współczesne z 1991 roku. Poszukiwałam tekstu w Polskiej Bibliotece Internetowej, by porównać pisownię ( w moim tekście pisownia wg starych zasad ortografii), ale... biblioteki tej już nie ma.

Powieść "Ładowa pieczara" to pean na cześć wsi: aż chce się mistrza Kochanowskiego zacytować:

"Wsi spokojna, wsi wesoła,

Który głos twej chwale zdoła?

Kto twe wczasy, kto pożytki

może wspomnieć za raz wszytki.

I taka jest wieś u J.I.Kraszewskiego. Wieś Stare w swej doskonałości jest niezrównana. Chłop żyje za pan brat z panem, jest jego opiekunem i doradcą. Słowo starszyzny wiejskiej - niczym świętość, liczy się z nim i chłop, i pan. Nigdzie lepszej chaty, przyodziewku i zdrowszego jedzenia nie znajdziesz niż w Starem. Istna Arkadia lub niezapomniana Utopia Tomasza Morusa. W tym korowód postaci, które to autor szybko porzuca, w najlepszym przypadku w porę uśmierca. A i wątków sporo. Nasunęło mi to na myśl książkę Italo Calvina "Jeśli zimowa nocą podróżny". Można by każdy z wątków z "Ładowej pieczary" przerobić na osobną powieść. Nie wiem, co powodowało autorem, że powieść niespójna - pośpiech, brak koncepcji, planu? Powieść przy tym naiwna, idyliczna, choć i nieszczęść tu nie brakuje, tragicznych wypadków i miłości nieszczęśliwych. Ale kobiety niczym anioły - piękne, mądre, szlachetne, nieziemskie wprost.

No cóż, z bólem stwierdzam, że to chyba najgorsza powieść Kraszewskiego, jaką do tej pory czytałam. Dodatkową "atrakcją" była stara pisownia, która mnie zdecydowanie rozpraszała. ( zkąd, ztamtąd, bóty, cóś, tłómaczyć, męztwo, zwycięztwo )

Pewnie zapyta ktoś, dlaczego parłam do końca powieści. Ano... dla tytułu, dla rozwikłania, dlaczego akurat "Ładowa pieczara"? Nie zdradzę, by ktoś, kto jednak zdecyduje się czytać tę powieść, miał jakąś motywację. A przyznam, że wyjaśnienie zaskakujące.

Wisława Szymborska 1923 - 2012

2012-02-02T00:05:00.005+01:00

1954 rok

Tu leży staroświecka jak przecinek
autorka paru wierszy. Wieczny odpoczynek
raczyła dać jej ziemia, pomimo że trup
nie należał do żadnej z literackich grup.
Ale tez nic lepszego nie ma na mogile
oprócz tej rymowanki, łopianu i sowy.
Przechodniu, wyjmij z teczki mózg elektronowy
i nad losem Szymborskiej podumaj przez chwilę.

Płomień śmierci - Adrian K. Antosik (et al)

2012-01-31T18:00:00.001+01:00

5.11
30.01.2012 - 05.02.2012
Tydzień piąty

Nina Nowak (red.) - Płomień śmierci
Wydawnictwo - Bezkartek.pl. Self-Publishing
Rok wydania - brak
ISBN 978-83-62330-53-9
Ilość stron - 85 (PDF)

Przede wszystkim miałam problem z autorem. Czy tak jak w tytule notki przytoczyć autora stojącego na początku alfabetycznej listy twórców, czy wyróżnić redaktora. Sami autorzy są w tej kwestii niekonsekwentni, raz spis autorów zaczynają od pana Adriana raz od pani Niny. Jestem więc niekonsekwentna i ja.
Książka to projekt, którego idea powstała na FB. Grupa ludzi skrzyknęła się i napisała książkę. Projekt karkołomny i wydawałoby się, że raczej niemożliwy do zrealizowanie, bo jak można pisać książkę w kawałkach przez różne osobowości, o różnej wyobraźni. Jak zebrać te puzzle w całość? Okazuje się, że jest to możliwe. Książka powstała. A jak do tego doszło? O tym w przedmowie pisze Nina Nowak i chyba ta przedmowa najbardziej do mnie przemówiła.
Gorzej z resztą. Zraził mnie prolog, zrezygnować miałam, ale jak to u mnie bywa, brnęłam dalej. Przyznam się, że fabuła mnie wciągnęło. Pomijając nieszczęsny prolog:
"Śpij moja piękna... - powiedział, układając jej ciało na ołtarzu. Pocałował jej martwe usta. Po raz kolejny wbił nóż w jej klatkę piersiową i..."
A potem już bliżej rzeczywistości. Grupa przyjaciół przyjeżdża do Anglii do pracy w hotelu mieszczącym się w starym zamku. Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie tajemnicze zniknięcie koleżanki. Wyglądało to na nagły wyjazd, ale czy tak jest w rzeczywistości? Prolog zapowiada złowieszczo mające nastąpić wypadki. Nie jest to zniknięcie pierwsze, ani ostatnie... Trup zaczyna słać się gęsto. Może za gęsto? Kto za tym stoi? Wyjaśnienia zagadki podejmują się koledzy i koleżanki zaginionej Karoliny, wspierani przez policjanta występującego incognito. Jak się to skończyło? Odnoszę wrażenie, że zakończeń powstało kilka, a że każdy z autorów nie chciał ustąpić pola, spreparowano z tego jedną całość.
Powiedzieć: dwa grzyby w barszczu - to mało. Powiem tak: barszcz a la zupa grzybowa.
Szkoda, bo pomysł na fabułę całkiem fajny, a pisanie zespołowe książki - zaskakujące, nowatorskie nawet.
Może marudzę, bo książka ma swoich fanów na FB, a i na stronie bezkartek.pl zdecydowana przewaga opinii pozytywnych. Książka ma więc niezliczone rzesze entuzjastów, ale ja pozostanę przy Agacie Christie, Maurice Leblancu i Conan Doyle,u. Wolę klasyczny, elegancki kryminał z dawnych czasów. Zamki, wampiry i krwawi dewianci mnie nie bawią.

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Poirotem z ekranu telewizora

2012-01-27T13:17:00.006+01:00

Raczej nie powinnam się zabierać do pisania o czymś, co znam we fragmentach, a raczej w jednym większym fragmencie. Moje oglądanie telewizji jest przypadkowe i często muszę się przyznawać, że, i owszem, widziałam to i owo, ale nie bardzo wiedziałam, o co chodzi. Tak było i tym razem. Przypadkiem włączony kanał "Ale kino!" ukazał scenę, kiedy młoda dziewczyna wybiega z krzykiem z domu i wpada w objęcia młodego, przystojnego człowieka. Początkowo nie wiem, w czym rzecz i zamierzam zrezygnować z oglądania, kiedy pojawia się charakterystyczna postać z misternie uformowanym wąsikiem. No przecież!!! Toż to sam Herkules Poirot.
Oglądam, zaczynam łapać wątek. Ta dziewczyna to panna Sheila Webb pracująca w firmie zajmującej się przepisywanie dokumentów. Jakiś klient dzwoni do firmy i prosi o przybycie konkretnej maszynistki - Sheili. Kiedy Sheila pojawia się pod wskazanym adresem, dokonuje makabrycznego odkrycia - za kanapą leży trup. I jak to zwykle u szacownej Agathy - dochodzenie, problemy i na wszystkie kłopoty ... Poirot (że pozwolę sobie sparafrazować tytuł kultowego serialu polskiego "Na kłopoty Bednarski"). No i plejada postaci, postaci charakterystycznych, bez których żadna powieść Agathy Christie obyć się nie może .

Film powstał w 2009 roku ( The Clocks) w reżyserii Charlesa Palmera. Rolę Herkulesa Poirot zagrał David Suchet, wybrany do odtwarzania tej roli przez spadkobierców Agathy Christie. Nie pałam do niego sympatią, ale przyznać muszę, że sprawdza się w tej roli znakomicie, choć odtwórcom innych ról odmówić talentu nie można. Wszyscy mieszkańcy ulicy Wilbraham kolorytem nie ustępują panu Herkulesowi, szczególnie zaś krewka staruszka Millicent Pebmarsh. Fantastyczna jest też "kociara" i jej cudne koty, trudno też nie wspomnieć o rozbestwionych siostrach , celujących z procy do wszystkiego, co się rusza, ale które mają swój znaczny udział w śledztwie.
I cóż dalej? Zakończenia... nie znam, bo kiedy Poirot zebrał wszystkich zainteresowanych, by wskazać mordercę i wyjaśnić okoliczności bestialskiego mordu, zadzwonił telefon, mój telefon. Odebrałam i kiedy skończyłam pogaduszki, było po filmie. Nawet się ucieszyłam. Spokojnie mogę się zabrać za czytanie książki "Przyjdź i zgiń", na podstawie której powstał film. Trochę to zapewne potrwa, ale przyjdzie i na tę książkę kolej.
(foto z Canal+)

Tajemnicza historia w Styles - Agatha Christie

2012-01-26T13:04:00.009+01:00

4.10
23.01.2012 - 29.01.2012
Tydzień czwarty

Agatha Christie - Tajemnicza historia w Styles
Wydawnictwo Prószyński i S-ka
Rok wydania 1998
ISBN 83-7337- 432-9
Ilość stron 164

Książka tym razem również niejako pierwsza z brzegu, a raczej pierwsza z listy wikipedii, w której to tytuły ułożono wg roku pierwszego wydania. A więc rok1920 - Tajemnicza historia w Styles. Powieśc ukazała się w dwa lata po I.Wojnie Światowej, więc i w powieści pobrzmiewają jej echa. Do Styles na zaproszenie Johna Cavendisha przybywa kapitan Artur Hastings. To weteran I. Wojny Światowej, przyjaciel Johna i przyjaciel, rzecz oczywista, Herkulesa Poirot.
Tu w posiadłościStyles silną ręką rządzi pani Emilia Inglethorp primo voto Cavendish. Obecnego męża pani Emilii, młodszego o lat około dwadzieścia, nie akceptuje nikt z mieszkańców Styles. A jest ich sporo: dwaj pasierbowie Emilii - John i Lawrance Cavendish, dama do towarzystwa - Evie Howard, Mary Cavendish - żona Johna, Cyntia Murdoch - sierota przygarnięta pod dach rezydencji Cavendishów, Cyntia pracuje w aptece szpitalnej, co w dalszym rozwoju wypadków jest sprawą nie bez znaczenia. Wszyscy oskarżają "drogiego Alfreda" o to, że poluje na spadek po "drogiej Emilii" i pragnie jej śmierci, ba, podejrzewany jest o planowanie zbrodni. Podejrzenia te pewnej nocy się sprawdzają. I chciałoby się powiedzieć, że trup słał się gęsto. Niestety (dla czytelnika żądnego krwi, oczywista), trup jest jeden. W nocy, w konwulsjach, które wskazują na otrucie, ze świata żywych odchodzi szacowna dama, "droga" Emilia Inglethorp primo voto Cavendish. Wszystkie oczy zwracają się na "drogiego Alfreda" . Ale czy na pewno to Alfred jest mordercą, a może to Cyntia mająca dostęp do trucizn w szpitalnej aptece i dlaczego Lawrance, choć z wykształcenia lekarz, upiera się, że śmierć nastąpiła z przyczyn naturalnych?
Ale od czego jest Poirot? Rozwiązuje zagadkę, nie bez problemów, bo jasnowidzem nie jest, wspiera go w tym nieodłączny Hastings, Hastings, któremu się marzy być detektywem na miarę Sherlocka Holmesa
Jakie są moje wrażenia? Sympatyczne. Bardzo podoba mi się atmosfera : herbatki, obiadki, spacery , rozmowy, co Agatha Christie odmalowuje starannie. Jest tu i pomruk wojny: ranny Hastngs, oszczędności, zbiórka wszelkich surowców wtórnych, ograniczanie ilości posiłków w myśl zasady, że cały naród oszczędza.
Może intryga niezbyt zawiła, choć sposób zgładzenia starszej pani, że tak powiem, wyrafinowany. Może Poirot czasem denerwujący, ale klimat książki i język, jakim posługuje się autorka, na pewno urzeka.

Rok temu...

Widma w mieście Breslau - Marek Krajewski

Baza recenzji Syndykatu ZwB